4“““

468 Conſilium Trigeſimumprimum.

poſt obitum alterius mercatoris petijt pro-

cedi in compromiſſo. Producta autem pro-

bant contra producentem, tanquam confi- tentem. Item, Actus geſti declarationem re- cipiunt ex ijs, quæ contrahentes poſteà di- cunt, aut faciunt. Iſtud igitur compromiſ- ſum ex confeſſionc ciuitatis noneſt ſolutum morte vnius mercaroris, Aldieweil die Stadt nicht geſtehet/ ſe mandaſſe verba illa apponi, & productum illud neque vidit, neque legit, neque poſteà ratum habuit. Item compro- miſſum ſemel fuit extinctum. Igitur non re- ſuſcitatur. Senatus non tantum promiſit, ſondern Senatus, vnd zugleich die dier wercke/ dnd gantze gemeine. Igitur Senatus illis nihil præ- iudicare potuit. 8

Im gleichen hindert nichts/ daß eingefuͤhret

werden kan/ caſus omiſſus habetur pro ex-

preſſo, ſi veriſimile ſit&c. Huic ſuprã ſatis reſponſum eſt, ſed addimus nunc, quòd re- gula procedat, quò ad faciendam eutenſio-

nem de caſu adcaſum, non autem procedit

in perſonis ad perſonam. Nam ad perſonas non exrenditur diſpoſitio eriam ex veriſimili mente teſtatoris. Et ſi hoc eſt in vltimis vo- luntatibus, multò magis in contractibus ob- tinere debet,& in compromiſſo hoc ſpecia-

liter cautum eſt, vt perſona heredis non com-

præhendatur, niſi hoc expreſsè actum ſit. Non obſtat replicatio, quòd tacitum pro ex- preſſo haberi debeat, cùm per neceſlariam conſequentiam colligatur ex expreſſo. Hæc

effugela frigidiſſima eſt. Lex enim heredum

mentionem omninò exprimi deſiderat, vnde non eſt contenta, vt ex imaginato intelle- tu colligatur, vel habeatur pro expreſsa.

Was auch droben eingeworffen/ vnd ſoluiret worden/ iſt ferner nichts hinderlich/ nemlich/

Compromiſfum non debet claudicare. Sed

ciuitas, vel vniuerſitas, non habet heredem, cum ſit perſona ficta, nunquam moriens. Si- cuti ergò ex parte Ciuitatis non ſoluitur compromiſſum, ita& ex parte mercatorum non debet ſolui.

Da auch ſolte eingewendet werden/ Cauſa

finalis præcipus attendi debet. Sed compro-

miſſi cauſa finalis eſt tranſactio, idque ex pro- cœmio compromiſſi probari videtur, quod ab initio mox ſe refert ad tranſactionem. Certum eſtenim, quod ex proœmio colliga- tur cauſa finalis. Deinde cauſa finalis dici- tur, ſine quâ quid non erat futurum. Sed tranſactio non erat procefſura ſine compro- miſlo. Igitur compromifſum eſt cauſa finalis

tranfactionis. Porrò cauſa finalis in contra. ctibus denotat principalem intentionem cotrahentium. Et ab hac causà finali ipſum cauſatum,& cætera omnia regulantur.§1. cuti ergo ipſum cauſatum, Soc eſt, tranſactio tranſit ad heredes, ità& compromiſſum propter quod tranſactio eſt perfecta. Nam propter quod vnumquodq; eſt tale, illud ma- gis eſtrale. So iſt darauff dieſe antwort zuge⸗ ben/ quòd argumentum illud ſit vitiofum. Negamus enim, quòd compromiſſi cauſa ſi- nalis fuerit tranſactio. Finis enim compro- miſſi eſt, vr eo medio per laudum declarentur Iura partium. Et nemo vnquam dixit, ideò fieri compromiſſum, vt tranſigatur, ſed ſiad hoc, vt cœpta tranſactio, quò ad alia, ſuc- cedat, hoc longe aliud eſt, attamen tempe- ratè res intelligenda eſt, non vt aduerſarij ar. gumentantur. Vtex procœmio depræhen- datur cauſa finalis, oportet in proœmio cau- ſam aliquam fuiſſe vel explicatam, vel im. plicatam, quà non ſubſiſtente, non fuiſſet

tacta talis diſpoſitio. At in proœmio com-

promiſſi nulla cauſa implicatur, ſuper qui diſponeretur, ſed ſimpliciter narratuùr, qua- liter circa tranſactionem inter partes conue- nerit de quodam compromiſſo ſuper certis articulis, quæ componi non poterant,& ideò partes compromiſiſſe ad modum,& for- mann, prout ibi ſequirur. Quare nulla ibi ſe- quitur diſpoſitio ſuper causã, in præfatione compræhenſa, quæ nulla eſt, ſed verè diſpo-

fitionis antè factæ circa tranſactionem fit

executio, quò ad modum,& formam com-

promiſſi. Deinde compromiſſum nonel

cauſa finalis tranfactionis, quia dicitur in tranſactione, damit nun etc. ideit, vt non, vel ne,& hæc verba important cauſam impulſ- uam tantum,& hic ſenſus eſt, quoniam me-

tuendum erat, ne articuli tranſacti propter

non tranſactos irritarentur, eâ causaà impuſſ compoſitores, ideò partes voluerunt, vt illi articuli in compromiſſum redigerentur. Cæ- terum compromiſſum ad proprium finem el factum, ad ſuum proprium quoque finem fa- cta eſt tranſactio. Et ceſſante causd impulfſi. uâ, non ceſſat cauſatum. Item cauſa finalis dupliciter conſideratur; vno modo propfin- cipali,& præcisA, vt, ſi illà ſolâ aliquis fuit

permotus, alids non facturus. Alio modo

minus principaliter, vt, quando aliquis non ex illà ſolã causà fuit motus, ſed ex alijs quo- que: Et tunc, ſiex facto partis ceflet, deſinit etiam cauſatum. Si autem caſu extinguitur, cauſatum darat. Tyraqu. in tract. ceſſante eaußſ Sic in caſu noſtro compromiſſum ſolum non

fuit cauſa tranſactionis, ſed eriam hoc 4 cau

Ulacteomrractus Muiigehal, be Contrad rantz conptæl rntormam, wuanputibilem Wonugerdle lo, Wconpomilo per QWRacegon ſunt