—

427 ib 14 Liber

ſmitione ꝓblematis ponit᷑ iſte terminꝰ cõtendẽs. Ex qͥ ptʒ ꝙ ꝑ pꝛedictã diffinitionẽ phᷣs nibil aliud intẽ dit niſi ꝙ ꝓblema ẽ ꝓpõ ſpeclabilis ꝓ vtraq; ꝑpte ↄdictiõis. Alie ꝑticule ſũt declarate in textu: nã ꝑ hᷣ̊ qð diẽ ad electionẽ vł fugã/tangit ꝓblema ta moꝛalia:q̃ pñt diſputari ꝑ rõnes pꝛobabiles ad vtrãq; partẽ.Et ꝑ h̊ ꝙ diẽ᷑ ad vᷣitatẽ ⁊ ſciam /intel/ ligit ꝓblemata phyſicalia q̃ ꝑ rõnes ꝓbabiles pñt ꝓbari ad vtrãq; partẽ 5dictionis: ⁊ ꝑ hoc ꝙ dicit adminiculans /tangunt᷑ ꝓblemata dialectica. Ex q̊ ptʒ ꝙ diffinitio pblematis eſt ſufficiẽter poſies⸗

—[5 C circa textũ incidũt Tertio ſciẽdũ aliq̃ difficultateſ.Pꝛi ma:vtrũ oĩs ꝓpõ poſſit dici dialectica? Et arguit᷑ pꝛĩo ꝙ ſic:qꝛ oc illð qð ↄſtituit᷑ ex aliq̊ pᷣdicatoꝝ ẽ dialecticũ:ſʒ oĩs ꝓõ ẽ bmõ::vt ptʒ ꝑ phᷣm in pᷣnci pio buiꝰ dicẽtẽ ꝙ pᷣdicata ſũt ex qͥbꝰfiũt ꝓpõnes ⁊ ꝓblemata. Ad dubiũ ðᷣꝛ ꝙ aliquã eẽ ꝓpõnẽ diale cticã põt itelligi dupłr. Anoo qꝛ ↄſtituit᷑ ex termĩis logicalibꝰ:⁊ iſto mõ nõ oĩs ꝓpõ eſt dialectica: nec iſto mõ capit phus ꝓpõnẽ dialecticã. Alioo capit᷑ ꝓpõ dialectica ꝓ oĩ ꝓpõne ꝓbabili ꝑ rõnes gña/ les ⁊ ꝓbabiles/ d nõ ſunt demõſtratiue:et iſto mõ oĩs ꝓpõ ↄſtituta ex aliq̃ pᷣdicatoꝛũ:exñs tñ dubia ꝓbabil dꝛ dialectica:⁊ iſto mõ Goie pps dialecti/ 4[,417(caa pho in textu. Quarto ſciẽdiũ s. Nultxse iſta:vtrũ ſi vnũ oppoſitoꝛũ dicat᷑ multipłr/ et reli⸗ quũ.i.qð ſ alijs vᷣbis ðꝛ/ꝙ tot modis ðꝛ vnũ op/ poſitoꝛũ/q̊̃t modis ðꝛ ⁊ reliquũ.Et videt᷑ ꝙ nõ:qꝛ tũc eẽnt tot hoĩes albi ſicut nigri: cũ albũ et nigrũ ſũt oppoſita. Pꝛo ſolutiõe ðꝛ bꝛeuit᷑ ꝙ vnũ oppo/ ſitoꝛũ dici tot modis ſicut et reliquũ/ põt intelligi duplr. Anoo qᷓᷓtũ ad multitudinẽ oppoſitoꝝ: ⁊ ſic nõ oꝑtet:nõ em̃ oꝑtet ꝙ ſi ſint ãttuoꝛ albedines vł tria alba vł ãttuoꝛ alba /ꝙ tot ſint nigredies vł ni/ gra.Alioo põt itelligi qᷓtum ad ſᷣcata:⁊ ſic dico ꝙ tot modis ðꝛ vnũ oppoſitoꝛũ/ qᷓt modis ð᷑ꝛ ⁊ reli/ quũ.i.ſi vnũ oppoſitoꝛũ ſit eqͥuocũ ad tria hᷣcata/ etiã et reliquũ. Et hec de pꝛĩo zrrt mn ad em

