Teil eines Werkes 
[Pars Prima] (1600)
Seite
469
Einzelbild herunterladen

Atur cauſa finalis oponrein im aliquam fuiſſe nel enln

catam, qui non ſchültm, acta talis diſpoſitio, Atum

romiſſi nulla cauſi mplcar

poncretur, ſed ſmmpiicnam

ter circa tranſactionenine

rrit de quodam compconill

ticulis, quæ componi um partes comptomiiiſe uim am, prout ibi ſcquitur, Er utur diſpoſitio ſupercauiii mpexhenſi, quænulach ionis ante fictæ eitt rt ccutio, quò admadm Lr omichi. Deinde conhuss afi finalis tranſactioni, anſactione, damtt mmct ui

& hec verba impottin dh

m rantum, Chic leoluch endum erat, ne aticdl

eriitarentur,a a tranſactos niturmn 4 1 oſitores, ided dalts g culi in compromilun öt

il ntixaf

rra factum alterius expirauerit.

Conſilium Trigeſimumprimum.

caufa tranſactionis, vt per eam diſcederetur

d liibus,& controuerlijs, quò ad alios arri- culos, vt ſon ſit inconueniens tranſactio-

nem durare, licet compromiſſum per caſum mortis alterius compromittentis,& ſic ci-

ſito, quòd compromiſſum fuerit cauſa vni-

ca finalis tranſactionis, adhuc argumentum

non procedit. Nam ſi cauſatum, hoc eist,

tranſactio debet regulari ſecundum ſuam caulſam finalem, Zocest, compromiſſum, ſe-

quitur, quòd, ſicuti compromiſſum propter omiſſam heredum expreffionem morte vni-

us expirauerit, quòd etiam expirare debuit

tranſactio. Sed partes circa tranſactio-

nem expreſseè cauerunt, vt illa ad heredes

tranſiret,& huic legi ſtandum eſt: Non ta-

menm inde efficitur, cùm tranfactio firma ma- dum natur 5 rifius iſt perperam allegiret worden/ der redet

nere dcheat, quòd eius virtute etiam com- promiſſum ſeruetur. At contractus ha-

bent connexitatem inter ſe. Reſpondetur; Licet contractus videantur muruâ contem-

platione facti, tamen quiliber ſtat in ſuis fi- nibus. Contractus quoque diuerlis inſtru- mentis compræhenduntur.

compromiſſo per ſententiam, vellaudum.

Vnde non ſunt verè connexa,& perconſe- quens, non valet argumentum, quòd vnus contractus non fuiſſet perfectus abſque alte- ro, quia non infertur concludenter, quòd

vno contractu ſublato, aut ſoluto, et iam ſfol- uaturalter, aut vterq; maneat. Hoc am- plius reſpondemus, quòd regula, ceſſante cauſâ contractus, ceſſet etiam contractus,

Procedat ſolum in caſu, de quo loquitur,?

cum re. C de pactus iuter emtor& venairor ni- mirum, quando cauſa, propter quam contra- ctus fuit initus, non fuit ſecuta, aut imple- ta à parte, ſecus eſt, ſi cauſa fuit impleta, quantum in parte erat, licet poſtea caſu ceſ- fſauerit, ſi modò non facto partis. Et ſe- wundum hoc, ſi compromiſſum fuit cauſa

tranſactionis, ſatis eſt, compromiſſum fuiſ-

ſe, qualitercunque tandem à partibus illud fuit conceptum, nec tamen ideò ſequitur, quòd compromiſſum debeat eſſe ad heredes tranſitorium, vt tranſactio quoniam ad hunc finem neceſſaria erat tranſactio. Quod Xxemplo demonſtratur, ſi codem tempore mutud contemplatione fiat ſimul tranſactio, & compromiflum, cui terminando præſti- tuatur certum tempus, puta biennium,& biennium illud cauſis non terminatis elaba- tur, nemo ſanus negabit, quin per lapſum

Sed po

Habent di- uerſam formam, denique diuerſam finem,& incompatibilem, cum per tranfactionem controuerſiæ ſopiantur amicabiliter, ex

469 diei præſtitutæ finitum ſit compromiſſum: Sed inde non ſequitur, quòd etiam reſoluta ſit tranſactio, licet correſpectiua, maximè, quam partes expreſsè pro ſe,& heredibus ſuis fecerunt. Sic igitur in caſu noſtro quo- que dicendum eſt.

Letzlich iſt auch folgendes Argument beiner erhebligkeit/ wann es alſo wolle eingefuͤhret werden. Quando vno tempore plura gerun- tur, tunc vnus actus præſumitur geri con- templatione alterius, Et cuius contempla- tione fit actus, ad eum quoque porrigitur, licet hoc expreſſum non fuerit, Panſtus sonſil. F.iu I. Volum. Nun iſt das Compromtß con- templatione des Vortrages auffgerichtet wor⸗ den. Ergo porrigitur compromiflum ad tranſactionem& dijudicatur compromiſſum ſecundum naturam tranſactionis: Dann Pa-

imillis terminis, quando actus geritur certæ perſonæ contemplatione: tunc porrigitur ad illam perſonam, licet illa non fuerit ex-

preſla. Daß aber ſonſt der ackus ſolte indueiret

werden ex illo actu, cuius contemplatione

eſt factus, ſolches iſt falſch/ wie aus nachfolgen⸗

dem Exempel zuerſehen. Zweene handeln mie

einander/ daß ſie jöre Pferde wollen permuti⸗ ren/ ennd vor wechſelen/ onnd zu derſelbigen zeit handeln ſie auch/ daß ſie zwey andere Pferde wollen verkauffen einer dem andern/& horum Aaermn contractuum contemplatione per-

ficiunt vtrumque contractum, bollenziehen ſie beyde contractus, vnnd richten daruͤber vnter⸗ ſchiedene Inſtrumenta auff/ onnd ſetzen in den⸗ ſelben/ daß der Kauff nicht wuͤrde geſchehen/ vnd dor ſich gegangen ſem/ wann die permuta⸗- tio don beyden theilen nicht were beltebet wor⸗ den. Allhier kan keiner ſagen/ daß propter mutuam contemplationem dieſe beyde con- tractus permutationis, unnd venditionis vor

einen Contraet werden gehalten/ vnnd daß ſie ei⸗

ner Natur ſein ſolten/ ſondern ein jeder contra- ctus bleibet in ſuà formaà, ob diuerſitatem ſub- ſtantialium requiſitorum. In emtionc eſt pret ium definiendum, in permutatione nul- lum eſt pretium. Alſo geſchicht in vnſerm ge⸗ genwertigen Falle per tranſactionem tranſi- tus ab actione, per compromiſſum non item. Vnnd derwegen/ ob wol die tranlactio, ond das Compromiß auff eine zeit correſpectiuè, ſiue mutuâ contemplatione auffgerichtet ſein/ ſeind jedoch derwegen die rranlactio, vnnd das Com⸗ promiß nicht eines/ ſondern ein jeder contractus bleibet in ſus propriâ,& ſeparatà formà. Was mehr iſt/ ſagen die Rechte/ vnnd wollen/ quòd etiam ex vno actu, vno verborum contextu, velconceptione benè poſint naſei, atq; adeò

b Sf naſcan-