452
Ind erzeiget der Lehnherr dem Mæuio, Sempronio, Caio, vnd Titio, mit der belehnung keine ſondere gnade/ ſondern jhm dem Lehn⸗ herrn/ widerfehret bielmehr/ von jhnen den va- fallis eine gutthat/ in betrachtung/ daß Mæuius, Sempronius, Caius bnd Titius; ſo in ondenck⸗ lichen Jahren/ keine belehnung bey dem Lehn⸗ herrn geſucht/ durch die ondenckliche zeit den ei⸗ genthumd der guͤter/ ſo der Lehnherr gehabt/ an
*
ſich gebracht. Cum enim dominus feudi, qui
per 30. annos bona feudalia poſſedit, nemine inueſtituram petente libertatem ſuorum bo- norum præſcribat, wte oben/ bey den rarioni- bus dubitandi außgefuͤhret/ ſo ſcheinet zuſagen/ quod vaſallus, qui per 30. annos feudum poſ- ſedit,& intra 30. annos inueſtituram non petiuit, cum calus petendi inueſtituram ali- quoties contigiſſet, per præſeriptionem hoc conſecutus ſit, vt res definat eſſe feudalis. Dominus namque& Valallus ſunt relatiua
& correlatiua,& quod ſtatuitur in vno cor- relatiuorum, ſtarui quoque debet in altero. I. vlr. C de indicta viduita. rollen.& ibi latè Bart.
Bald.& aly, qui etiam adferunt concordantias. Bart, inl. liberorum. S. z. Verſ. ſed quæro, de hlr qui notantur infam, Bald. inl. uemo martyres, circa fi- nem, C. de ſacro. Bcdleſ. prolixiſtumè, Anton. Gabr. Rom. lib. S. communi concluſ, tit. de l.& conflit. concluſ.ä. b AVnd ſolches ſcheinet darumb dielmehr zu⸗
ſagen/ well die vatalli nicht allein in 30. Jah⸗
ren/ ſondern auch in vndencklichen Jahren keine belehnung von dem Lehnherrn vnd deſſen dorfah⸗ ren/ genommen/ vnnd der Lehnherr ſolches wol gewuſt/ dazu ſtillegeſchwiegen vnnd mit etzlichen Lehenſtuͤcken/ etzliche vom Adel/ Buͤrger vnnd andere/ nach aus welſung deß Titij Reuers be⸗ lehnet hat/ per iura ſupra in rationibus deci- dendi circa finem adducta. Et hoc quod vaſallus directum dominium contra domi- num præſcribat, in ſpecie traditum eſt, à VVarmſero in pract. obſeruat. tit. de feudis, ob- ſeruat. II. Verſic ſic eriam contra dominum zurrit præſcriprio zo. aHnnorum,& rurſus obſeruat. 25. LBi ita formalibus verbis loquitur, contra dominum
feudi venit præſcriptio 30. annorum, vt res
deſinat efſe feudalis,& dominus gam amit- tat. Etcum feudo, à waſallo alienato, con- tra dominum, currat præſcriptio 30. anno- rum, ita vt dominus feudi, poſt 30. annos, feudum alienatum reuocare non poſſit, per text. in a vnico.§. porro, qualirer olim poterat feu- dum alienari. gl. in c. Vnico,§. præterea, in verbo præſcriptione, de capi tulis Conraalt,& ili Bala. uu. 4. Aluarot. num. 3. Vvurmſer in pract. obſeru. titu. de feudi, obſeruar. I. ibi teſtatur hanc opinionem eʒſe magu communem. Omnino videtur dicen-
Conſilium Trigeſimumprimum.
dum, obſtare quoque domino 30.& pluri- um annorum præſc riptionem, ſi intra 30. aut plures annos feudi renouatio non fuerit peti- ta, max imè ſi domino feudi id ſciente,& non contradicente, aut in propoſito noſtro caſu,
factum fuerit.
Reſolutio rationum dubitandi. / No dieſer ſententz vnd meinung daß Mæ. uius, Sempronius di Caius der Sambt s lehenſchafft befugt/ der Lehnherr auch
ſchuldig ſey/ ſie mit den Lehnguͤtern zubelehnen/
lauffen die zuuor pro ratione dubitandi einge⸗ fuͤhrte argumenta vnnd rationes, nicht zuwie⸗ der. Dann daß anfenglich geſaget wird ein Lehnman dorwircke ſeine Lehnguͤter/ wenn er zu rechter zeit/ die belehnung nicht ſuchet/ ſolches hat als dann/ raum dnnd ſtadt/ wenn die nicht
ſuchung der Lehen/ doloseè vorbletbet/ perzexium
in cuvii co. S. ſin. de prolul. feuai alien. per Lotha-
rium Mæuio, Sempronio vnnd Caio aber kan
kein boͤſer doeſatz beygemeſſen wer den/ wie zuuor ausgefuͤhret.
Zum andern vorwircket ein Lehnman ſeine Lehnguͤter propter non petitam iuſto tempo. re inueſtituram, wo ferne der Lehnherr die bor⸗ wirckung dem Lehnmanne nicht dorzeihet. Si au. tem dominus feudi vaſallo remittatexceſſum à ſe commiſſum,& vaſallum rurſus inueſti-
at, tunc vaſallus feudum retinet kuͤrtze hal⸗ ben zu dem/ ſo oben weitleufftig deduciret/ ge⸗
zogen. Titium, ſoin dielen Jahren die Lehn nicht em⸗ pfangen/ widerumb mit den Lehnguͤtern inueſti⸗ ret, Ergò&c.
Zum dritten/ wenn gleich ein Lehnman/ in
gebuͤrender zeit/ die Lehen nicht recognoſciret noch empfangen hat/ ſo vorleuret er jedoch darumb die
Lehenguͤter nicht/ ehe dnd zuuor er/ der Lehnman
gebuͤrlicher weiſe citiret/ vnnd die ſententz wieder
jhn/ den Lehenman geſprochen vnd ergangen iſt ⸗
Paul. de Caſiro couſ. 42 f. circa medium in 2. Palté.
Nußn iſt wieder den Titium, Mæuium, Sempronium ond Caium niemahls einige ſen⸗ tentz priuatiua feudi ergangen/ ſie ſeind auch derowegen/ nicht citiret/ noch erfordert worden/
ſondern der Lehnherr/ hat den Titium mit den
Lehnguͤtern widerumb belehnet.
Aus welchem allen dann folget/ daß das erſte Argument/ Meuio, Sempronio vnd Caio, nit im wege ſtehet/ auch nicht geſaget werden koͤnne/ daß ſie propter non petitam inueſtituram die Lehenguter oder die Sambtlehenſchafft an den Lehnguͤtern vorloren haben ſolten. Das
Der Lehnherr aber in vnſerm fall/ hat den
ee mconu nbaun par rnurpariut Rannsconuin Unruulusfeud
— —
faud hanc nu afauuſ ilſentaculpe


