Toan. de Hacro Boſco. 247

Nam deprehenſæ ſunt duæ cclipſes Lunares inter fe inæquales, exiſtentibus lu minaribus in eodem, vt diximus, ſitu, quoad caput,& caudami Draconis,& ma nente Luna in eadem parte Epicycli, puta uel ſuperipri, vel inferiori. Non po-

teſt autem huius inæqualiratis caufa aſſignari, niſi dicamus, luminaria in vna

eclipſi minorem inter ſe habuiſſe diſtantiam, velcerte alterum plametarum ma gis ad terram acceſſiſſe, vel magis ab ea receſſiſſe, quam in altera. Cum erga minor hæc, aut maior diſtantia in Epicyclum Lunæ non poſſit referri, quod Lu na in eadem ſemper parte Epicycli ponatur extitiſſe in utraque eclipſi, neceſſa rio dandus erit etiam Eccentricus.. IIII. OQBSERVATVM eſt, Lunam in eodem puncto ſui Eccentrici exi- ſtentem, in Auge v.g. vel oppoſitio Augis, non ſemper eandem aſpectus diuer- ſitatem habere, ſed modo maiorem, modo minorem. Quod nulla ratione fferi poteſt, niſi in eodem puncto Eccentrici modo magis accedat ad terram,& mo do magis ab cadem diſtet. Quocirca in Luna concedendus etiam eſt Epicy- clus. Hoc enimi poſito, dicta apparentia nullam prorſus habebit difficultatem. Vt in propoſita figura manifeſtum eſſe poteſt, in qua ad ſiniſtram ſum pta ſunt duo punctaoppolita in Epi- cyclo uiſa, nimirum per rectam li- neam ab oculo per centrum Epicy- cii eductam: ad dextram vero acce pta ſunt duo puncta oppoſita in Epi- cyclo vera, hoceſt, per lineam rectam e ceutro terræ per centrum Epicy- cli porrectam. In quibus quidem Punctis ſidus Lunare collocatur. Cæ tera ex ipſa figura ſunt perſpicua. HI s,& multis alijs, aparentijs, quas dedita opera hic omitt imus, accedunt tres rationes, quæ confirmare uidentur, dari in ſphæris cæleſtibus orbes Eccen- trĩcos,& Epicyclos: quarum prima hæc ſit: Ab omnibus Aſtronomis, ac philo- ſophis tanquam euidens,& per ſe notum recĩpitur, quemlibet orbem cæleſtum ſuperiorem ſuo motu ſecum tahere inferiorem orbem ſibi contiguum,& con- centricum. Id quod experientia ipſa magiſtra ueriſſimum eſſe dedicimus. Vi- demus enim ſphæras omnium planetarum, ſimul cũ Firm amento,& nono cœ lo, ſpatio 24.horarum ad motum diurnum primi mobilis rapi ab ortu in occa ſum. Rurſus experimur, eaſdem ſphæras planetarum, unaà cum Firmamento ad motum nonæ ſphæræ trahi ab occaſu in ortũ, licet tardiſſime, nempe in ſpatio 49000. annorum ſecundum Alphonſum, uel ſecundum Ptolemæum in ſpatio 36000 annorum. Deinque animaduerſum eſt, omnes cœlos planetarum paula tim etiam moueri ad motum trepidationis, ſeu acceſſus,& receſſus octauę ſphę ræ. Cuius rei ſignum eſt, quod maximæ Solis declinationes,& aliorum plane- rarum mutatæ ſunt. Cum igitur maxima ſingularitas motuũ in planetis repe- riatur, ita ut nullius motus proprius inferiori planetæ communicetur, ut cuius vel parum experto Aſtronomo, etiam aduerſarijs, notum eſſe poteſt,& d nemi- ne negatur,(Iuppiter enim nihil prorſus habet ex motu. 30. annorum Saturni Itemque Marti nihil comm unicatur ex motu 12. annorum louis,& ſic de cęte ris, ut omnes affirmant.) perſpicuum eſſe uidetur, orbes planetarum uectores non eſſe concentricos. Alioquin motus cuiuslibet ſuperioris omnibus inſerio- ribus

IIII. Apparen- tia probãs dari Epi- cyclus.

Alię ratio nes confir mantes

dari Eccẽ tricos& Epicyclos 1. Katio.