bitamus num facere medicinam velit! cum ideo ex altiſsimo Pei domicilio ia infimas terræ partes deſcenderit. aut num poſ⸗ ſit? cum poſsit omnia. Etenim non eſt terræ tantum fructus, ſed germen etiam Domini:& virgultum hoc initio quidem jmbecille viſum eſt& humile: iam verò ſe altiſsimé ſuſtulit,& exijt ad cælum ramis felicibus arbos. radicibus terram implet, frondibus orbem, cœlum vertice. Sed, vt vitæ noſtræ breuitas breui oratiunculæ finem adferat; quàm ea floribus eſt aſsimilis? qui maneè hierbeſcenti viriditate florent, veſperi falce deiecti deficiunt atq; flacceſcunt. Communis ſei Iicet rerum lex ad finem ſuum corporis noſtri viciſsitudinem quotidie accerſit: neque quiſquam noſtrum eſt, qui craſtinæ lu- cis vſuram polliceri ſibi audeat. Et certè telluris ſiccitas& auræ intemperies obſtant, quo minus creſcere,& edere fructus poſsimus origine noſtra dignas. Mutandum ſolum eſt, vt mundana hæc ſterilitas mutetur: per mortem cum Chriſto transferendi ſumus, vt cum eodem vita iucundiore ac magis ſplendida fruamur. Quod ſi nobis dirã mortis falcem intentari cognouerimus, non eſt quod ad eam trepidemus,& va nis men tes terroribus implea mus: ſed potius nos hic euelli,& in Para- diſum ad ſurculum hunc transferri, ibi excoli& ad nobiliſsima ſemina præparari ardentibus votis expetemus. Non enim clau- ſæ amplius fores cœli ſunt, ſed reſeratæ: admota eſt ex arboris huius lignis ſcala, cuius gradibus in ſublimiores iſtas regiones adſcendere licitum eſt, unde in has ſordes ſumus præcipitati- O beatos qui huic ſurculo adhæſerint, impios qui neglexerint, miſeros qui amiſerint? Hæc auertat, illud largiatur æterna Dei propago, de cuius laudibus nulla vnquam lingua conticeſcat: quam precor vt ſui amore nos impleat,& ſine metu tu- tos, ſine periculo ſecuros patulis diffuſa ramis opacet atque conſeruet. DIXI.