nxnn
denſchen auff die E gnn
ſo ſpecialem bercun nen nmt nachgeden/ Nide que Oris conſili) dica.
So widd aach mit nethüͤr
echtsregulen erveſt/ uinn
tranlactionispofita, ufui deküune gezogen vnia da neinet werden/ daß das Ciumn one nicht principalitey aume rtret wird/ Vnd daudexaken Alactionts ad compromilint den/ Quia clauſua, iatæ ad capitulapræctcentiu, u deducta ſuat, nonadca,qrr demonſſratiue. Itemcuuii rtur ad capituh, qur ert ſeparatam materuam 1 a, de quibus ſpeciuluacdty qur hubeut— e. Nan hatds Comant 3 um à tranſactione, 64 oütionem, Ero. 1, in ſolle/ ob deeclauluaca
tium— urbetrd cooucm—. Mon
aedum fuiler,vof
4c
Conſilium Trigeſimumprimum. 453
Compromiſſes geſchehen/ largo quodam modo acceſlorium tranſactionis boͤnne genant wer⸗
den. Das Compromiß aber derogeſtalt/ wie es in ſeiner Form borfaſſet/ iſt kein acceſſorium
tranſactionis, Vnnd ein anders iſt die vorei⸗
nigung von auffeichtung des Compromiſſes/ ein
anders das Compromis an ſich/ ond don einem
wird zum andern nicht infertrt/ vnnd erſcheinet alſo aus dieſem/ daß das Compromiß/ deroge⸗
ſtalt wie es in einer ſonderlichen Form/ vnd ſon⸗
derlichen dor ſchreibung vor faſſet/ kein warhaff⸗
tiges voluntarium acceſſorium tranſactionis
ſey/ Dann ſonſt were es voluntate partium a
tranſactione nicht ſegregtret/ vnnd abgeſondert/
So ſagen auch die Recheslehrer/ daß biererley art acceſſorij ſenn. Quoddam enim eſtacceſ- ſorium perſonarum, quoddam rerum, quod- dam obligationum, quoddam deniq; actio-
num. Perſonarum acceſſorium dicitur, cm
filij accedunt matri ancillæ. Rerum cùm res accedit rei, vel perſonæ, vt capiſtrum& ſella equo, homini veſtis. Obligationum, quando obligatio accedit obligationi, vt hypotheca-
ria,& fide iuſſoria; Actionum quandoactio
accedit actioni, Alberic. ae Roſare, in l. 2. C de luitio. pigno. Vnd das Compromiß kan ad nul. lum genus acceſſorij gerechnet werden. Zu de⸗ me ſagen die Rechte onnd lehren derſelben Sert⸗ benten/ dnd Lehrer/ daß man wol muͤge argutren ex vi vocabuli. Acceſſorium aber heiſſet/ quod
alteri accedit. Compromiſſum non accedit
alteri. Ergò non eſt acceſſorium. Minor pro-
batur, quia compromiſſum antecellit tranſ-
actionem ſaltem intentione partinm. Si verò
tranſactio præceſſit, tunc rurſus compromiſ-
ſum non eſt acceſforium, cùm ex ea cauſa ſit factum, quod de illis controuerſis articulis tranſigi non potuerit. Ideòq; non acceſſio eſt tranſactionis, ſed illud ipſum capur tranſ- actionis, in quo de compromiſſo fit mentio, ſolùm denotat originem,& cauſam, curilli
articuli per compromifſum à tranfactione fuerint ſeparati. Si deniq; tranſactio,& compromiſſum ſimul,& ſemel facta fuerunt,
idem erit, Quia partes ideò compromiſe- runt, ne re infecta,& non tranſacta, quò ad cætera, diſcederent. Quare ſi debuit ac- ceſſorium eſſe, vnà fuiſſet comprehenſum, non in ſeparata,& ſpeciali formãâ compoli- tum. Illa ſegregatio non alicui acceſſorio, ſed negotio per ſe ſtatim congruit. Deniq;
