Liber

ſtica vxnõ. Et ſuᷣ dit incidẽtalr diuerſos modos oluẽdi: dicẽs ꝙ aliqñ fit ſolutio ad ipſam or̃onẽ᷑: aliqñ fit ſolutio ad hoĩem oſtẽdendo ꝙ male oꝛdi nat pꝛemiſſas ſuas /ſicut in ſyllo fatuo:cuius pꝛe/ miſſe nõ ſunt bñ oꝛdinate: aliꝗñ etiã fit ſolutio ad tempꝰqñ rñdẽs neſcit ſoluere:⁊ tñ cũ młtis dictis pertrãſit tempus. Et dicit phᷣus ꝙ illa ſolutio eſt peſſima que eget plus tꝑis qᷓ; diſputatio exigat. ¶ Ex q̃ntis ergo ⁊ qualibꝰ fiunt diſpu/ tantibus paralogiſmiſet quomodo. ¶ Iſtud ẽ ſcðᷣm capłm in q̃̊ phᷣus recapitulat ea q̃ dicta ſunt in iſtis libꝛis et libꝛis Topicoꝛũ: dicẽs ꝙ dictũ ẽ ex q̃ntis fallacijs fiunt deceptiões:dictũ eſt enã quõ rñdẽs ducit᷑ẽ ad methã: dictũ ẽ etiã de cautelis /de ſolutionibꝰ:⁊ q̃ ſit vtilis ⁊ q̃ nõ:⁊ quõ ſoluunt᷑ apparẽter ⁊ quõ nõ:etiã in topicis dictũ eſt de pᷣdicatt/de ꝓpõnibꝰ/⁊ de ꝓblematibꝰ q̃ttuoꝛ pdicatoꝛũ/⁊ de ↄſideratiõibꝰad arguẽdũ de oĩ ꝓ/ blemate/ ⁊ de mõ opponẽdi ⁊ rñũdendi dialectice.

¶ Opoꝛtet autem nos non latere quod

accidit circa hoc negocium.

¶ Iſtud eſt vltimũ capłm in q̊ phus oñdit modũ inuẽtionis logice:et dicit pꝛio ꝙ illa q̃ pꝛio inuẽta fuerũt a pꝛimis inuẽtoꝛibꝰ/parua erant:ſʒ ꝑ ſucceſ ſionẽ tꝑis augmẽtũ acceperũt: ⁊ diẽ ꝙ pꝛĩo inuen ta fuerũt pꝛincipia cõia: et dicit ꝙ lʒ pꝛincipia ſint parua in magnitudine/ ſunt tñ maxia in virtute ⁊ difficillima ad inueniẽdũ:qͥbꝰinuẽtis/facile ẽ adde re: et dicit ꝙ tꝑe ſuo de hac arte nibil erat traditũ qð haberet aliqͥd oꝛdinis/ĩmo tradita erãt ſine oꝛ/ dine:puta habendo multas regulas ⁊ młta argu/ mẽta ſine qͥcũq; oꝛdine. E&x qᷓ infert ꝙ talis doctri na que erat ab antiqͥs tradita erat facilis:qꝛ ibi nõ erãt niſi quedã regule ſine demõſtratiõe. Et ſhᷣdit

ꝙ de ſyllis ſophiſticis nihil penitꝰ erat traditũ an

tẽpꝰ ſuũ ſaltẽ ꝑ modũ artis:ex illo vult hr̃e ꝙ fuit verus inuentoꝛ huiꝰ ſcĩe/⁊ ſe cõpleuiſſe ſufficiẽter hanc artẽ:iðo cõcludit ꝙ de nõ bñ dictꝰ ⁊ de omiſ ſis det᷑ ſibi venia:⁊ de inuẽtis ⁊ bñ dictꝭ dent᷑ ſibi

