4

& 2—

—- BX———&⏑— 727

Accesſiones Hiſiorica IS

rum ſedudus conſilio, ut diximus, eam cum aliis aliquibus in u- ſus ſuos redigebat, dicens: non licere cuiquã Epiſcoporũ qvid- qvam Epiſcopaliũ redituum alicui Santorum loco aſſignare, & qvoniam prænominatus Liutoldus hoc fecerit, ratum non eſſe, quod utrum ne illi licuerit, vos diſcernite. Eſtimo namq; quoniam Epiſcoporum eſt ſummam Deo famulantibus di- ligentiam adhibere, neceſſaria miniſtrando, ne dum pro neceſſariis conquirendis negociantur, à ſancto propoſito

Sdiſcedere compellantur. Ad hoc entm deputati ſunt Ec-

cleſiaſtici reditus, ut ex eis ſubveniatur Chriſti pauperibus, qvod ille exegvens melius uſui miniſtrorum Dei aſſigna- verit, quam iſte in uſum ſuperbæ gloriationis abſumſerit. Huc accedit quod cum Egilbertus proximus hujus Brunonis anteceſſor adhuc viveret, inito conſilio cum Optimatibus ſuis, ex qvibus iſte Bruno unus erat, hujusmodi verbis eos compel- labat; Obſecro vos per miſericordiam Dei dilectictiſſimi fi- li mei& fratres, quidquid ego& anteceſſores mei Epi- ſcopi Sanctorum locis injuriæ violentia magis quam ratione irrogavimus, vos me commonefacite& ego reſti- tuam; Ut& meam& eorum animas ab inferis redimam. Quod cum placuiſſet omnibus, diſcretis cuiqve loco rediti- bus banni conſtrictione ligavit& firmavit, ut qui deinceps inde ſubtraheret Deum præſumtionis ſuæ ultorem ſentiret: Et reſponderunt omnes: Amen. Ubi vero Egilbertus ſpi- ritum reddidit& Bruno in Epiſcopatu ſucceſſit, univerſa quæ reconſignavit iſte, reſumſit, dicens nihil exinde ra-

tum eſle, quod illi infirmus& jam ſuimet impotens in noviſſi-

ma vitæ ſuæhora conſtitutus fecerit. Cum beatus Gregorius dicat: Ultimam pœnitentiam nulli negandam. Beatus ve- ro Auguſtinus dicat ſelnon dicnire, qvod qui ſeram tan- tum egerit pœnitentiam, liberetur per eam. Ego qvidem puto, ſi audeam dicere, Aracri temporanea ſine ſeroti-

2 na