A

—

Elenchoꝛum

rerũ ⁊ nõ ex parte nf̃i intellectus:qð eſt falſum:nã tota difficultas intelligendi res ꝓuenit ex ꝑte no/ ſtri intellectus. Rñdet᷑ ꝙ difficultatẽ cognoſcẽdi res ꝓuenire ex parte intellectus intelligit᷑ dupłr. Ano mõ ꝙ res nõ cognoſcat᷑ ſub tã ꝑfecto gradu cognitionis ſub quo põt cognoſci:⁊ ſic ꝓuenit ex parte intellectus:vł ꝙ nõ cognoſcat᷑ ſub tãto gra/ du ꝑfecto cognitiõis ſicut illa res:⁊ ſic ꝓuenit ex parte rei.Et hec de pᷣmo arti. Mtũ ad ſcðᷣm.

8 vtrum hec ꝓpõ Dubitatur pmo ego dico falſuz ſit vera vł falſa:ſuppoſito ꝙ nihil aliud dicã. Ar/ guit᷑ ᷣmo ꝙ nõ:qꝛ ꝑ illã ꝓpõnẽ talit᷑ ſᷣcat᷑ ãtr eſt: ipᷣa eſt vera.Añs ptʒ:qꝛ ꝑ eã ſᷣcatur me dicere fal/ ſum:⁊ ita eſt:&ᷣ ipᷣa eſt vera.⁊ ꝙ ſit falſa ptʒ: aꝛ fal ſificat ſeipam:igit᷑. ¶ Pꝛo ſolutiõe huiꝰ dubĩj eſt aduertendũ ꝙ illud dubiũ ãrit de veritate ⁊ falſi/ tate ꝓpõnũ inſolubiliũ:de qͥbꝰ diuerſe ſũt opinio nes vt als videbitur in tractatu de inſolubilibus.

¶ Sed ꝓ nũc ſupponit᷑ ꝙ dꝛña eſt inter ꝓpõnem

habẽtẽ reflexionẽ ſupꝛa ſe ⁊ inſolubilẽ. Añ illa ꝓ/ poſitio ðꝛ hre reflexionẽ ſupꝛa ſe ꝗᷓ̃ aliq mõ ſeip az pᷣcat:vt oĩs ꝓpõ eſt affrrmatiua.Sʒ ꝓpõ ðꝛ inſolu bilis q̃ſſcat ſeipᷣam ſub rõne falſi. Et ex iſto ſequit g oĩs ꝓpõ inſolubilis eſt hñs reflexionẽ ſupꝛa ſe: ſed nõ ecõtra:⁊ ðꝛ inſolubilis qꝛ cũ difficultate eſt ſolubilis. ¶ Et aduerte ꝙ ꝓpᷣe ad inſolubile tres cõditiões requirũt᷑. Pꝛia ꝙ ſit ſophiſma er q̊ ap/ parenter ⁊ nõvere ſequat ʒdictio:defectu cuiꝰiſta ꝓpõ nõ% eſt inſolubilis:hõ eſt aĩal. Scða:gꝙ aliqli ter ſeiñam ſignificet mediate vł ĩmediate: defectu cuiꝰ iſta nõ eſt inſolubilis:tm̃ pater eſt. Tertia: ꝙ ſigniſicet ſeipam ſub rõne falſi: ideo iſta nõ eſt in/ ſolubilis:oĩs ꝓpõ eſt affirmatiua. ¶ Aduerte vl/ terius ꝙ dicũt aliq ꝙ ꝓpõnes inſolubiles nõ ſunt pꝛopꝛie ꝓpõnes/ſed ꝓpõnes plures: vt ego dico falſum ſuboꝛdinat᷑ iſtis duabꝰ ꝓpõnibꝰ indiſiun/ ctim captis: ego dico falſum: et hec ꝓpõ eſt falſa: demõſtrãdo ꝑ ly hec ᷣmã ꝓpõnẽ. ziius eſt mod* dicẽdi/ꝙ q̃libet ꝓpõ inſolubilis eſt vna copulat/ ua/ cuiꝰ pᷣma pars denotat᷑ ꝑ inſolubile: et illa de/ mõſtrat illã eandem ꝓpõnẽ: vt hec ꝓpõ /ego dico falſum:⁊ hec ꝓpõ eſt falſa: demõſtrando ꝑ ly hec pᷣmã ꝓpõnẽ:⁊ iſti duo modi ſũt multũ ꝓbabiles. Eſt tñ alius modus qui tenet ipᷣas eſſe cathegoꝛi cas/ſed ille eſt magis difficilis: ⁊ de iſtis als vide bit᷑ in inſolubilibus. Añ tenendo ſcðm modũ pꝛo nũc rñdet᷑ ad dubiũ ꝙ talis eſt falſa: ad ꝓbationẽ ðᷣꝛ ꝙ ad ꝓpõnẽ eſſe verã nõ ſufficit taliter eſſe qua/ liter ſignificat: ſed requirit᷑ taliter eẽ qualitercũq; ip̃a ¶ᷣcat:⁊ ꝙ nõ ſit falſificans ſeipam:mõ talis nõ eſt hmõi:igik. Ande ſtat aliauã ꝓponem eſſe fal/ ſam que qualitercũq; ſignificat᷑ eẽ ita eſt: ideo hoc non ſufficit ad ꝓpõnem verã: ſed cũ hᷣ requiri᷑ ꝙ non falſificet ſeipſam. 3

