Teil eines Werkes 
[Pars Prima] (1600)
Seite
463
Einzelbild herunterladen

nxnn

denſchen auff die E gnn

ſo ſpecialem bercun nen nmt nachgeden/ Nide que Oris conſili) dica.

So widd aach mit nethüͤr

echtsregulen erveſt/ uinn

tranlactionispofita, ufui deküune gezogen vnia da neinet werden/ daß das Ciumn one nicht principalitey aume rtret wird/ Vnd daudexaken Alactionts ad compromilint den/ Quia clauſua, iatæ ad capitulapræctcentiu, u deducta ſuat, nonadca,qrr demonſſratiue. Itemcuuii rtur ad capituh, qur ert ſeparatam materuam 1 a, de quibus ſpeciuluacdty qur hubeut e. Nan hatds Comant 3 um à tranſactione, 64 oütionem, Ero. 1, in ſolle/ ob deeclauluaca

tium urbetrd cooucm. Mon

aedum fuiler,vof

4c

Conſilium Trigeſimumprimum. 453

Compromiſſes geſchehen/ largo quodam modo acceſlorium tranſactionis boͤnne genant wer⸗

den. Das Compromiß aber derogeſtalt/ wie es in ſeiner Form borfaſſet/ iſt kein acceſſorium

tranſactionis, Vnnd ein anders iſt die vorei⸗

nigung von auffeichtung des Compromiſſes/ ein

anders das Compromis an ſich/ ond don einem

wird zum andern nicht infertrt/ vnnd erſcheinet alſo aus dieſem/ daß das Compromiß/ deroge⸗

ſtalt wie es in einer ſonderlichen Form/ vnd ſon⸗

derlichen dor ſchreibung vor faſſet/ kein warhaff⸗

tiges voluntarium acceſſorium tranſactionis

ſey/ Dann ſonſt were es voluntate partium a

tranſactione nicht ſegregtret/ vnnd abgeſondert/

So ſagen auch die Recheslehrer/ daß biererley art acceſſorij ſenn. Quoddam enim eſtacceſ- ſorium perſonarum, quoddam rerum, quod- dam obligationum, quoddam deniq; actio-

num. Perſonarum acceſſorium dicitur, cm

filij accedunt matri ancillæ. Rerum cùm res accedit rei, vel perſonæ, vt capiſtrum& ſella equo, homini veſtis. Obligationum, quando obligatio accedit obligationi, vt hypotheca-

ria,& fide iuſſoria; Actionum quandoactio

accedit actioni, Alberic. ae Roſare, in l. 2. C de luitio. pigno. Vnd das Compromiß kan ad nul. lum genus acceſſorij gerechnet werden. Zu de⸗ me ſagen die Rechte onnd lehren derſelben Sert⸗ benten/ dnd Lehrer/ daß man wol muͤge argutren ex vi vocabuli. Acceſſorium aber heiſſet/ quod

alteri accedit. Compromiſſum non accedit

alteri. Ergò non eſt acceſſorium. Minor pro-

batur, quia compromiſſum antecellit tranſ-

actionem ſaltem intentione partinm. Si verò

tranſactio præceſſit, tunc rurſus compromiſ-

ſum non eſt acceſforium, cùm ex ea cauſa ſit factum, quod de illis controuerſis articulis tranſigi non potuerit. Ideòq; non acceſſio eſt tranſactionis, ſed illud ipſum capur tranſ- actionis, in quo de compromiſſo fit mentio, ſolùm denotat originem,& cauſam, curilli

articuli per compromifſum à tranfactione fuerint ſeparati. Si deniq; tranſactio,& compromiſſum ſimul,& ſemel facta fuerunt,

idem erit, Quia partes ideò compromiſe- runt, ne re infecta,& non tranſacta, quò ad cætera, diſcederent. Quare ſi debuit ac- ceſſorium eſſe, vnà fuiſſet comprehenſum, non in ſeparata,& ſpeciali formãâ compoli- tum. Illa ſegregatio non alicui acceſſorio, ſed negotio per ſe ſtatim congruit. Deniq;

