46⁶⁶
Pnd wenn gleich hierauff ferner ſolte einge⸗ worffen werden/ Compromiſſi& tranſactio- nis contractus vnus,& indiuiduus eſt, weiches hiermit wird erwieſt en/ daß die tranſactio, vnnd das Compromiß auff eine zeit vorfertiget/ vnnd das Compromiß dem vortrage eindorleihet wor⸗ den iſt/ daß auch der vortrag wegen des Compro⸗ miſſes vollenzogen/ dnnd darauff alle zu Rechte hengende ſachen eingeſtellet ſenn. Weil dann der vortrag auff die Erben gehet/ ſo folget/ daß auch das Compromiß eine Erbliche packion ſein müͤſſe/ quia aliàs claudicarer contractus. Et ideò non eſt dicendum compromifſum, ſed acceſforium,&c. quia tranſactionis con- textus eſt indiuiduus: So iſt darauff kuͤrtzlich zu antworten/ der concractus totus iſt nicht in- diuiduus. Dann der contractus iſt in zweien onterſchiedenen inſtrumentis borfaſſet/ welches weil mans mit augen ſiehet /keiner weitleufftigen ausfuͤhrung bedoͤrffendt/ So iſt auch die diuiſio contractus nothwendig geſchehen/ dann etliche punct/ vnd artteul/ ſo ſtreitig geweſen/ ſeind bor⸗ glichen/ vnd vortragen/ dnd etliche daruͤber man ſich nicht hat koͤnnen doreinigen/ ſeind zum Com⸗ promiß ausgeſetzet/ wie das Compromiß/ dnnd der vortrag an jhnen ſelbſt ausweiſet/ vnnd wird kein dornuͤnfftiger Menſch ſagen/ daß das jenige ſo nicht vortragen eines ſey/ mit deme dortrage/
als ein appertinens. Dann dis ſeind zwey con⸗
traria immediara, quæ ſimul non ſtant, apper- tinens, nd acceſſorium des vortrages/ wle ſol⸗ ches oben ausgefuͤhret.
Und kuͤrtzlich alhier zuſetzen/ aber jedoch nicht geſtanden/ daß die auffgertchtete vorfaſſung ein acceſſorium des vortrages ſein ſolte/ wird ge⸗ fraget/ wie es heiſſe/ dũ getaufft werde. Ein Pferd
hat ſua acceſloria, vnd dteſelbe haben jhren eige⸗
nen Nahmen h/ onnd eigene natur/ als da ſein Zaum/ Sattel/ vnd dergleichen/ dnd der Zaum/ vnd Sattel ſeind nicht das Pferdt/ noch einerley natur mit dem Pferde/ ongeachtet/ daß es ac- ceſſoria equi ſein. Alſo auch in onſerm ge⸗ genwertigen falle/ wann die auffgerichtete vor⸗ faſſung ein acceſforium tranſactionis ſein ſolte/ ſo iſt jedoch erwehnte vorfaſſung nicht eines mit dem vortrage/ ſondern ein abgeſondert ding dvon dem dortrage/ vnd hat ſeinem eigenen Nahmen/ wird ein Eompromtß genandt/ hat auch ſeine ei⸗ gene Natur/ operation/ vnnd wirckung. Facit
textus apertus ꝝ a. cum smues, exr. de conflitur.
ex quo Baldus ibi notat; licet aliquid fit an- nexum, quòd tamen non ſit illud idem. Nam
& cœmirxerium eſt annexum Eccleſiæ, non
tamen eſt Eccleſia, Clauſtrum domui, perti-
nentiæ ciuitaris ipſi ciuitati ſunt annexæ, non tamen ſunt ciuitas.
