2

—— 1—

4

—

—

—

2

——————————

——

8

*

—

————.„——᷑——---— 4 u

200 Hiieronymi Cardani memoriæ orationis, nec inſtrumẽta ad locutionem apta habet, nec ſenſim. eruditus eſt. Ergo non loquutus omnino eſt naturaliter, ſed fortè nec Dei

uolũtate:quid.n. indiget Deus hoc ſermone, nõne homines poteſtadmo⸗

ElII

——— 1—. nere abſq; peruerſione naturaliũ legũc Deus etiã æqus afficitur noſtrisne⸗

gotijs atq; rex puerilib. ludis: quis ergo rex eſtꝗ uelit leges ſuas mutare ob noſtros ludose Sed neq; dęmonũ auxilio, nam iuxta philoſophos nõ ſatis primò liquet an dæmones ſint: deinde ſi admittantur, quomodo poſſunt

.„ cũ ſint incorporei corpus mouere? Et ſi etiã moueant‚enõ eftinſtrumentit

ſermoni aptum. Quod ſiiuxta Theologos neq;id, nam nõ conſtat unc; in ſcripturis quantacunq; narrent᷑ miracula, unqᷓ; iumentũ locutũ flea de aſina Balaam. Sed hoc ab angelo factũ eſt. Quid tandẽ nonlocutuseſt᷑ bos ille tñ audiuit, ergo ſenſus eſt affectus, ut in ſomno, in ecſtaſ, in timo re ingenti. Illud ergo uel humorũ uitio uel cauſa aliqua naturali in feriore uel cœleſti propria uel generali. Humorũ uitio nõ, cum conſtet ſibi, cum

. ,1—— 2.— res ſit ordinata ſcilicet ſenſus ac uerba:caſus aũt nõ poteſtlongum ordine

5

ſeruare, cauſam ſimiliter inferiorem excogitare, quę tanto miraculo reſpon deat difficile eſt.relinquit᷑ tandẽ ut ſit cauſa propria uel generalis ex cœlo: ſi ꝓpria, illi minat᷑ periculũ, ſed rardid contingit: ſi generalis, generale etiã periculum? idq́;frequenter euenit. Vides qᷓ; abſoluta ſit doctrina quæ ex principijs noſtris ꝓłiciſcit᷑ Peripateticorũ aũt principia adeò remota ſunt à ſenſilib.ut niſi per prudẽtiſſimos uiros tractent᷑, aut ſilere cogãt hominẽ uerecundũ, aut impudentẽ irriſioni etiã plebis exponãt. At cõôtrà ſi in pru dentiſſimũ uirum incidãt, magnis cũ laborib. quęſitis ſatis faciunt. Merni ni. n. cum Puteoli cõflagratio accidiſſet anno MPx, quidã diſcipulus Au guſtini Niphi Sueſſani philoſophus, cuius nomen nunc è memoria exci⸗ dit, adedò egregiè de illius cauſis diſſeruit, ſed non abſq; difficillimis diſpu- tationib.& interpretationib. quãuis propoſito accõmodatis literã tñ ex⸗ torquentib.ui diceres fuiſſe neceſſariã illã conflagrationẽ, potuiſſeq́; ex Ariſtotelis libris tanqᷓ; propheticis, anteqᷓ́; facta eſſet, prædici: adeò ſcite in genioſeq; acutè omnia uerba omnesq́;philoſophi ſen tentias ad propoſitũ deduxit.Et id tñ ut dixi, quanqᷓ; à prudentiſſimo, ſcientiſſimo exercitatiſſi moqʒ uiro factũ eſſet, maxima tñ cũ difficultate factum eſt. At noſtris ex principijs facilius omnia ac planè declarari poſſunt. Porrò quæin uigeſi⸗ manona ſectione denuò repetit, intoleranda ſunt, Deum eſſe naturã. na⸗ tura eſt in rebus, ut philoſophus ait,& Deus erit in ipſis. Quin ꝙ euiden⸗ tius ibidẽ naturam uult eſſe in animatis atq; animã fieri à Deo:anima igið Deus eſt.quęcũq;.n.eidẽ ſunt unũ, unũ& inter ſeſunt. Animaioit᷑ Deus, quę cũ fiat à Deo, Deus à Deo fiet. Porrò quis mẽte ſanus ferat tot impie⸗ tates huius hominis? Hoc.n.. aliud eſt qᷓ; dicere quòd animus meus eſtſub ſtantia equi, dũ equũ intelligit, aut q mens quępiã animalia illuſtret. Quę tñ ille ut impia accuſat. Sed ſi ulla eſſet eĩ mens, rogo quomodo im pia eſſe poſſunt? an apud Theologoscan philoſophoscnõ philoſophos, cũ nihil ſit impium apud philoſophos, niſi cum de Dei honore acanima agitur.

at anima