Teil eines Werkes 
[Pars Prima] (1600)
Seite
454
Einzelbild herunterladen

v 5 8 v 1 3 4 3 3 8 4 4 1 1 3 3 4 4 1 4 1 3 1 1 4 4 4 3* 4 3 ö 1 3 ¹ 3 8 3 1 4 3 3 I 3 3 1 4* 4 8 3 4 8 3 4 1 3 3 3 4 8 4 4 3 4 4 4 8 5 1 4 4 8 1 8 3 4 * 4 1 3 4 1 4 1 11 31 4 4 4 3 1 ¹ ö 3 5 3 4 4 8 8 4 4 3 4 * 3 3 3 8 6 1 4 ö.8 2 3 3 1 4 4 3 1 4 1 * 4 ¼ 4 1 3 8 3 i 4 4 3 3 ͤ 1 4 4 1 3 * 4 8 4 4 4 . 4 4 8 4 4 1 ¹ 4 3 4 3 1 1 3 8 1 3 1 3 4 5 4 3 3 4 3 I 3 1 4 1 4 8 8 3 8*½ 5 1 4 8 3 4 4 ¹ . 8 4 1 3 4 1 1 1 1 4 3 4 4 4 8 6 4 4 5 3 8 4 4* 64 ͤ 8* 1 f 8 1 3 4 1 4 4 3 3 8 4

454 Conſilium Trigeſimumprimum.

Woraus dann weiter folget/ ob wol in dem Reuerß/ ſo Titius don ſich gegeben/ geſagt wird/ daß der Lehnherr jhn den Titium aus freund⸗ ſchafft belehnet/ daß ſedoch daraus mit nichte muͤge inferirt noch geſ chloſſen werden⸗ daß der Tirius propter non petitam inueſtituram ipſo iure, die Lehen vorwircket haben ſolte. Cum veritatem ac ſubſtantiam rerum homi-

num denominatio non immutet, 1 fortè, de

caftrenſi peculio, l. non Epiſtolu, l. non nudis, de

obat. Roland. à Valle, confil. So. num. 40. in 3. vo

lum.& falſa demonſtratio, ſubſtantia verira- tis minimè poſſit mutare, l. um falſa, C de iu- ruis& fatii ignorantia, Et nomen ſ ubſtant iam rei non mutet, Bala. inl. licet certus, col. 2. verſ. quinto quæro, G ae locao, Et noſtrum affirmare vel negare nihil mutet in re, Tyraquel, ae Vvrro- que retractu,§. 32. gl. T. num.. M 2. Et in fra- ctatu de iure conſtituri poſſeſſorun z. parte amplia- 7io. 2. num. z. So hat auch der Lehnherr vnnd Titius mit dem wort Freundſchafft auff die Leßn geſehen/ Quæ ex beneuolenrtia onnd freundt⸗ ſchafft proficiſeuntur, vt conſtat ex defini- tione feudi relata iuα. vnico, S. fen. inquibus tau- fhis feudum amittatur, vbi feudum deninitur be- neficium, quod ex beneuolentia datur ali- cui R&c. b Dieſem folgig iſt nicht nachtheilig daß ge⸗ ſaget/ daß die propter non petitam iuſto tem- pore inueſtituram dorwirckete Lehnguͤter/ dem Lehnherrn heimfallen/ ohne vnterſchied/ ob es alte oder newe Lehnſein. Dann ſolches hat als dann raum dnd ſtadt/ wenn dem Lehenman⸗ ne ſeine Lehnguͤter auff vorgehende gerichtliche Citatton/ durch ortheil vnd recht aberkandt wer⸗ den/ welches alhier nicht geſchehen/ ſondern der Lehnherr/ hat den Titium, vngeachtet/ daß er in vielen Jahren die Lehen nicht geſucht/ wieder⸗ umb inueſilret vnd belennet/ vnd darumb wie der Titius, die Lehen behalten/ alſo ſeind Meuius, Sempronius ond Caius bey der Sambtlehen⸗ ſchafft geblteben. Cum facta renouarione feudi, feudum, ſicuti priuserat, antiquum reman- ſerit, wie ſolches oben weitleufftiger ausgefuͤhret/ dahin kuͤrtze halben gezogen. 3 So dtei das vierdte in contrarium, einge⸗

fuͤhres Argument betrifft/ hat daſſelbe auch feine

erledigung/ aus dem ſo zunor geſaget/ Dann ein Lehnman vorwircket ſeine guͤter nicht ipſo iure,

wenn er zu rechter zeit/ die Lehn nicht empfen⸗

get/ Et feudum quidem ipſo iure amiſſum, efficitur nouum, ſi dominus vaſallo feloniam remittat. At feudum quod ipſo iure non amitrtitur, non fit nouum, ſi dominus vaſal- lo feloniam condonert. Hæc diſtinctio tradi- tur ab Andr. de Iſern. inc. vnico, de vaſalls de- sreptiæ ætat. camg, ſecutus eit Aluarot. ibi num. 2. verſ. quæro, quid hi vaſallus feloniam comwirrar,

