Liber Secundus 2/
lutiuus quia neque eſt àpriacipiis, neque a fine ad principia ſed uterque eſt compoſitiuus, non quidem per ſe, ſed quatenus eſt pars ordinis uniuer ſalis totius ſcientiæ naturalis, qui compoſitiuus eſt; quum enim& Plato & Auicenna,& Ariſtoteles tradant ſcientiam naturalem ordine compo ſitiuo, tam proceſſus a' uiſu ad tactum, quam a tactu ad uiſum compoſi- tiaus eſt, quatenus eſt pars ordinis compoſitiui totius ſcientiæ naturalis, neq; necefſarium eſt ut in qualibet diſciplinæ parte per ſe conſiderata or⸗, do compoſitiuus, uel reſolutiuus inſpiciatur, quum uterq; ſit ordo totius. Ad ceruiũ argumentũ iã uberrimè reſponſũ eſt, nũc ſat eſt ſi dicamus, ne- gaudũ eſſe conſequens, nã ſeruat fusdänaors utrunque ordiné, nos tamẽ co tãtum utimur, quo melius, c facilius addiſcamus„ Qd uerò iquit nos in ſcientiarũ traditioue uelle imitari naturã, oino negandũ eſt, cognoſcere, nãque res uolumus hic finis noſter eſt, nô naturã imitari. Ad quartũ ſimi hter reſponſũ iã eſt. Datur, inquit, in rebus artificioſis uterque ordo,unus z0tétionis alter originis, ergo in talibus diſciplinis utrolibet uti poſſumus. Dico neceſſariũ ẽẽ ut utroque ordine utamur in rebus artificiolis iuxta p ceptũ Ariſt. in cõtex.2 3. ſeptimi metaphyſ.nã in artis doctrina neceſſe eſt uti reſolutiuo,in opera ione ãt neceſſe eſt uti cõpoſiciuo. Quòd ſi ducat iu r. doctrina artis aõ poſſe utrolibet utiihos negandũ eſb nã& nacio,& Ariſt.=,o9 & Galeni& Auerrois teſtiäonmiũ declarat neceſle eſſe cuiuslibet artisac chſciphnæ operatricis tradiionẽ ſolo fieri ordipe reſolutio o;talis ãt dilci
pliaæ ordine cõpoſitiuo traditæ nullũ exemplum extat, niſi hæc pliilofo-
phia moralis nuper tradita, ſed quomodo non oſſituto ante oia finc
utiliter sradi hæc diſciplina posſit ego quidé intell'gene nequeo; etenim Diſciplina niſi prius ſtatutũ ſit quodnam ſit lummũ hominis houũ, nec dé ſemiuirtu ciuilis ordi tbusnec de uirtutbus dicere quidiã, poſſumus; nogabunt n. ſectatores de vompei Epicurune gabunt illi qui fœlicitarẽ in honore cõſtituunt, uirtute opus é non poteſt. ad fœlicicatẽ, proinde alienã eile aſſerent a ciuili diſciplina tractacioné de
uirtuse: Quod cõſigerans Ariſtoteles in initio primi hbet de moribus ad Nicomachũ dixit de ſũmo bono ante oĩa diſſerendũ eſſe, ut, quemadmo- dũ ſagittarij faciunt ſcopum propoſitum intuentes ad eum cetera omnia dirigamus; nam ſi ſcopum ignoremus, ad quidgam reſpicientes media ad edm idonca inquiremus? Sed neque mihi uidetur philoſophus iſte naturam rerum imitatus hoc ſuo ordioe compoſitiuo, quum de per⸗ turbationibus animæ priuis, quam de facultatibus diſſerat; prior naa- que amma ipſa perturbacionibus iudicanda eſt tam perfectione, quam origine, quum perturbatio neque origine, neque pertectione, neque jutentione, proinde nullo modo ipüs animae facultatibus prior ſe- cundum naturam dici posſit: ſed neque cognitione prior eſt, uiden- tur enun prius ipſæ facultates, Parteſq́animæ elle coguolcendæ, quam
2.
Ad terdiũ
Ad quartũ