in tranſactione fit mentio compromilſſi non Per viam acceſſorij, ſed per viam relationis. Das Compromiß iſt auch kein neceſlarium
acceſſorium, Dann ſolches kan ſine principali nicht ſein/ Cagnol. in d. l. aum principalis, num. 6. G 7. laſon& Dal in Rubrica de legat. Das Com⸗
promiß aber kan wol ſein/ ſine tranſactione, da⸗
hero koͤmpt daß erweßnt Compromiß auch nicht kan genennet werden/ ein dependens à tranſ- actione. Illud enim dicitur dependens, quan- do, vno poſito, neceffariò ſequtrur aliud, Vnnd wenn wir gleich wolten concediren/ vnnd
nachgeben/ Quòd poſita tranſactione, omni-
nõ non debuerit ſequi compromiſſum, So hat dennoch erwehnts Compromiß nicht ſollen geſchehen/ ſub eadem forma, quà tranſactio, ſed ſeorſim ſcriptum, ſigillatum,& diuerſa
pœna munitum eſt,& ideò hoc reſpectu neq;
principale dicitur, cum forma det eſle rei, Vnd procediret alſo das argumentum ab ac- ceſforio gar nicht. b Dennoeh zuſetzen/ daß erwehnt Compromiß ein acceſſorium tranſactionis ſein ſolte/ folget jedoch daraus alsbald nicht/ quòd reguletur ſe- cundum tranſactionem, Vnd daß die clauſu. la von den Erben/ zu dem Compromtß/ ſo in ſe⸗
paratà formâ,& charta componirt/ gehoͤren
ſolte. Dann acceſſorium non ſequitur prin- cipale, quando in acceſſorio reperitur pro- uiſio, vel diſpoſitio ſpecialis. In vnſerm Fall
aber/ hat das Compromiß nicht allein certam
determinationem, a partibus inſerram ‚ſon⸗ dern auch à lege hanc ſpecialem dstermma- tionem, vt nihil in eo veniat, niſi quodex- preſſum eſt, vt venitet,& vt hercdis mentio in eo comprehendatur, alias mortuo vnius compromittentium ſoluatur. Mynabing. ebſer⸗ kar. 2. cenruria.
So iſt auch Rechtens/ quòd acceſſorlum
non ſequitur principale, quando in acceſſo-
rio eſt diuerſa ratio. Hic ratio diuerſimma, wie daraus erſcheinet/ daß die tranſactio ſonder⸗ lich/ vnd das Compromiß auch ſonder lich conci⸗
pirt. So vorbindet auch der dortrag die Erben/
wenn glelch der Erben nicht were gedacht/. 9. g⸗ prebat. Das Compromiß aber nicht/ ſo der Er⸗ ben keine erwehnung geſehehen. Et ideò acceſ-
ſorium non regulatur ſecundum naturam
principalis, vt in terminis de compromiffo glofla ſentit, in a. l. bactum, dicens, illud eſle diuerſæ naturæ à pacto,& tranſactione.
Vnd hindert niches/ wenn hiergegen wolte geſaget werden/ quOd expreſſio heredum com- præhenſa in tranſactione principali, aliquid
plus debeat ope rari, Areum. l. quandlb, Le legu. T.
Si quando quis vxori ſuæ ea, quæ viuus do- nauerar, vulgari modo leget, hon de alijs-— 0-
nationibus videri eum ſentire, ait„quam de his quæ iure valituræ non ſunt. Dann zier⸗
auff iſt zu antworten/ daß entweder erwehnte ex-
preſio geſchehen ſey/ auff dieſelbige weiſe/ quo tacitè inerat, tunc nihil plus operatur, ſed facit, vt diſpoſitio non dicatur amplius ta- cita, ſed expreſla. Oder die expreſtio iſt ge⸗ ſchehen„ wenn eo modo quo tacits inerat,
Rr 4&X tunc
——————