in tranſactione fit mentio compromilſſi non Per viam acceſſorij, ſed per viam relationis. Das Compromiß iſt auch kein neceſlarium

acceſſorium, Dann ſolches kan ſine principali nicht ſein/ Cagnol. in d. l. aum principalis, num. 6. G 7. laſon& Dal in Rubrica de legat. Das Com⸗

promiß aber kan wol ſein/ ſine tranſactione, da⸗

hero koͤmpt daß erweßnt Compromiß auch nicht kan genennet werden/ ein dependens à tranſ- actione. Illud enim dicitur dependens, quan- do, vno poſito, neceffariò ſequtrur aliud, Vnnd wenn wir gleich wolten concediren/ vnnd

nachgeben/ Quòd poſita tranſactione, omni-

non debuerit ſequi compromiſſum, So hat dennoch erwehnts Compromiß nicht ſollen geſchehen/ ſub eadem forma, quà tranſactio, ſed ſeorſim ſcriptum, ſigillatum,& diuerſa

pœna munitum eſt,& ideò hoc reſpectu neq;

principale dicitur, cum forma det eſle rei, Vnd procediret alſo das argumentum ab ac- ceſforio gar nicht. b Dennoeh zuſetzen/ daß erwehnt Compromiß ein acceſſorium tranſactionis ſein ſolte/ folget jedoch daraus alsbald nicht/ quòd reguletur ſe- cundum tranſactionem, Vnd daß die clauſu. la von den Erben/ zu dem Compromtß/ ſo in ſe⸗

paratà formâ,& charta componirt/ gehoͤren

ſolte. Dann acceſſorium non ſequitur prin- cipale, quando in acceſſorio reperitur pro- uiſio, vel diſpoſitio ſpecialis. In vnſerm Fall

aber/ hat das Compromiß nicht allein certam

determinationem, a partibus inſerram ‚ſon⸗ dern auch à lege hanc ſpecialem dstermma- tionem, vt nihil in eo veniat, niſi quodex- preſſum eſt, vt venitet,& vt hercdis mentio in eo comprehendatur, alias mortuo vnius compromittentium ſoluatur. Mynabing. ebſer⸗ kar. 2. cenruria.

So iſt auch Rechtens/ quòd acceſſorlum

non ſequitur principale, quando in acceſſo-

rio eſt diuerſa ratio. Hic ratio diuerſimma, wie daraus erſcheinet/ daß die tranſactio ſonder⸗ lich/ vnd das Compromiß auch ſonder lich conci⸗

pirt. So vorbindet auch der dortrag die Erben/

wenn glelch der Erben nicht were gedacht/. 9. g⸗ prebat. Das Compromiß aber nicht/ ſo der Er⸗ ben keine erwehnung geſehehen. Et ideò acceſ-

ſorium non regulatur ſecundum naturam

principalis, vt in terminis de compromiffo glofla ſentit, in a. l. bactum, dicens, illud eſle diuerſæ naturæ à pacto,& tranſactione.

Vnd hindert niches/ wenn hiergegen wolte geſaget werden/ quOd expreſſio heredum com- præhenſa in tranſactione principali, aliquid

plus debeat ope rari, Areum. l. quandlb, Le legu. T.

Si quando quis vxori ſuæ ea, quæ viuus do- nauerar, vulgari modo leget, hon de alijs- 0-

nationibus videri eum ſentire, aitquam de his quæ iure valituræ non ſunt. Dann zier⸗

auff iſt zu antworten/ daß entweder erwehnte ex-

preſio geſchehen ſey/ auff dieſelbige weiſe/ quo tacitè inerat, tunc nihil plus operatur, ſed facit, vt diſpoſitio non dicatur amplius ta- cita, ſed expreſla. Oder die expreſtio iſt ge⸗ ſchehen wenn eo modo quo tacits inerat,

Rr 4&X tunc