Da auch ſolte eingewendet werden/ alle pa⸗
cta, vnd clauſaln ſeind pars contractus, quia
Conſilium Trigeſimumprimum.
horum intuitu cenſetur tranſactum. Nun
hat man ſich im vortrage boreintget/ daß ein
Compromtß ſolte auffgerichtet werden: Ergo ſo iſt das Compromiß ein pars tranſactionis, onnd muß alſo/ wie die tranſactio regultret werden:
So iſt darauff dieſe antwort zugeben/ daß dis kei⸗ nes weges Procedtren kan/ Darumd/ daß inge⸗ genwertigem fall die tranſactio, vnd das Com⸗ promiß duo incompatibilia ſein. Per tranſa. ctionem fit tranſitus ab actione, per compro- miſſum non: Vndenon reputantur, vt to- tum,& pars. Secundò pactum, quod eſt pars contractus, eodem lure cenſetur, quo totum, quando pactum fit ſuper eadem cauſa, codemque contractu. Secuseſt, quando fit ſuper contractibus diuerſis,& ſeparatis. Ter. tiò pactum eſt pars contractus interpretatius
ſolůùm, vt actio, ex contractu deſcendens, exx tendatur& ad pactum, ſed tamen pactum
non recipit qualitatem ipſius contractus, 5
eius natura eſt diuerſa, prout Doctores ex-
plicaaaauu. el So hindert auch gantz nicht/ wann ferntn geſaget werden wolte/ das Compromiß ſlenſſe
aus dem vortrage/ vnnd wird alſo vor eines mit dem dortrage gehalten/ wie Panormitanus leh⸗
ret. Ergo, weil der dortrag erblich/ ſo iſt das Compromiß auch erblich. Dann es kan geant⸗
wortet werden/ quòd totum argumentumfal-
ſum ſit, quia ſatis eſt, eſſe compromiſlum, vndecunque tandem fluat. Panormitanus quoque malè adducitur, quia de arbitratore, & amicabili compoſitore loquitur,& dicit, hoc non eſſe verum compromiſſum. Nos non loquimur de arbitramento, ſed de com- promiſſo. b“ A
So ſtehet auch nichts im wege/ die defini- tio arbitrorum, quòd arbitri fint, qui eli-
guntur à partibus, vt cauſam definiant pro iuo arbitrio, addità poœnà. 31 quos compromifſum eſt, cauſam non deſini-
At arbitri, in
unt, ſed Camera Imperialis. Ergo hic non eſt verum compromiſſum. Vt enim mitta- mus, quòd omnis definitio ſit periculoſa: Item, quoòd aliæ definitiones arbitrorum tra-
dantur, hoc tantùm dicimus, quòd inciuile
ſit, totà lege non perſpectà&c. ſed in caſu noſtro compromiſlarijs tribuitur poteltas
aliqua/ Vor jhnen worden die Libel eingebracht/
ſie haben macht/ die zeugen abzuhoͤren/ dilatio⸗ nes zugeſtatten/ vnd anders mehr/ vnnd die er⸗ kandtnus wird dem Keyſer lichẽ Cammergerichte vorbehalten. Et ſi hæc ſimul iungantur, erit verum compromiſſum. Vnnd befindet ſich im gleichen/ inſ pecto compromiſſo, daß die par⸗ theyen haben das Keyſerliche Cammergerichte eligtret/vt cauſam definiret, pro ſuo atbitrio, addità pœnd. Ergo eſt verum compromiun,
= — S
——— ——
——
NrogCaweras Ireecuc Äo0 Wiclr pollus, inmnegid
Wludes Hrdin erre eceruatäl Nauuxco ludi wai onintell klegeitata
—
Uudtyquonodo Vierkenin neqh ſannt. Multe vane wodh ad Gdmnrio po meetic, cim! ruurquiparent ewegttwerden/ adalpropoütur Kkou aucis, quc V Vöhällbos tepu äüngllgitor,
——
— 2 ——
— —
—
—
woadlüs
Raengata ſec rüüthn pats. Gachbeitdabit as. h udlninus delt
uaeedit,y: b
b 1 dus dele
— — — —
— — — — — — -— — 28 — - 2 ₰
— —
— —— —
S S—..——