¶Avtrũ tm̃ ſint due ſpẽs Dubitat Pꝛio argumẽtatiõis? Et vi

det᷑ ꝙ nõ:qꝛ Ariſto.in.z. Pꝛioꝛũ ponit q̃ttuoꝛ. Añ

ꝓ† ſolutiõe ſupponit᷑(vt viſum ẽ in ſũmulis)ꝙ oĩs

ꝓpõ cuiꝰ ſubiecto addit᷑ dictio excluſiua eſt diſtin guẽda:qꝛ põt eẽ de ſBiecto excluſo vł excluſiua:vñ ſi iſta ſit de ſhiecto excluſo ẽ ᷣa: et ẽ ſenſus:aliqᷓ q̃ tm̃ ſunt duo /ſũt ſpẽs argumẽtatiõis:ſi ſit excluſi/ ua/ẽ falſa:⁊ ẽ ſenſus:due ſũt ſpẽs argumẽtatiõis/ et nõ ſunt plures:nec Ariſto.poſuit illã excluſiuã: ſʒ bñ diẽ ꝙ ſunt due ſpẽs argumẽtatiõis: ⁊ ꝑ illas duas intelligit alias duas/puta ꝑ ſyllm/ enthyme/ ma:⁊ ꝑ inductionẽ /exẽplũ:de iſtis ſat viſuʒ ẽ in.⁊ Pꝛoꝛũ. Et ſi arguat:ĩpoſſibile ẽ nõ ſi tm̃ due ſunt ſpẽs argumẽtatiõis/due ſũt ſpẽs argumẽtatiõis: Fiſta ẽ necaria/ſi tm̃ due ſint ſpẽs argumẽtatiõis/ due ſunt ſpks argumẽtatiõis: g̊ iſta ẽ necaria/tm̃ ſunt due ſpẽs argumẽtatiõis. Pꝛo ſolutione ſup/ ponit᷑ ꝙ cõditiõalis ẽ dupler:q̊dã ẽ affirmatiua/x⁊ q̃dã eſt negatiua.Añ ad vᷣitatẽ ↄditiõalis affirma tiue/ reqrit᷑ ꝙ q̃litercũq; ꝑ añs bᷣcat᷑ e/ĩpoſſibile ẽ ita eẽ qͥn ita ſit ſicut ꝑↄñs ſᷣcat.Ex q̊ ſequit᷑ ꝙ oĩs cõitiõałl affirmatiua vᷣa/ẽ bona ↄña.Sʒ ad veri/ tatẽ cõditionalis negatiue reqrit᷑ illð 5 req̃rit᷑ ad falſitatẽ affirmatiue:puta ꝙ poſſibiĩe ſit ita eſſe ſiẽ

ꝑ añs ſᷣcat᷑/ qn ita ſit ſicut ꝑↄñs ſᷣcat.Et ad falſi/

tatẽ illud qð reqͥrit᷑ ad vᷣitatẽ affirmatiue.Ex q̃ ſe/

uif ꝙ qñ ðꝛ ꝙ oĩs cõditionalis vᷣa ẽ necaria/hoc

telligik de cõditionali affirmatiua:nã nulla condi „

I

tionalis negatiua eſt ↄña nec̃aria/vt dicũt aliqͥ:nã ad B̊ ꝙ aliq̃ Pps ſit ↄña/reqͥrit ꝙ in ea nota illatio nis teneat᷑ illatiue/ſic ꝙ neget᷑:iõ ibi nõ ẽ ↄñ̃a/im/ poſſibile ẽ nõ ſi tm̃ due ſunt ſpẽs ⁊c̃.Sʒ dicũt aliq̃ ꝙ ibi ẽ tm̃ vna ꝓpõ cathegoꝛica ſᷣcans ꝙ hec ẽ im poſſibilis/ſĩ tm̃ due ſunt ſpẽs argumẽtatiðis/due ſunt ſpẽs argumẽtatiõis:ſʒ magnũ eſt dubiũ quõ illa ſit cathegoꝛicacũ Zdicat hrpdheice ido re⸗ olutionẽ quere.

