793 DBS. BRASRNT ROT. ADAGIORVNH

eum cogitatione, in qua prius fuerat, ſimul& uocem amittat uerba. Nec deſunt qui hufas ſeu rei, ſeu opinionis cauſam philoſophicam reddere conentur, uidelicet quod lu pus natura ſit hoſtis homini,& ideo ſpiritus— ac uim natiuam ab illius oculis proficiſcentẽ in eum quẽ cõſpexerit iopinato, uires illius obſtupefacere, atq; hinc eſſe ſubitũ ſilentiũ. Donatꝰ huc eti nere putat quod alibi citatum eſt à nobis Theocriticum illud: Aiep ⁊⁵es. Rurſum illud Ma- ronis:Lupi Moœrim uidere priores, quum uocem per ætatem ademptam paſtor quereret᷑. Sũt ꝗ ex nutricũ fabulis natũ exiſtimẽt, quæ narrãt ludificato puero terrore lupi, uerũ lupũ à cauea paulatim ueniſſe ad limen cubiculi. Nã eſt& in apologis matrẽ, ut puerũ uagientẽ cõpeſceret hapã frequenter inclamaſſe, ut niſi deſineret plorare, deuorandum auferret. Tandem lupũ ſpe prædæ ueniſſe: ſed fruſtra hiantẽ abiſſe, hac tantũ ſententia, doctiorẽ non eſſe fidẽ habendã lceminæ pollicenti. Nã hoc, opinor, ſenſit Donatus. Locus enim in libris euulgatis nõ uidetur carere mendo. T ertiam opinionem reijcit Donatus, quæ putat hinc natum, quod quum in Ne uiana fabula repræſentaretur, quomodo Romulus& Remus aliti ſint à lupa: repente uerũ lu pum actioni interueniſſe: quo factum ut ſubitum eſſet totius fabulæ ſilentium, quod talis ſpe ctator inexpectatus interueniſſet. Sic uſus eſt Terentianus Syrus in Adelphis, ſilentium innu ens Cteſiphoni, quod Demea pater adoleſcentis quem ruri eſſe credebat, præter expectatio- nem adeſſet. Feſtiuius etiam ulus eſt Plautus in Sticho. Atq; eccũ, inquit, tibi lupus, in ſermo- ne præſens eſuriens adeſt. Loquitur enim de paraſito Gelaſino, qui fratribus de ipſo cõfabulã/ tibus de repente interuenit. Addit enim prouerbio gratiam, alluſio ad hominis edacitatẽ: quẽ admodum apud Theocritum, ad nomen adoleſcentis, de quo dicitur, Aonòp?εα. Vtit᷑& M. Tullius epiſtola ad Atticum, libro decimotertio: De Varrone loquebamur, lupus in fabula. Venit enim ad me. Ferè fit autem ut quoties interueniat, de quo colloquimur, obmuteſcam: propterea quod ſiue laudabatur, pudet in os dicere, quod recte narratur de abſente, ſiue uitu- perabatur, timemus offendere. „ Prolixius Iliade. b L1 M&xνοννꝶσι ‿¶5ν‿ ⁷Aνς‿‿àνάααένꝓν. id eſt: Prolixiora Iliade loquens. Refertur à lulio Polluce, li- bro de rerum uocabulis ſexto, capite uigeſimoſexto, adiungens ei, quod alibi docuimus, com/ petere in homines uehementer garrulos: ⁊2 e Socéve&‿μμειp.& a„dε‿ν s.ſic enim ibi refertur. Hunc in ſenſum uſus eſt& Aeſchines in Demoſthenem: qui locus nobis alibi cita- tus eſt. Non diſſimile eſt huic: Ilias malorum. Sed quoniam hoc congruit immenſis malis, ꝗd nunc referimus immodicæ loquacitati, ſeparare uiſum eſt ob uſum diuerſum. Eſt autem Ilias nobile opus Homeri, quo Troiæ captæ hiſtoriam libris uigintiquatuor explicat: quam Ver- gilius duodecim complexus eſt. Apud nouercam queri. kI Q ui deplorant infelicitatem ſuã apud eos, qui nihil auxilij ſinit laturi, uel gauiſuri magis cõ- uerentiũ malis, apud nouercam queri dicuntur, quod nouercæ ferè male uelint priuignis. lautus in Pſeudolo: b b Nam iſthuc quod nunc lamentare, non eſſe argentum tibi, Apud nouercam querere. Q uod dictum Pſeudolus ſimulans ſe non intelligere: Eho, inquit, an unq́; huius nupſiſti patri- Animus habitat in auribus LIII Veteres animo ſedem in oculis dedere, pleriq; in corde. At Herodotus in Poſymnia, iuxta uulgi ſermonem ut uidetur, docet animum habitare in auribus: quod qui bene audiunt, uoluu ptate afficiantur, qui ſecus, exacerbentur. Herodoti uerba ſubſcribam: Xx al uc r ⁸ro y² Neri⸗ SG%, Sde SO r-1 S1 0 auG bi 5 Dv10, de uSd A εGQ, L ic dTITAA ccnuch d/revcu ria 1 v⁴εα. id eſt: Et nunc illud ſanè diſcito, quod in auribus hominũ habitet animus: qui quũ bona audierit, uoluptate corpus implet: quũ his diuerſa, moleſtia afficit. Opi⸗ nor hunc eſſe ſenſum adagij, quod ex his quæ audimus maxime placatur, aut iritat᷑ animus- Nam hac potiſſimũ iter eſt ad animũ hominis. Comiter ac blande dictũ, ſæpe atroces iras uer- tit in beneuolentiam,& aſperior ſermo prouocat capitales inimicitias. Quin& cõuicio quidã iugulantur, non aliter quaàm ferro aut ueneno. Proinde peſtilentiſſimũ homicidarum genus eſt, quod hoc ſeculo potiſſimum regnat, qui uenenum aſpidum portãt in lingua:& qui idem peragunt lingua, quod ſicarij ferro.—“ Inſcitia confidentiam parit. LIII *&αα,εαά αάν εμαἀςς⁷Qνσ KO Stεε. id eſt: Inſcitia quidem confidentiam, pt Wen

—