7 7 vtrũ in aliqua bona Dubitat ſcðo ↄñtia ex vero ſequa/ tur falſum:ſiue ſit in ꝓpõnibus inſolubilibus ſiue nõ. Et videt᷑ ꝙ nõ ꝑ phm.z.pꝛioꝝ. In oppoſitũ ar

uit᷑:poſito caſu ꝙ nõ ſint niſi tres ꝓpõnes vles: cʒ oĩs hõ eſt aſinꝰ/ nullꝰhõ ẽ aĩal:⁊ hecoĩs ꝓpoſi cio vniuerſalis eſt falſa/tũc arguit᷑ ſic: bene ſequit᷑ illa ꝓpoſitio vłis eſt falſa ⁊ illa: ⁊ nõ ſunt plures: &ᷓ omnnis ꝓpoſitio vniuerſalis eſt falſa:ↄſia patet inductiue:⁊ añs eſt verũ ⁊ↄſequens falſum: igit᷑. Itẽ ↄtradictoꝛiũ ↄſequẽtis dicte cõſequẽtie repu nat añcedẽti. ſ.aliã ꝓpoſitio vniuerſalis non eſt alſa:igit᷑. ¶ Pꝛo reſpõſiõe eſt aduertendũ quod

Fo.

dicũt aliqͥ ꝙ in iſtis inſolubilibus ex vero poteſt ſe qui falſum. Sed aliter põt dici ſᷣm aliũ modũ ꝗꝙ in bona ↄſequẽtia ex vero nõ ſequit᷑ falſum. Et fa ciliter reſpondet᷑ ad rõnes. ¶ Ad pꝛimã ðᷣi/ꝙ ibi nõ arguit᷑ inductiue /cum ↄſequẽs ſit vna ꝓpõ hy pothetica:põt etiã dici /ꝙ ibi cõmittit᷑ fallacia ſᷣm quid ad ſimpłr:ꝗꝛ per aſis expꝛimit᷑ ꝑs ſignificati ↄſequentis ⁊ nõ totale ſigniſicatũ cõſequẽtis:ex quo ↄñs eſt vna ꝓpõ hypothetica copulatiua eq̃ ualens iſti:ois ꝓpõ vniuerſalis eſt falſa: ⁊ hec eſt falſa /demonſtrando per ly hec pꝛimã partẽ copu/ latiue. Ad cõfirmationẽ ðꝛ/ꝙ illa non eſt ſua ↄtra dictoꝛia:ſed iſta /oĩs ꝓpõ vłis eſt falſa:que eſt diſ⸗ iunctiua de Paerid aiceneih Dari ednlaeehe, vtru iſta cõſe/ Dubitatur tertio quẽtia ſit bo⸗ na:oĩs ꝓpoſitio eſt affirmatiua:&ᷓ nulia eſt nega/ tiua. Arguit᷑ pꝛimo ꝙ nõ: qꝛ poſſibile eſt añs eſſe verũ ⁊ impoſſibile eſt ↄſequẽs eſſe verũ:igit᷑. Añs ptʒ:nam poſſibile eſt illã eſſe verã: oĩs ꝓpoſitio eſt affirmatia:vt poſito caſu ꝙ ſolũ ſit iſta ꝓõ /oĩs ꝓ poſitio