D ubitat ſ cðo Atrũ iſta ſit ðᷣ̃a/ due ſunt ſpẽs argumẽtationis? Et arguit᷑ pꝛio ꝙ non bñ ſequit᷑:nõ due ſunt ſpẽs argumẽtatiõts/vł due ſunt ſpẽs argumẽtatiõis:ꝗͥ nõ due ſũt ſpẽs argu/ mẽtationis.ↄña ꝓbat᷑:qꝛ ex oppoſito ↄiitis infert᷑ oppoſitũ añtis:igit᷑.ↄna ꝓbat᷑: qꝛ oppoſitũ ↄñtis eſt iſtud:due ſunt ſpẽs argumẽtatiõis:⁊ ad iſtam/ due ſunt ſpẽs argumẽtatiõis/ſequit᷑ iſta:due ſunt ſpẽs argumẽtationis vł due ſunt ſpẽs argumẽta tionis:qꝛ q̃libet cathegoꝛica infert vnã diſiũctiuã cuiꝰipſa ẽ ꝑs. ¶ Pꝛo cuiꝰſolutiõe ſupponit᷑ ꝙ dux eſt diſiũctiua.i.affirmatiua ⁊ negatiua.Añ ad vᷣi/ tatẽ diſiũctiue affirmatiue ſufficit alterã partẽ pᷣn cipalem eẽ verã:ſʒ ad falſitatẽ reqͥrit᷑ vtrãq; partẽ pncipalẽ eẽ falſaʒ.ſʒ ad vᷣitatẽ diſiũctiue negatiue ſufficit ⁊ reqͥrit ꝙvtraq; ꝑs eiꝰpᷣncipalis ſit vᷣa:⁊ ſᷣ ſᷣm illos qͥ tenẽt ꝙ negatio poſita in pꝛincipio hy/ Pothenher negat oẽs copulas /tã cathegoꝛicas qᷓ; ypocheticas:et ꝑ oppoſitũ dicef᷑ de ciꝰ falſitate. ¶ Supponit᷑ ſcðo ꝙ diſiũctiua affirmatiua eqͥua ler copulatiue affirmatiue de ꝑtibꝰ /dicentibꝰ:⁊ 6 in ↄſeq̃ndo/ſʒ nõ in ſcãdo:ſʒ diſiũctiua negatiua eqͥualet etiã copulatiue:iðo põt rñderi ꝙ pꝛia ↄna eſt bona:puta nõ due ſunt ſpẽs argumẽtatiõis/ vł due ſunt ſpẽs argumẽtatiõis: g̊ nõ due ſunt ſpẽs

argumẽtatiõis.Et ſi qͥs dicat ibi arguit᷑ a tota diſ i iũctiua ad alterã partẽ. Rñdet᷑ ꝙ verũ ẽ a tota diſ

iũctiua negatiua 8 equalet Copulattneeis bñ ſeqͥt. . vtn ſint tm̃ q̃ttuoꝛ Dubitat tertio inſtrumenta abun dandi in ſylłis dialecticis. Pꝛo cuiꝰ ſolutione ſup ponit᷑ pꝛĩo ꝙ inſtrumẽtũ abũdandi/ ẽ regła ꝑ quã abũdamꝰ vł ſcimꝰ inuenire prompte ples ꝓpõnes dialecticas:⁊ qꝛ aliã cõclo põt młtis modis ꝓba/ ri:iðo dialecticꝰ indiget inſtrumẽtis qͥbꝰ faciſr po terit ſyllogicare ⁊ ꝓbare illã conclonẽ. C¶ Suppo nitur ſcðᷣo ꝙ ſumptio ꝓpõnum capit᷑ dupłr.Anoꝰ enerałr ꝓ q̃cũq; acceptiõe ꝓpõnũ ſiue nec̃ariarũ iue ꝓbabiliũ/ ſiue verarũ ſiue falſarũ:⁊ ſic cõuenit tã demõſtratoꝛi dialectico qᷓ; ſophiſte:nec iſto mõ capit᷑ hic. Aliodò capit᷑ ꝓ acceptiòe ꝓpõnũ dialecti carũ ⁊ ꝓbabiliũ/ qͥbꝰ abundamꝰ in ſylłis dialecti/ cis:⁊ ſic capit᷑ h. Et ſi qͥs q̃rat vtrũ ſumptio termi noꝛũ debeat dici inſtrumẽtũ abũdandi/ſicut ſum/ ptio ꝓpõnũ. Añdet᷑ ꝙ ſic:et ĩtelligit᷑ ꝑ ſumptionẽ ꝓpõnum. ¶ Supponit᷑ tertio ꝙ dꝛñarũ inuẽtio ⁊ ſilitudinis ↄſideratio dupłr captunt᷑. Anoèo ſᷣm ꝙ inueſtigant᷑ 2 eoꝛũ ꝓpꝛia pᷣncipꝛatet ſic ꝑtinẽt me⸗ taphyſico. Zlioo inqᷓ;tũ ꝑ ipias poſſumꝰ accipere mttas ꝓpõnes dialecticas/ ex qͥbꝰ poſſumꝰ facere ſylim dialecticũ:⁊ ſic pectinẽt ad dialecticũ. Siłt diſtinctio multiplicis ętinet ad ſophiſtã /vt redar/ guat aut caueat redargui:⁊ pertinet ad dialecticũ ᷣm p ex eiꝛ diſtinctiõe pñt ſumi ples ꝓpõnes dia lectice. ¶ Quat to ſupponit᷑ ꝙ cum dicit phᷣus in textu/ ꝙ tria vitima inſtrumenta abundandi redu cuntur ad ĩumptionẽ ꝓpõnum /nõ debet intelligi foꝛmaliter/ ſed quodammodo oꝛdinatiue:qꝛ oꝛdi⸗ nantur ad ſumptionẽ ꝓpõnũ. Et hec de ſcðo arti. Atum ad tertium articulum ſit: