Ilarer, A.etg Ae dtmendi nn 4
9— 5
Nr en ſſt die dem Titio
ngericheet/ d gzaseh thnlich ſem K tt/ die de en rß/ nach der lenge arzriſt 7 neff/ ſo mit den altmättetmn
aeg/ an im ſelhſt eſengn.
24 u. H.num
Wall dann dte alten Nuftt
ng auff alle jenige(itgu /So ſolget/ daßanchdemi
elednung/ auff aledeanien Sempronium tns(CaimmRf uſſe/ damtt ſodane beleſeanſt
elehnungen/— ſſes berudet/ tberentmnt chesdergme/ domtnch k
Quodad vnum tnem uttt eftectum operentur Nuuu . 4.IN nan.
dum achten ſagen di Ieihs
de nouo nibi jdicaturten ſtinum ſtatum reducitll
SJuir, A ridt mi uin
. . uuni 1 „atuun. M ä: rel⸗
—
Conſilium Trigeſimumprimum.
terliche Stamiehn geblieben ſemn/& de facili res ad ſuam primæuam naturam reuertitur, U. Vnaus,§. paclus ne peteret, de pactis, Iaſon 7 b. 2. num. 19,2. C de lure emphiyteu. Roland. à Valle, in qu æſlio. Huperſtutato de lucro doits, quæſtio. 19. Hx. 2. Yraq eell. in tractat, de pænu. cauſa Jt. uum. 19. Ciul. hi vaquam, ſupra Verbo libertts, num.. C de reuocand. enaf 2 quius lib 2. controuerſ. iilluſl. C. JG. H⁴.]X. ꝙ rurſuts, C. 2. Nd. 7. Pnd de us bund Caius, an den Lehngutern als an alten
Baäͤrerlichen Stamt ehn/ die Samptlehnſchafft
von alters gehabt/ die ietzte belehnung auch/ nach laut dund mhalt der allen Lehnbrleffe geſchehen 16 So iſt der Lehnherr ſie mit denſelben Lehn⸗ Atern, nicht weniger als den Titium zubeleh⸗ nen ſchuͤldig. SZum neunden ſagen dnd wollen die Rechte/
quod relatum eſt in referente vers, proprie,&
cum omnibus ſuis qualitatibus, Barr. in l. z. in princ ae rectptato. l. fin ſi familia furtum feciſſe At-
catur,& in l. ſi ĩ quuws ſeruum,. S. fin. de legat. 2. l. ait præror, S. ſt ludex, de re iudicar. l. fita,&l. in te- Kan. de condit.& demonſtr. autb. f quirin dliquo,
vbi noranr omues& concordanrias adauc: ant, C de rdend. Craneri. conſiᷣ* num.7. Deciau. Wues. num. 2. in IVolum.
Weil dann des Titij dem& ehnherrn gege⸗ denen Reuerß/ vnd alſo auch die beiehnung/ ſo mit dem Reuerß vnico textu gemachet/& ideirco literæ reuerſales& inueſtituræ ſe ad inuicem
reſpiciunt, wie zuuor ausgefuͤhret/ auff die al⸗
*
ten Lehnbreeffe ſich refer iren ond ziehen/ In den alten Lehndrieß Fen aber befunden wird/ daß M uius, Sempronius ond Caius, an den Aehngu⸗
tern/ die Sam aptlehnſchaff aben/ So folget
daß der Lehnherr dem alten Lehnbrieff zufoige/ Mæuiam, Sempronium ond Caium, i·nt den Lehnguͤtern Wheiehnen ſchuldg/ vnd wenn ſoi⸗ ches geſchicht/ als dann iſt der Titius erſt/ nach laut onnd inhalt der alten Lehnbrieffe beiehnet⸗ Et ſic relatumversè eſt in referente« umomai- bus fuis qualitatibus.
Zum zehenden iſt dorſehens Rechtens⸗Qu od
qualitas ſemel poſita eſis, ſemper prælu- mitur durate, niti mutata proborur 4. Vero,
. pro rei qealitate,qai hatisdare cogantur, coſi forrè,
de electio. c. præterea, 2. de tranſadt. Teberius, De- tian. reſponſo I4 num. 173. 1. Volum.
