mm ſiae Agulas k.

Kodhn Codh Wlum zer „ K.* Kalad loru amoccupaneat

cis aduerſu pot

mollaatur& n DeRlene Pentuz

Aat, tun

4

Albet ur Diorum lrnen 4bch vt diorm Aätrocmor,

.

omoi parte ſtemunt gelis iplorumris lnhoen e tunditur. Hicnimomaätm autncces ſantinfaniayng uectis tcddores, con3 xc egd non dccetemaüjun ae affimmaſſexinfnunu tis diuinx&ipi tieumat niſſcnthdonates, guddensi uniot Aogelamdülin te ducendi pnuum em alicnis voot, amüni mnducnamast Gann aniſeſtis perelli dj 3 aſerit tquis rery qu man n afrmun ulmut rninangt epeculanenuß

ni riisfumrun8 am kder oaio ffen

nüdi, d dii Rlrea eadt a

Xadminiitnsg uar pemgn b m wolenn ke rrach Lm ncur

ncotuſcam— er Kruant: n. ludmergrcann. ncamen Dacuna Dunt. qaüöin doc mancoa Itadocais plommm.

ſtrorum corpotum animorumq́; cuſtodiam eſſe demandatam,

qui nos regant, qui moneant, qui vtcontra fortunæ tela inuicto animo propugnemus, ſermonem ſpiritui noſtro abſq; ſonitu immittendo alliciant. Et quoniam breui admodum termino vitæ noſtræ ſpacium circumſcriptum eſt: ne tum quidem nos deſerunt, cum iam ad extremum vitæ ventum eſt: ſed ne mor- tis metu a gradu deijciamur, verum neceſsitatem imminentem xæquo animo expectemus hortantur: inhiantes animæ exitio Iupos in ſceleratorum ſedem atq; regionem præcipites agunt: ſpiritum corporis ſolum vertentem excipiunt,& in Abrahæ ſt num tranſportant. Quo longius progredior, eò plura angelorum mihi ſeſe merita offerunt: ſed licet illa finem non habeant, no- ſtra tamen ſinem conſtituat oratio neceſſe eſt. Proinde vbi pri- mùm id adiunxero, de quo vltimo loco dicere conſtitueram, ve- la contraham. Etenim ipſos angelos modò ſubiraſci mihi cre-

do, quòd verbis meis hactenus laudes ſibi attribuiſſe, Deo de- traxiſſe videar. Neq; enim ex operibus ſuis gloriam affectant

aut cultum quærunt: ſed totum illud quod præſtant, quantum-

cunq; eſt, quod certe maximum eſt, totum, iaquam, creatori ac⸗

ceptum ferri poſtulant. Itaq; etiam Manoam non ſibi ſed Deo epulare ſacrificium facere voluerunt: ac dubio procul, quod à nonnullis adorentur, non modò ægre ferunt, ſed tantæ amentiæ hominum commiſeratione grauiter ingemiſcunt. Quid ergo? inquies, ſalutis noſtræ auctores inhonora tos relinquemus? hos nonamemus non colamus, non omnibus modis prædicemus: Honotem illi reſpuunt, amorem expetunt. Quomodo enim amore eos proſequantur qui ſe oderunt? aut odio eos qui amãt? Quomodo verò amare poſſu mus eos, quos vel impietate ineũ

offendimus, vel inuidia in proximum fugamus? Cum vnus ali-

quis, qui à redo viuendi tramite deflexerit, in viam redit, Iætitia ipſos efferri credimus: quid ſi plures. Non minus eleganter quãm vere Baſilius Magnus ille, augelos ſimiliter peccatis abigi dixit, ac fœtoribus columbæ, apes fumo. Videant igitur ne er- xnt, ſi qui voluptatibus obſcœnis dediti, aut faſtu turgidi ab

E 3. angelis

Iud. 3.