Liber Primus 19 tandi de ordine, ſed nullam de methodo; quum enim iam ordini reſoluti- uo initium dediſſet, ſtatuens dari finem omnium agendorum,& nomen e- ius nominisq; declarationem propoſuiſſet, ſtatim animaduertit dubitare de hoc ordine quempiam potuiſſe,& exiſtimare ſeruandum potius eſſe or dinem naturæ rerum,& à primis potius principiis eſſe ordiendũ, quam ab ultimo fine; quamobrem ante quam ulterius progrederetur, uoluit dubiũ hoc de medio tollere,& huius ordinis a ſe iam cœpti rationem adducere; & ipſius uerba ſenſum talem ſignificare uidentur, Ceterum dubitare de hoc noſtro ordine aliquis poſſet, idq; non iniuria, nam Plato quoq; de or- dine in diſciplinis ſeruando dubitabat, an principiis, an ad principia pro grediendũ ſit: ſed ut dubitationẽé ſoluamus, dicendũ eſt id ſolum eſſe atten dendũ ut à notioribus incipiamns:& quia notiora duplicia ſunt, alia nanq; natura notiora'dicuntur, alia uerò nobis, non eſt credendũ incipiendũ ſem ꝑ eſſe aà notiorib. natura, ſeruãdumq; neceſſariò eſſe naturæ ordinẽ ſed au- ſpicandũ ſemper eſt à notioribus nobis, ẽt ſi ea non ſint notiora natura. ob id nota nobis non uidentur ibi eſſe intelligenda ea, qᷓ ſunt oppolita notis natura ſed cõiter,& indiſtinde ea, ꝗᷓ ſint notiora nobis ſiue eadẽ ſint& na⸗ turæ nota, ſiue nõ ſint; niſi dicamus nota nobis ſumi ut diſtincta ab illis no tis naturæ, qᷓ nobis ſint ignota, ab his. n. non eſt ordiendum, Ita igitur du- biũ de ordine optimè tollitur, nam inceptum quidẽ eſt à tœlicitate, ꝗᷓ ſecũ dum naturã ultima eſt, uidẽtur: n. prima in hoc genere principia eẽ leges, ꝗ ſunt cauſæ bonorũ operationum,&hæ rurſus ꝑ aſſuetudinem ſũt cauſæ acquirendi habitus uirtutum, qui tandẽ ſunt cauſæ actionũ conſequentiũ, in quibus conſtituta fœlicitas eſt.hæc igitur ſecundum ipſum rerũ ordinẽ poſtrema oium eſtztamen ab hac eſt exordiendũ, quia nobis eſt notior, ſed qũo notiore in hoc tantum ſenſu notior, ꝙ ad reliquam cognitionẽé neceſ- ſaria eſt eius cogaitio, niſi, n. ꝓrænoſcatur finis, nulla corũ, ᷓ ad finem du- cunt, notitia haberi poteſtpendet enim principiorum ſeu mediorũ cogni tio à cognitione finis ſed non cognitio finis ab illorũ cognitione, eaq; di cit ur diltincta,& in eo genere pertecta cognitio ut ante declarauimus etſi ordinẽé naturæ non ſeruat. itaq; tãtum abelt ut argumentũ meũ posſit cõ tra me retorqueri, ut potius hac ipſa ratione, ꝙ Ariſt, iam initium dederat ordini reſolutiuo, oſtendatur ipſum de ſolo ordine in ea parte loqui, quia continuatio ac ſeries uerborum hoc apertè demonſtrat. uerba quoq; hoc idẽ teſtantur, nam inquit Ariſt. eſſe incipiendum à notis, nos aũt iam dixi mus uerbum, Incipere ſoli ordini conuenire, non methodo. Conſiderandũ p̃terea eſt id, qd Ariſt. dicit, Platonem de hoc recte dubitaſſe, quum enim haæc uerba nõ de ſola ciuilis diſciplinæ traditiõe, ſed de oĩbus generaliter & abſolutè proferãtur, ut pᷣcegentia declarant, certè de mechodo puerilis fuiſſet platonis dubitatio, quum. u, clarũ oĩbus ſit utranq; methodũ dari, C 2.