2

Sco lib.1.

DeK e t. ſoluta:lʒ bñ euidẽtia ↄditionata.ꝓbat᷑:qꝛ ſtat ſine ꝙ ſingularitatꝭ eſt id ſine q nõ fit ſenſatio. Añ na⸗ Sco. lib.i. 6 tertüs co Sdictiõe aliqd apparẽ ⁊ aſſentire ſic eẽ: ⁊ tñ nõ ſic tura eſt rõ agẽdi in ſenſuʒ ⁊ mouẽdi ipᷣm:ſʒ ſingu/ di.3. q. Gan noſcibili 2, bitat ſ cdo Atrũ aliqs p̃n(erit. laritas eſt ↄditio agẽtis. Mã natura nõ ſentit᷑ ſine ſoł. arg.an dos. 1 1 1 cipiũ poſſit eẽ nobis ſingfaritate.Eỹt hec de ſcðo ar.tũ ad tertiũ ſit: oppoſi.

Liber

qᷓdã ꝑticularia:ãᷓdã vłia. Añ ſingularia ſunt nota ꝑ exẽplũ:nã in exẽplo ex ꝓpõne ſingulari ĩfert᷑ alia

ꝓpõ ſingularis rõne alicuiꝰ ſilitudinis reꝑte inter

res hᷣcatas:vt cũ ad ſenſuʒ notũ eſt ꝙ iſte ignis eſt calidꝰ: infert/ Siſte ignis eſt calidus demõſtrãdo vnũ aliũ ignẽ.Sʒ pᷣncipia ꝑticulariavel indefinita ſunt nota ex abſtractiõe a ſingularibꝰ. Mã intelle ctus hñs hoc pᷣncipiũ iſte ignis eſt calidꝰ:faciliter acqrit iſtud/ignis eſt calidꝰ.Sed vłia fiunt nota ꝑ inductionẽ virtute intellectꝰ:vñ cũ intellectꝰ vidit aliã̃ ſingularia ⁊ in nullo ſimili inuenit inſtãtiã in fert vłem:vt qꝛ vidit iſtũ ignẽ eſſe calidũ:⁊ iſtũ/et ſic de alijs:⁊ nõ vidit inſtãtiã/intert iſtã:oĩs ignis eſt calidꝰ.Ex quo ſequit᷑/ ꝙ exẽplũ ꝑ qað᷑ ꝓbaĩ᷑ ſin/ gulare ⁊ talis inductio nõ ſunt demõſtratiões ꝓ/ pꝛie dicte:qꝛ demõſtratio debet eſſe ſyllus/et ↄña bona:modo tales argumẽtationes nec ſunt ſylli/ necↄnñe bone:vt viſum eſt in.⁊.pꝛioꝝ: nec ſunt᷑ ar/ gumẽtationes dialectice:ꝗꝛ argumẽtatiões diale ctice hñt cauſare opinionẽ: ʒ tales generãt firmã noticiã:ideo pñt dici argumẽtatiões ꝓbatiue. Et hec de pᷣmo articulo. Atum ad anaa 1

1 5 vtrũ aliqͥd euidẽter Dubitat Ppimno poſſit a nob cogſci. Pꝛo cuiꝰ ſolone ſupponit᷑ ᷣmo/ꝙ duplex ẽ euidẽ tia ſimplr.ſ.⁊ abſoluta/ãlis ẽ euidẽtia ᷣmi pᷣncipij vel reducibilis ad eã. Alia ẽ ↄditionata vł ſᷣm qͥd. Añ noticia euidẽs abſoluta põt ſic deſcribi:ꝙ eſt aſſenſus verꝰ ſine foꝛmidine naturałr cauſatꝰ quo nõ eſt poſſibile intellectũ aſſentire:⁊ in ſic aſſentiẽ/ do decipi vel errare:⁊ ad talẽ euidẽtiã q̃ᷓttuoꝛ cõdi tiones reqrunt᷑. Pꝛima:g ſit aſſenſus verꝰ: et ꝑhᷣ differt ab erroꝛe.Scða/ꝙ ſit ſine foꝛmidine:et ꝑ hʒᷣ

differt ab opintõe. Tertia:ꝙ ſit cauſatꝰnaturałr.i. a cauſis neceſſitãtibꝰ intellectũ ad ſic aſſentiẽdũ:⁊

ꝑ hᷣ differt a fide.Quarta:ꝙ nõ ſit poſſibile intelle ctũ in ſic aſſentiẽdo decipi. Sʒ euidẽtia ↄditiona/ ta eſt aſſenſus ver⸗ ſine foꝛmidĩe naturałr cauſatꝰ quo nõ eſt poſſibile ſtãte dei ĩfluẽtia gñali ⁊ nullo facto miracło ĩtellectũ aſſentire:⁊ in ſic aſſentiẽdo decipi. ¶ oc ſuppoſito ðꝛ pꝛĩo ꝙ poſſibile ẽ nos nõ ſolũ de pᷣmo pᷣncipio:iĩmo etiã de multꝭ alijs ve ritatibꝰ hr̃e euidẽtiã abſolutã:qꝛ aliter ſeq̃ret᷑ oẽs ſcias ꝑire/ qð eſt incõueniẽs:etiã qͥlibet experit᷑ nõ ſolũ pᷣmũ pᷣncipiũ eſſe ſibi euidẽs/ ſed etiã multas ↄñas:ſicut ↄñe petẽtes pᷣncipiũ:vt ſoꝛtes eſt:q̊ ſoꝛ tes ẽ:ſi hõ ẽ/hõ ẽ. Dicit᷑ ſcðᷣo/ꝙ poſſibile ẽ nos de multẽꝭ vᷣitatibꝰↄtingẽtibꝰh̃̃e euidẽtiã abſolutã: vt ꝙ ego ſum /ꝙ ego co̊ſco/ꝙ ego viuo:⁊ ſic de mul