eſt a firmatiua:ſed ipoſſibile eſt illã eſſe ve/ ram/ nulla ꝓpoſitio eſt negatiua: qñcunq; foꝛma⸗ bitur ipᷣa eſt falſa: qꝛ ſignificat ꝙ nulla ꝑpõ eſt ne gatiua:⁊ tamen ipᷣamet eſt negauua. ¶ In oppo/ ſitũ arguit᷑:qauia oppoſitũ conſequentis repugnat antecedenti:igi᷑. ¶ Reſpondet ſemper tenendo pꝛimũ modũ ꝙ talis cõſequentia non eſt bona: qꝛ ibi arguitur ab vna pꝛopoſitione ad vnam copu/ latiuã:⁊ iſtud faciliter poteſt videri tenendo illuz ſcðᷣm modũ Et hec de ſcðo arti. Ætũ ad ttiũ ſit. LCõcluſio reſponſalis: Philoſopꝰus ſuf/ ficienter docuit ſoluere paralo

giſmos extra dictionem: ⁊ bec cõcluſio relinquit᷑ ſatis pꝛobata ex dictis. C Ad rõnes: Ad pꝛimam dicitur/ ꝙ minoꝛ eſt vera: Ioquendo de paralogiſ mis /quoꝛũ ſolutio cadit ſupꝛa aliquã pꝛemiſſarũ: ſed paralogiſmi quoꝛũ ſolutio cadit ſupꝛa cõſe/ quentiã debent ſolui per tnteremptionẽ ↄñe.Añ non ſemꝑ opoꝛtet aliquã pᷣmiſarã ſyllogiſmi pec/ cantis in materia eſſe falſam:ſed ſufflcit ꝙ non ſit magis ꝓbabilis qᷓ; ↄcko. ¶ Ad ſcðᷣam ðꝛ/ꝙ peti/ tio pᷣncipij bene peccat ↄtra argumentationẽ pꝛo batiuã ⁊ ꝓpꝛie dictam /ſed nõ argumentationẽ generalit᷑ dictã. ¶ Ad tertiã patet ſolutio. ¶ Ad q̃rtã negatur añs:⁊ ad pꝛobationẽ dicitur ꝙ aluqñ ad interrogationẽ plures bene poteſt dari vua re/ ſponſio:non tamen ſic eſt reſpondendũ ne videa/ mur redargui apud aſſiſtentes.Et dico ꝙ talis re ſponſio vna erit reſponſio vna:⁊ hoc nõ eſt incõ⸗ ueniens. ¶ Ad quintam patet ſolutio: nã interro- gatio plures neq; ꝓpoſitio plures eſt ꝓpoſitio:cũ non ſit ꝓpõ vna:modo dictã eſt in textu ꝙ idẽ eſt

ꝓpoſitio ⁊ ꝓpoſitio vna. T

Secundi elenchoꝛũ ſophiſticoꝛũ Ariſtotelis ſ et totius logices/finis

I00