Liber
cois coflderatlo:qꝛ ſila inutilis eſſet: et eſſet nimis difficilis:igik. In ſcðᷣa ꝑte determĩat de eodẽ oað eſt annexũ diffinitiõis:dicẽs/ ꝙ idẽ ðꝛ tripłr.ſ.idẽ nũero/ idẽ ſpecie/⁊ idẽ gñe.Eadẽ nũero ſũt quoꝛũ res eſt vna/ noĩa vVᷣo plura:vt tunica ⁊ veſtis:eadẽ ſpecie ſũt q̃ ſub eadẽ ſpecie ↄtinent᷑/vt petrꝰ ⁊ ſoꝛ/ tes:eadẽ ge ſunt q̃ ſub eodẽ gñe ↄtinent᷑:vt hõ et equꝰ ſſ aiali.Et remouet vnũ dubiũ:poſſet em qͥs credere ꝙ eẽnt plures modi idẽtitatꝭ:qꝛ aã exeun/ tes de diuerſis kontibꝰplus differũt qᷓʒ 3 exeũtes de eodẽ fonte:⁊ tñ ſũt eiuſdẽ ſpẽi:ͥ videt᷑ ꝙ ſit ali qua idẽtitas mĩoꝛ idẽtitate nůerali.Añdet phᷣs/ oĩs aã /oĩ aq̃ eſt eiuſdẽ ſpẽi/⁊ ꝙ ille aꝗ̃ de diuerſis fontibꝰ nõ differũt niſi accidẽtałr:qꝛ vna eſt dulci/ oꝛ altera. ¶ In tertia ꝑte diuidit idẽ nũero: dicẽs ꝙ idẽ nũero ðꝛ multipfr.ſ.noĩe/ diffinitiõe/ ꝓpoᷣo et accidẽte.Eadẽ noĩe ſũt q̃ eodẽ noĩe noĩant᷑:vt ſoꝛ tes ⁊ ſoꝛtes:eadẽ diffinitiõe: quoꝝ vnũ eſt de diffi nitiõe alteriꝰ/vt hõ ⁊ rõnale:eadẽ ꝓpᷣo qͥrũ vnũ eſt ꝓppꝛiũ alteriꝰ/vt hõ ⁊ riſibile: eade accidẽte quoꝛũ vnũ eſt accñs alteriꝰ vł ambo ſũt accidẽtia vni ter tio:vt ſoꝛtes ⁊ ſua albedo.Et dicũt᷑ eadẽ nũero:qꝛ ꝑcogniuonẽ vntꝰ venim in cognitionẽ alterius.
¶ Quoniã aũt ex pꝛius dictis ſunt oĩo
nes ⁊ꝑ hec ⁊ ad hec vna qͥdẽ fides eſt.
¶ Iſtud eſt tertiũ caplm huiꝰ tractatus in quo pꝓ bat Ariſto.duabꝰ rõnibus ꝙ tm̃ ſint q̃ᷓttuoꝛ pᷣdica ta.ſ.inductiõe ⁊ ſyllo. Inductiõe ſic:ois ꝓpõ diale ctica ⁊ ſilr oẽ ꝓblema eſt de gñe aut ꝓpᷣo aut diffi nitione aut accidẽte:ſyl o ſic/oẽ pᷣdicatũ qð ðꝛ de aliqͥ ↄuenit illt ↄuertibilr aut nõ ↄuertibitr:ſi ᷣmũ hoc ẽ dupłfr:aut ĩdicat qͥd ẽ eẽ rei /⁊ ſic ẽ diffinitio: aut nõ ĩdicat/⁊ ſic ẽ ꝓpꝛiũ.Si hᷣm aut ponit᷑ ĩ diffi nitiõe ſpẽi/⁊ ſic eſt genꝰ:aut nõ /⁊ ſic eſt accñs. De
inde dꝛẽ ꝙ cuilibʒ pᷣdicamẽto ↄuenit rõ alicuiꝰpᷣdt
cati /⁊ reducũt᷑ ad q̃ᷓttuoꝛ pᷣdicata. ¶ Deiĩide remo/ uet vnũ dubiũ:poſſet em̃ aliqͥs dubiiare vtrũ pᷣdi/ cari ĩ qͥd ↄueniat cuil:bʒ pᷣdicamẽto. Añdet᷑ ꝙ ſic: nã qðlibet ſuꝑiꝰ pᷣdicat᷑ in qͥd de ſuis ĩferioꝛibꝰ:ſʒ in qlibet pᷣdicamẽto ſũt q̃dã ĩferioꝛa ⁊ q̃dã ſuꝑio/ Qu erit vtrũ nũerus fdicarof(ra: igif.
— cũ coꝛũ diffinitiõibꝰ ſit ſufficiẽ᷑ter aſſignatꝰ. ¶ Arguit᷑ ᷣmo ꝙ nõ:qꝛ plura ſunt pᷣdi cata qᷓ; qttuoꝛ:igit᷑ nũerus pᷣdicatoꝛũ nõ eſt ſuffici ens. Añs ꝓbar:qꝛ ſpẽs eſt ᷣdicabile:igit᷑ eſt pᷣdi/ catũ.Etiã tot ſunt pᷣdicata q̊ ſunt ꝓpõnes diale/ ctice: ſed plures ſũt ꝓpõnes dialectice qᷓ; ãttuoꝛ: igit᷑.· ¶ Scðo ſic:Diffinitio nõ eſt pᷣdicatũ:& non erũt q̃ttuoꝛ. Añs pꝑtʒ:qꝛ diffinitio nõ eſt pᷣdicabile: sᷣ nõ eſt pᷣdicatũ. ¶ Tertio ſic:Diffinitio nõ ẽ diffi nibilts cũ ſit qᷓddã cõplexũ:igit᷑ diffinitio eiꝰ ẽ ma/ le poſita: etiã ſi eẽt diHinibilis ſe q̃re᷑ ꝙ diffinitio eẽt diffinitũ cũ oẽ diffinibile ſit diffinitů. ¶ Quar to ſic: Si diffinitio diffinitiõis eẽt ſufficiẽter poſi/ ta:ſeq̃ret᷑ ꝙ aliqͥd cõuertibile cũ aliq̊ͥ eẽt ſuꝑius ad iom:oↄñs eſt falſum:igit᷑.Cõſeq̃ntia ptʒ:qꝛ diffini/ tio eſt ↄuertibiis cũ diffinito: diffinitio diffiniti onis eſt ↄuertibilis cũ ipſa diffinitide q̃ diffinit᷑:et tñ diffinitie eſſet ſuꝑioꝛ ad ipſam /cũ ſit ſuꝑius ad oẽm diffinitionẽ. ¶ Quito ſic:Pꝛopꝛiũ ↄuenit oĩ indiuiduo ſpẽi cuiꝰ eſtꝓpꝛiũ:ã̊ nõ ineſt ſou. ¶ In onpoſitũ arguit᷑ auẽte phᷣi in textu. In q̃ſttõe erũt tres articuli. Mtum ad pꝛimũ.
[Æ C pdicatũ põt capi Pꝛimo ſciẽdũ dapir. Incms vene intẽtionalr. Alio mõ ſcðe intẽtionafr. Pꝛime inte nonaliter eſt terminꝰ mẽtalis yocalis vel ſcript qᷓ
1
denorak diei de alioꝛſlue illð ſit genꝰ vel aliqð ali ud pᷣdicatoꝛũ ſiue nõ: ⁊ ſic indiuiquũ vel termenꝰ ſingularꝭ põt eſſe ᷣdicatũ. Alio mõ põt capi pᷣme intentionalr adhuc magꝭ ſtricte ꝓ termĩo mnẽ᷑tali/ vocali vel ſcripto:qͥ denotat᷑ dici de alio tanq; ge/ nus vel aliqð pᷣdicatoꝛũ:⁊ ſic indiuiduũ nõ eſt Pᷣdi catũ.Sʒ pͥdicatũ captũ ſcðe intẽtionałr nõ eſt niſi vnũ ĩtẽtionale qð attribuit᷑ termĩo qͥ denotat᷑ dici de alio tanqᷓ genꝰ ꝓpꝛiũ/ diffinitio vel accidẽs:et iſto mõ capit᷑ pdicatũ cũ ðꝛ ꝙ tm̃ ſũt ãttuoꝛ pᷣdica ta:q̃ ſuo mõ dʒ exponi ſicut iſta/tm̃ ſunt qͥnq; pᷣdi/ cabilia. Vñ gen ꝓpꝛiũ ⁊ accidẽs ſunt alie icde in tentiões qñ ſunt pᷣdicata ⁊ qñ ſũt pᷣdicabiliaꝛqꝛ vt ſunt pᷣdicabilia attribuunt᷑ alicui inqntũ natũ ẽ de pluribꝰ pᷣdicari:ſed vt ſunt pᷣdicata attribuũt᷑ eidẽ vt eſt natũ ineſſe ſuo ſubijcibili eſſentialr vel acci⸗ dentalit/ↄuertibilr vel nõ ↄuertibitr. Et ſic ptʒ/ꝗ diffinitiões eoꝝ nõ ſunt oino eedẽ:qꝛ in diffinitio ne iſtoꝛũ inãntũ ſunt pᷣdicabilia intelligit᷑ vłe ſub rõne generis:⁊ in diffinitione pᷣdicatoꝝ intelligit᷑ pᷣͥdicatũ.Dico vlteri/ꝙ licʒ idẽ ꝓ denoĩato ſeu pᷣ/ me intẽtionalr poſſit dici pᷣdicatũ ⁊ pᷣdicabile: nõ tñ ꝓpt boc ſequit᷑ ꝙ ſcðe intẽtiões ſint eedẽ:ĩmo vna põt alicui attribui/dato ꝙ alia non ſibi attri/ buat᷑:nã poſſibile eſt intellectũ nfrm intelligere ałi qͥd ſub rõne qua põt de pluribus pᷣdicari:⁊ nõ ſub rõne ſub qua cõuenit ſuo ſubijcibili eſſentiałr vel accidẽtaliter: quo facto poterit pᷣdicabile altcui at tribui/ dato ꝙ p̃ᷣdicatũ nõ ſibi airnibne, drs [,In qC tres ↄditiões reqͥr Gcdo ſciẽdũ tur ad hᷣ ꝙ aliqͥd ſit pᷣ/ dicatũ dialecticũ. ¶ Pꝛima:ꝙ ſit natũ pᷣdicari de aliã pᷣdicatiõe directa ⁊ oꝛdinata: q̃ fit qñ ſupiꝰ pᷣ/ dicat᷑ de ſuo ſferioꝛi:vel qñ aliqð pᷣ̃dicabile pᷣdicat de aliq̃ ſuo ſubijcibili:iõ nullũ indiuiduũ eſt pᷣdica
ctũ ꝓppꝛie dictũ:niſi caperet̃ pᷣdicatũ large ꝓ oĩ illo
põt dici de alio ſiue pᷣdicatione directa ſiue nõ. SScsa ↄditio ꝙ ꝓpõ in q̃ pᷣdicat᷑ hmõi pᷣdicatũ de ſuo ſubijcibili ſit VEminabif ꝑ artẽ dialecticã.An illa.ꝓpõ eſt t minabił ꝑ artẽ dialecticã q̃ põt eẽ ↄns alicuiꝰ ↄñe dialectice:⁊ ꝓbari ꝑ aliquẽ locũ diale/ cticũ. ¶ Tertia ↄditio eſt /ꝙ tale pᷣ̃dicatũ nõ ſit re ducibile ad aliqð pᷣus eo hᷣm eaſdẽ ↄſiderationes: iõ annexa pᷣdicatoꝝ nõ ſũt pᷣdicata:qꝛ ad ipſa pᷣdi/ cata reducunf᷑:⁊ ꝓpões ex ipſis ↄſtitute tminant᷑ ꝑ eaſdẽ ↄſiderationes /ſicut pyones de pᷣdicatis. 1 1 gqcirca textũ inci⸗ Tertio ſciendũ dũt aliq̃ pue diffi⸗ cultates. Pꝛĩa:vtrũ ꝓpõ es dialectice ſint in eli nũero cũ ꝓblematibꝰ dialecticis. Et videt᷑ ꝙ nõ: qꝛ qͥs põt foꝛmare ꝓpõnẽ dꝛalecticã non foꝛmãdo ꝓbiema:igit᷑ nõ ſũt in eq̃li nũero.Vñdct᷑ bꝛeuii /ꝙ ꝓpõnes dialecticas eẽ in eãli nũero cũ ꝓblemati bus põt duokr intelligi. Ano mõ in nũero/ ſic ꝙ ſi qͥs faciat ꝓpõnem dialecticã/ipſe vel vnꝰ alter foꝛ maret ꝓblema dialecticũ: ⁊ ſic nõ eſt intelligẽdũ. Alio mõ in ñe vel in ſpecie:⁊ ſic eſt ĩtelligẽdũ qꝙ tot qͥt pñt eſſe m neries ppõnũ dialecticaꝝ pit eẽ ꝓblemata:cũ flãt ex ↄſilibus t᷑minis:⁊ vnũ põt fie ri ex reliqͥ:⁊ ſic ĩtelligit᷑. ¶ Scvðᷣ̃a difficultas:an diß finitio poſſit dari ꝑ vnã vocẽ:⁊ an diffinitio poſſit diffiniri. Ad pᷣmã ꝑiẽ ðꝛ/ꝙ diffinitio nõ põt dariꝑ vnã vocẽ incõplexã:qꝛ oĩs diffinitio dʒ eſſe of̃o ex plicãs diſtincte eſſentiã rei:a ð nõ põt ſieri ꝑvnicã vocẽ: Jõ diẽ phᷣs.a.metaphy.ꝙ tiffinitio ẽ ſᷣmo longꝰ. Ad aliã ptẽ ðꝛ ꝙ diffinitio põt capi duplr. DUno mõ ſcðe intẽ ionafr/⁊ ſic diffinitio dñ diffini tur:cũ tũc ſit qͥddã incõplexũ intẽtionale.Alio ma