Ili ita inquit. Si vaſallus feloniam committat, propter quam feudo debeat priuari& ipſum feudum domino applicari,& Dominus re- mittat vaſallo cuſpam& quæratur an feu- dum huiuſmodi ant iquum remaneat, an verò nouum efficiatur, ita diſtinguendum erit:

Aut vaſallus delinquens ipſo iure feudo pri-

uatur,& tunc intelligitur feudum eſſe no- uum. Aur vaſallus non priuatur feudo ipſo iure, ſed per ſententiam,& tunc remanet antiquum ſicut prias erat. Eadem ainſtintlis rraditaæ eſt, à Baldo. in c. Imperialem. S. inſuper, nu F. de prolub. feudi alien. per Frideric Verba Bald ibi hæc ſuut. Si vaſallus eſt ipſo facto priuatus per ſententiam legis, tunc noua conceſſio eſt feudum nouum. Si autem feudum non eſlet annihilatum ſed annihilandum, tunc ſuper- uenit noua virtus in præiacenti matceria,& potentia materiæ ei iungitur,& ab illa deno- minatur. Habemus exemplum naturale in pomo arancio. cuius humiditatis in hyeme multum deciſcatur, poſtea in vere reuireſcit, & ramen idem pomum eſt. Sanitas etiam quæ recuperatur vna& cadem eſlſe videtur. Concludo igitur, vno verbo, quod executio veteris feudi, non eſt nouum feudum. Ildem tradidit Laudenſis, in d.. vnico, num. 9. de va- Jallo decrepi. ætatis. Vaſallus, inquit, commiſit culpam priuatiuam feudi, dominus remittit culpam, quæritur an ſit feudum nouum vel antiquum? Et poſtea ita diſtinguit, Aut va-

ſallus priuatur feudo ipſo iure,& tunc noua

conceſfio eſt nouum feudum, Aut vaſallus priuatur feudo per ſententiam,& tunc ſi do. minus remittat culpam, feudum dicitur an- tiquum. Auff das fuͤnffte Argument/ ſtehet auch leichtlich zu antworten/ denn obwol der Lehnherr von den Lehnguͤtern etzliche ſtucke an ſich genom⸗ men/ ond dom Adel/ Buͤrgern ond andern bor⸗ lehnet/ vnnd Titius in ſeinem Reuers ſich dor⸗ pflichtet hat/ den Lehnhern darumb nicht zube⸗ ſprechen/ So hat jedoch der Lehnherr die guter/ mit welchen Tit ius belehnet/ in Poſſes dnd beſit nicht gehabt/ ſondern der Poſſes dnd beſitz iſt bey dem Titio geweſen/ auſſerhalb etzilchen guͤtern/ ſo noch vorſetzet ond dorpfendet. Darumd kan das fuͤnffte Argument/ vnnd die Doctores ond Leges, ſo dabey eingefuͤhret⸗ vmbgekehret/ vnd wider den Lehnherrn gebrau⸗ chet werden/ nachfolgender geſtazt. Der Titius iſt in poſſeſſione vnd beſitz der jhnen vorlehnelen Güͤter dor vndencklichen Jahren geweſen// Der Lehnherr hat jhn mit denſelben guͤtern hernacher widerumb belehnet. Darumb folget/ daß ſolche Lehnguͤter/ alte vnd nicht ne we Lehen ſein/ wie bey der dritten decidendi ration vnnd brſachen nach der lenge ausgefuͤhret. Wel

1

(

nüldenn?

t/ duanpe 1 Et dom

' einm poſeße zmigues Aeuex.

mnglenet.

fen/ der a

riturpol ſemus, tar dſelum,- d bertal, aei

Danbet, ſiue

Kdlbeug rel 4 hen unfeuni zn innun. an

T.Je