Querit vtrũ phus ſufficiẽter(grates. doceat ſoluere paralogiſmos ef

dictionẽ. ¶ Arguit᷑ pꝛĩo ꝙ nõ:qꝛ paralogiſmi pe/ titionis puncipij peccant in foꝛma:⁊ tales debent ſolui ꝑ diſtinctionẽ vł ꝑ negationẽ ↄñe:igit᷑ nõ bñ docuit ſoluere tales ſyſllos. Waioꝛ patet: qꝛ omis ſyllus ſophiſticꝰ peccat in materia vel foꝛma:ſʒ pa ralogiſmꝰpetitionis pꝛincipij non peccat in mate/ ria:g in foꝛma. ¶ Scðo ſic: Petitio ᷣncipij peccat /̊ argumẽtationẽ: å peccat in foꝛma. Añs ptʒ:qꝛ petitio pꝛincipij non facit fidẽ de re dubia cũ nihil ꝓbet: igit. ¶ Tertio ſic: Petitio ᷣncipij peccat 5 ſyllm ſimplr:ã̊ peccat in foꝛma. Añs ptʒ ꝑ pᷣm in textu: ⁊ pꝛecipue in pꝛimo vbi dicit ꝙ oẽs paralo/ giſmt ſunt ĩimodiſicati. ¶ Quarto ſic: Ad ĩterro/ gationẽ plures/ danda eſt vna rñſio. Añs ptʒ:qꝛ ad oẽm ꝓpõnẽ ãᷣ ſic eſt vera ꝙ nullo mõ eſt falſa/ danda vna rñſio:ſʒ aliq̃ interrogatio plures eſt hmõt:igit᷑. Minoꝛ ptʒz:qꝛ iſta eſt interrogatio plu/ res/ vtrũ iſti ſunt vidẽtes demõſtrato vno ceco et vno vidẽte /⁊ tñ ẽ falſa: igit᷑. ¶ Quinto ſic: Inter/ rogatio plures ẽ ꝓpõ/ cũ ꝓpõ diuidat᷑ in ppõnẽ vnã ⁊2 ꝓpõnẽ plures:ſʒ ad oẽm ꝓpõnẽ rñdendũ ẽ vna rñſione:igi᷑. ¶ In oppoſitũ eſt phs in textu. In queſtione erunt tres articuli. Mtũ ad pꝛimũ.