Weil dann in vnſerm Fall die Lehnguͤter don alters alſo quallfietret geweſen/ daß mit den⸗ ſelben nicht allein der Tit ius end ſeine Vorfaß⸗ ven/ ſondern auch die andern Meuius, Sempro- nius dnnd Caius belehnet worden ſein ⸗So iſt auſſerhalb al lien zweiffel/ daß Meuius, Sempro- nius vnd Caius an den Loafatau der Sampt⸗ lehnſchafft noch berechtiget.
Vnd ſolches zum ellfften darumi deſto mehr⸗/
rwegen/ weil Meuius, Semproni-
451
quod mutare eſt quiddam accidens, item fa- cti, Tiberius Dedian. reſponſo 2π2¶ uxum. Id.& I9. in 1. volum. Accidentia autem non prælumuntur niſi probentur, vt notatur, in l. IMameéntam, in fiue, C. de mſamea.& inl. ſi quvs ex argenrarchs, §. fia. de edendo.& latè per felin. in c. Riu. de pro- batio. Et onus probandi iqcumbit alleganti mutationem, vt per Bald. Augel.& Alexand. in l. publicuri, C. 4 teſtamenrt. G Eclin. inc ſicut, de
re iudic. Alctat. in iract. praſumpt. in 2. regul. Si-
militer facta non prælumuntur, niſi proban- tur, l. quecuug;, de publician. L.in bell, S. fuctæa, de capt.& poſtiuim. reuerf, l. 1. C. de prolar. l.—eue- rario, C. de non numerata pecun. 1. eeraeiſaer C de collat. ibi, teg, emancipatum eſſe brobaueri l. vnica, C de manaat. princtp. DSraquell. in tract. de Vtrog retractu, ad ſinem, uuimn. 100. Vaſcquiuzs iu
prafation. controuerſad. uhn. num. 25. Cute lla.
Coltæ in memorulibus, ſat litera F.
Mieraus foiget/ weil Næuius, Semproni- us nnd Caius, der Samptlehnſchafft an den Lehngütern von alters befugt geweſen/ daß ſie auch nochmaln der Samptlehnſ Haffe befugt ſein. Sintemal die Lehnguͤter/ noch heutigs tages/ die Natur/ Art onnd Eigenſchafft/ eines alten Baͤterlichen Stamleßns/ wie von alters/ vnnd ſolche Natur/ Art ynd Eigenſchafft ne iche muti⸗ ret/ noch dorendert haben.
Zum zwoͤlfften/ ſagen die Rechte ond wol⸗ len/ uodvatal us, qur ivſto tempore inueſti- turam non petijt, tunc d. mum teudum amit-
tar, ſi doiote inueſtituram petere neglexerit, c. Vaεco. S. fin. de probibil. feud. glienar. ber Lorha. & 1bε Doctores notarunt. A dolo voro quæuis caufa, iniuita, fatua, infulla, inepta„imô he⸗- ſtialis excuſat, vr Oa. lo quuelur,& prolixiſimò Vtdere licer apud Iyraque lum de« Eerulr, cauſd a5. nwzmu. I. 2. E ſeq. Lultus Clar. ltb. J. enrenxzia. c. d.
n 22. Anton. Gabriel. Roman. lib. j. comm. concluſ. vitul. Aæ maleſic ofs, concluſ..
Titius aber hat mit nicht empfaßung der 4— dolosè nicht vmbgangen, ſondern wie der Neuerß beſ ſaget 7 die nicht empfahunge der
Lehn/iſt wider ſeinen willen geſchehen/ auch dar⸗ um mnb das echiern in anderer erDecden kefna⸗
poſle ledlore 110s gen pe ſen⸗ dondein der Iiruu⸗ die Leunguͤter in Poſſeß vnnd Beſitz gehabt/ daß jnen Mæuio, Sempronio dnd Caio, kei boͤſer vorſatz koͤnne beygemeſten werden/ Vnd darumb muͤgen ſie diel weniger/ dann der Titius zrer an den Lehnguͤtern/ voe alters habenden Gerech⸗ tigkeit/ entſenet werden/ Sondern wie der Lebn⸗ herr den Titium widerumo belehnet/ alſo iſt ge⸗ dachter Lehnherr/ auch die andern Maæuium, Sempronium ond Caium, mit d den Lehnguͤtern
viel mehr zubelehnen ſchuͤtdig.
2.‿ 4 Vnd


