. lura 241 um tloge. emque contracu, de per contractibosdi 8 actumeſtparscoqnacdi lum, vi actio, econtradui

adatur& ad bacum, ſaim

2n recipit qualitatem pin

us natura cſtdiueri, zonl cant.

So hendertauch ze u ſaget werden veitt/ ui Em

Idem tortragt/ dnndvid tiin

n dertrage geßalten/ velun . Rrgo, weilder dartuzet waptomiß auch erilci Omt rtet werden/ quodtoumum nſit, quia ſatiseſt, eſe im decunque tandem tun. R oque male adduciturguiti amicabili compoſtot cam dnon eſſe verum compu a loquimur de aĩditrwan

nmiſlo. So ſtee eucnasnn

urbitrorum, qu

atur d partidus, It ca us

arbitrio weh Nins „ mumennnn os compro

1 eruls „ſed Camera Iuhan ſts

3 1

conformare legibus. rO ludex Ordinarius poteſt cauſam alijs de-

dd adis,

Conſilium Trigeſimumprimum.

Vnd hindert wenig daß Camera in dieſen

d ſachen nullum aliud officium hat/ quam vt

cauſas definiat, alij verò proceffum diri- Sant. Quoniam opus non elt, vt vnus arbiter omnia expediat, ſed ſatis eſt, quòd cauſam ex actis cognoſcat,& definiat.

b Da auch gleich vorgegeben werden ſolte/

In iadicem Ordinarium compromitti non poteſt.

Camera fuit Ordinarius ludex. Ergo in Cameram non potuit compromitti.

Partes etiam non compromiſerunt, ſed præ-

ſumitur potius, quòd partes voluerint ſe Secundum leges ve-

legare, reſeruatàâ ſibi ſententiandi poteſtate. Ei quando ludici Ordinario committitur caufa, non intelligitur eius Iuriſdictio alte- rata, ſedexcitata. Partes quoque poſſunt paciſci, quomodo,& in quantum debeat fer- Ii fententia, neque per hoc natura iudicij al- teratur. Multòè magis partes poſlunt con-

uenire ſuper modo procedendi, reſeruatà lu-

dici Ordinario poteſtate dicendæ ſententiæ, præſertim, cùm fa ctum Iudicis,& factum Partis æquiparentur. So kan hlierauff ge⸗ antworket werden/ has propoſitiones omnes, quò ad propoſitum noſtrum, eſſe falſas. Fa- temur paucis, quòd factum ludicis in termi-

nis habilibus repuratur factum partis,& hoc

ità intelligitur, ſi ludex ritè, ac rectè proce- dat, nonalias. Sic factum arbitri dicitur factum part is, ſed non idem eſt ex contrario, vt factum partis reputetur factum ludicis, cùm deſiciat habilitas, nec vllibi in lure hoc cautum fit. Deinde argumentum à maio- ri ad minus deſtructius, ſeu negatiue tan- tum procedit,vt Eberhardus autor eſt.(uod de iudicibus delegatis dicitur, alieniſ mum eſt à cauſd, nec reſ ponſionem meretur. Si-

quidem partes nullam cauſam delegare pol-

ſunt, cùm ipſæ non habeant luriſdictionem. I. de oſcio ecus, cui mandar. cit lurisditt io, vbi pleniſtimè notatur. Et vix receptum eſt, vt

arbitri, qui ex neceſſitate Iuris, vel ſtatuti in

aliquo articulo aſſumuntur, per abuſionem, quaſi Iuris delegati cenſeantur. gab arbitris. De fke, aelcgari, cum gloſſ ibi inJé. Quoties in commiſſione cauſæ aliquid additur, vel detrahitur Iuriſdictioni ordinariæ, ſiue cir- ca modum proceſſus, ſiue circa aliud, tunc non cenſetur excitata ludicis Iuriſdictio, ſed ex Ordinario fit delegatus, vr plenè lIaſon in l. Ius aurem ciuile, de Iuſticid,& lure nora- uir. Reliqua in ſequenti deciſione reſoluen- tur.

Vnndob hiergegen moͤchte geſaget werden/

Iſta partium conuentio ad heredes tranſit ex varijs cauſis, vel quia acceſſorium tranſ- actionis, vel pars, vel appendens, vel pro- fluens, vel cauſa eius. Ergo eſt conuentio hereditaria, ſicut ipſa tranſactio, non com- promiſſum: So iſt doch ſolch Argument/ dnd Einwurff keiner erhebligkeit/ ſondern gantz falſch. Nam cùm conuentio hæc omnia re- quiſira, qualitates,& formam compromiſ- ſihabeat,& ſeparato inſtrumento concepta ſit, non ideò minus appellari debet compro- miſſum, etiamſi ad heredestranſcat. Nam quod compromiſſum ad heredes non tranſ- it, non eſt de illius ſubſtantiâ, ſed ex eo ſo- lum contingit, quòd adeò ſtricti Iuris eſt, vt nihil in eo veniat, niſi quod nominatim di- ctum eſt: Et ſi nominatim conuenit, vt ad heredes tranſiret, erit compromiſſum,

Secunda Quæſtio.

„Ann nun welter eingeworffen werden Fmochte 7 Omnes contractus, cum princ ipe initi, ſunt bonæ ſidei con- tractus; Ergo& hoc compromiſſum,& ſic per conſequens ad heredes tranſibit: So kan auch darauff mit beſtande geantwortet wer⸗

en/ Contractus, cum Principe initi, ſunt

bonæ fidei, cum ſupremo ſcilicet Principe, velſaltem eo, qui ſuperiorem non recogno- ſcit. Sed hoc miſlum facimus,& dicimus, non ſimpliciter compromifſum ſtricti Juris dici, ſed cum hac ſingulari adiectione duòd adeo ſint ſtridii luris, vt nihil in eis veniat, niſi quod nominatim eſt expreſſum. Nun- quam igitur compromiſſum arbitrium fa- ctum eſt bonæ fidei, quia hoc non eſt dictum-

Prætercà, quòd contractus ad heredes tranſ-

eunt, velnon, hoc non deſcendit ex capite

bonæ fidei, quod patet in ſtipulatione, quæ

ſtricti luris eſt,& tamen deſcendit in here-

des, licet ſit conditionalis. Sic mutuum Contradus eſt bonæ ſidei,& tamen ad here- des tranſit. Sic contra mandatum bonæ

fidei eſt,& non tranſit ad heredes, ſicut nec

ſocietas. Hoc amplius Princeps contra- hendo, vel pacilcendo obligationem init, ſicut priuatus,& vtitur lure comm uni. Ipü quoque fubditi compromittentes non ali- ter Principem, aut leipſos obligare con- tendunt, quam prout lex diſponit, quia cenſentur ſe conformare velle luri commu-

So tont im gleichen nichts/ wann geſagt wer⸗ den wolte/ Ipſa ciuitas in quodam producto poſt