2 5 S, C circa textũ incidũt aliꝗᷓ Pꝛiĩo ſciẽdi a ea wars maaran

II

ad hoc ꝙ aliꝗ ofo faciat fallaciã equocationis vet amphibologieſreqrat᷑ ꝙ pꝛincipalr plura ſᷣcet. Ert videt᷑ ꝙ non: qꝛ equiuocatio ⁊ amphibologia ꝑñt fieri hm iſtam or̃onẽ/qͥcqͥd ridet habet os:pꝛatũ ri det:qͥ pꝛatũ habet os:⁊ tñ ibi nõ eſt aliqͥs termin* qui pꝛincipałr plura hᷣcet: neq; ipſa oro pꝛincipałlr plura pᷣcat. Ad hoc rñdet̃ ꝙ nunqᷓ eſt equocatio vk amphibologia/niſi ſit aliqd diſtinguẽdũ:⁊ hoc ſaltẽ hᷣm pꝛimũ vel ſᷣm modũ.Dicit᷑ ſcðᷣo ꝙ nõ re/ quirit᷑ ꝙ terminꝰ vel or̃o Punepare Mlar bᷣcet. iA ſcða difficultas ẽ ta- Scðo 1 ciẽdũ lis:vtrũ iſta ſit cõceden da /aliqͥd ſᷣcat qð nõ ſᷣcat? Et videt᷑ ꝙ ſic: qꝛ chime ra aliqͥd ſᷣcat cũ ſit nomẽ /⁊ tñ nihil ſᷣcat:qꝛ chime/ ra nõ eſt imaginabilis:/ᷣ nõ eſt ſᷣcabilis.ↄña ꝓba/ tur: qꝛ ad hoc ꝙ aliquid poſſit ſᷣcarijopoꝛtet ꝙ ſit imaginabile.et añcedens ꝓbat᷑:qꝛ implicans 5di ctionẽ nõ imaginaf᷑:ſed chimera implicat ↄdictio nem:g̊ non imaginat᷑. ¶ Pꝛo ſolutione ſupponit᷑ ꝙ illa ꝓpõ põt hre młtos ſenſus.Anꝰ ſenſus eſt ꝙ iſte terminꝰaliqͥd/ſᷣcat aliqͥd qð bcat iſte terminus nõ/materiałr captus:et ſic concedit᷑:nã aliqͥd ſᷣcat illã vocẽ nõ/q̃ ſᷣcat᷑ ꝑ ſeipſam.ZAliꝰ ſenſus eſt ꝙ ali quid ſᷣcat aliqð qð nõ eſt ſᷣcatiuũ: qꝛ ſᷣcat rem que eſt lapis/ q nõ eſt ſᷣcatiua. Alius ſenſus eſt:aliqͥd bᷣcat aliqͥd ⁊ nõ ſᷣcat illðᷣ:⁊ ſic eſt falſa:⁊ ad impꝛo/ bationẽ viſum eſt als quõ chimera põt dupłr dif⸗ finiri. Ano mõ ꝙ eſt aliqͥd compoſitum ex capite leonis ⁊c̃.et ſic bene eſt imaginabile et ſᷣcat. Alio modo vt eſt compoſitum ex impoſſibulibus poſſe cõponi:⁊ ſic eſt inimaginabilis ⁊ iiawiaoabile 1 1ᷣ,41 GP tertia difficultas ẽ Tertio ſciẽdũ iſta: vtrum iſta ꝓpõ/ oĩa ſunt eadem ſibi poſſit cauſare aliquã fallaciã. ¶ Pꝛo cuiꝰ ſolutione ſupponit᷑ ꝙ illud ſignũ oĩa/ põt capi dupłr. Anoo collectiue:⁊ ſic eſt vna inde/ finita falſa: nã oĩa ſimul collecta nõ ſunt eadẽ ſibi: et iſto mõ non cauſat ꝓpꝛie aliquã fallaciã /cũ ipſa ſit ſimpfr falſa:vñ ly oĩa captũ collectiue facit ter/ minũ ſequentẽ ſupponere ↄfuſe tm̃ ſᷣ q̃ debet fieri deſcẽſus copulatꝰ: vt oẽs apii dei ſũt duodecim: ly apn dei/ ſupponit ↄfuſe tm̃/ſub quo fit talis de ſcẽſus:Y̊ iſti apłi dei ⁊ iſti apli dei ſunt duodecim. Alioo capit᷑ ly oĩa/diſtributiue: ⁊ ſic talis ppõ eſt vera de rigoꝛe logice ꝓpter recipꝛocationẽ/ q̃ ſibi denotaf᷑:⁊ ſiiſto mõ pꝛeciſe capiant/nõ videt᷑ face re aliquã fallaciã: ſi tñ caperet᷑ ly oĩa/vt ſuboꝛdina tur duabꝰ ꝓpõnib indiſiunctim captis /poſſet cau ſare fallaciã eqͥuocationis. ¶ Sed reſtat alia diffi cultas/an inuenire pꝛincipiũ ſit difficiliꝰ qᷓ; alia ſe⸗ quentia inuenire? Et videt̃ ꝙ non:qꝛ pꝛincipia co gnoſcunt̃ ab oĩbꝰcognitis terminis:igit᷑. Ad dif/ ficultatẽ rñdet᷑ ꝙ duplicia ſunt pꝛincipia:quedam ſunt cõia ⁊ ſimpłr pꝛima:⁊ iſta inuenire nõ eſt dif/ ficile neqʒ foꝛte multum vtile. Alia ſunt pꝛincipia ꝓpꝛia alicuius artis ⁊ ſcientie: ⁊ talia inuenire eſt difficile ⁊ multũ vtile:ꝛnam pfis Ineneieahfle eſt ,1(audd ipſis addere. Qu arto ſciẽdũ ꝙ circa textũ incidit talis difficultas: an diuiſio oronis in oronẽ facilr ſolubilẽ ⁊ difficulter ſolubilẽ ſit ſufficiẽs? Et vide/ tur ꝙ nõ:qꝛ eadẽ ofo põt eſſe difficulter ſolubilis et faciliter ſolubilis: nã alids zPerrrtort mõ põöt in⸗ telligere vnã ꝓpõnẽ qᷓ; alter. Añdet᷑ ꝙ illa diuiſio eſt ſufficiẽs/ ſi facilitas et difficultas ſumantur ex parte ipſarũ oꝛationũ et non ex parte intellectus. ¶ Et ſi qs dicat:ſi hoc eſſet verũ /ſequeret ꝙ diffi⸗ cultas intelligendi res pꝛoueniret ex parte ipſarũ