Redlsdaad Eccleſi luce au 4 liſtimas teteriin ſe ig oüman Amiäautem ile dgmin cxtus ſcholiei un i . ſtvenit reniunt ſading jaccinunt: hißcithütin t, Preceptotum fuuctan,an ludleuatricem comiiunn commilitondu mini Bomoddo zurſonckruüin anum non dcamoria muarerur iategn! Nuüichn areritum, pauci wta mlit lium totorum abdudigei aunc huius woſti ewunni

83, omminm noftun dinb nrur, pmun werfunn, A9 aando igitut benxüg

ro ijs dedito cicenti geti qaclen

in dinini operis ſocietatem adſciuit, ac primæ fundationis mi- niſtros fecit: tamen omnium autoritas tanta non eſt, vt ab vni- us libri Acri auctoritate nos dimouere valeat: qui à Deo factos eſſe non diſsimulanter aſſerit. non eſt in nobis poſitum, vtrum ante altiſsimum Dei domicili- um, an vnà cum illo eſſe cœperint; an verò cum ducibus tem- porum ſole ac luna, qui cœli exercitus dicuntur, primùm ex- ſtiterint? Neq; enim certum quid hac de re in ſacris expreſſum legimus: nec ſaluti noſtræ quicquam aut ſcientia eius condu- cit, aut ignorantia officit. Proinde miſſa hac quæſtione curio- ſa magis quàm vtili, eo potius cogitationes noſtras dirigamus, vt quidnam angeli ſint indagemus: ſummam certe ipſorum felicitatem,& Auctoris bonitatemné dicam an potentiam, maximè admirandam cognoſcemus, Adſpicite quæſo mecum terræ vultum paullò ante floribus, nunc frugibus lepidiſsimis redimitum. Adſpicite cœli faciem infixis ſideribus ſempiterno igne fulgentem., quin adſpicite ipſum hominem; qui vel ſolus omnium eorum quæ in mundo ſunt particeps eſt. Cum rebus enim inanimis corporis craſsitiem, cum ſtirpibus animæ vigo- rem, cum brutis ſenſum, cum Deo ipſo iatelligentiam habet communem. quibus quid præſtantius? quid ſplendidius? quid admiratione dignius? At verò hæc omnia cum angelis nec do- norum magnitudine, nec præſtantia naturæ, nec vllo virtutum genere poſſunt conferri. Decus agrorum nymbis frigoribusqᷓ; interit: mundi ingens hæc machina corruptioni obnoxia ad ruinam iadies accelerat: hominis aſsiduam calamitatem ſem- per noua excipit calamitas. O felices ſpiritus, quibus ex hu- mana ſorte exemptis nec error pœnam, nec rerum viciſsitudo periculum creare vllum poteſt, qui tanquam cœli ciues perpe- tuò faciem intuentur eius, qui terræ fundamenta iecit, mare indo mitum repagulis ita clauſit, vt perfringere ea nequeat: qui videt omnia ipſe abditus, mouet omnia iple immotus, concutit

omnia ipſe tranquillus: ad cuius arbitrium clamant ccœli, aẽr diſrumpitur, tellus contremiſcit: felices, inquam, qui ad crea-

D 2 toris

Illud quidem certè decernere Pſal, r 04