tis alijs. Dicit tertio/ ꝙ ĩpoſſibile ẽ nos aliqð ex/

trinſecũ nob ſenſibile euidẽter cogSᷣſcẽ euidẽtia ab

euidẽs aliã euidẽtia.Et arguit᷑ ꝙ nõ:qꝛ maxie eẽt pᷣmũ pᷣncipiũ:ſed hoc nõ:qꝛ nõ eſt euidẽs aliqͥd eẽ pᷣmũ pᷣncipiũ:igit᷑.Añs ꝓbat᷑:qꝛ nõ eſt nobis eui/ dẽs ᷣncipiũ eſſe añs aut ↄñs:igit᷑ nõ ẽ nobis eui/ dẽſ aliqͥd eẽ pᷣmũ pᷣncipiũ. Cõſeqᷓntia pꝓbat᷑:qꝛ nibil põt eſſe euidẽs tali euidẽtia niſi ſit ꝓpõ deducta ꝑ aliquẽ ↄñam. Itẽ aliqͥ negauerũt ᷣmũ pᷣncipiũ:vt

tʒ..· metaph.igit᷑ nõ eſt euidẽs. Itẽ dubiũ ẽ qͥd 8 pᷣmũ p̃ncipiũ:igit᷑ nõ ẽ euidẽſ. Itẽ illud nõ ẽ no bis euidẽs cui intellectꝰpõt firmit᷑ diſſentire:ſʒ ĩtel lectꝰ põt firmit᷑ diſſentire ᷣmo oᷣncipio: qꝛ deꝰ põt cauſare in ĩtellectu talẽ diſſenſum:q̊ facto diſſenti et pᷣmo pᷣncipio.Itẽ nullũ falſum ꝑõt nobis eẽ eui dẽs:̊ neq; verũ:Añs ꝓbat᷑: qꝛ põt eſſe tãta appa

1

rẽtia de falſo ꝙ ſit verũ/ ſicut de vo:qꝛ nõ refert q̃/ dã falſa eẽ ꝓbabilioꝛa qͥbuſdã veris. ¶ Ad iſta rñ det᷑ ꝑ oꝛdinẽ. Ad pᷣmã ðꝛ negãdo ↄñam. Ad ꝓba tionẽ dico/ ꝙ aliqs põt ſcire euidẽter aliquã ꝓpõ

nẽ neſciẽdo vtrũ ſit ꝓpõ: aliqͥs etiã põt ſcire pmũ

ÿncipiũ /neſciẽdo tñ qͥd ſit ᷣmũ pᷣncipiũ.Dico vlte riꝰ/ꝙ aliqs põt ſcire euidẽter aliquã ꝓpõnẽ neſciẽ do tãta euidẽtia vtrũ ſit vera vł falſa. ¶ Ad alið dico/ ꝙ antiqͥ phi ſolũ oꝛe negauef᷑t pᷣmũ pᷣncipiũ: ſed nõ mente.Ad aliud ptʒ ſolo.Ad aliud dico ꝓ nũc/ ꝙ de ſine cauſis ſcðis ⁊ naturałlr agẽtibꝰnõ

põt cauſare aſſenſũ/ꝓpt ↄnotationẽ huiꝰtermĩ aſ⸗ ſentire:qͥ ↄnotat agere:nã ſi aliqͥs aſſẽtit agit Ad

tertiã ðᷣr!/ ꝙ ĩtellectꝰ põt aſſentire alicui falſo: ſʒ ex hoc nõ ſeqͥt ꝙ talis aſſenſus ſit euidẽs:qꝛ ad eẽ eui dẽſ nõ ſufſicit apparere pᷣciſe ſic eẽ q̃ntũcũq; talis apparẽtia ſit ĩtẽſa:ſʒ reqͥrif᷑ ꝙ tał apparẽtia ſit vᷣa.

1 7 i dd ſit.pꝛiũ mediũ Dubitat tertio demõſtratiõis ꝓpt qͥd ⁊ potiſſime vtrũ diffinitio ſubiecti vł diffinitio

paſſiõis. Pꝛo cuiꝰſolutiõe ſ upponi qð dicũt aliq̃ ꝙ diffinitio cõpleta paſſiõis eſt mediũ demõſtra/

tionis ꝓpt qͥd ⁊ potiſſime:vt ꝓbãt rõnes añ oppo

ſitũ q̃ſtiõis: lʒ diffinitio incõpleta paſſiõis nõ de/ beat eẽ mediũ.Añ diffinitio cõpleta paſſiõis eſt q̃ dat p ea q̃ ſunt eiuſdẽ genert cũ ſubiecto: ⁊ cũ hoc ꝑ illa q̃ ſunt eiuſdẽ generis cũ paſſiõe: vt iſta diffi nitio:aĩal rõnale aptũ natũ ridere/eſt cõpleta diffi nitio huiꝰ paſſiõis qð ẽ riſibile. Sʒ diffinitio incõ

pleta paſſiõis ẽ illa q̃ᷓ dat᷑ ꝑ illa q̃ ſũt eiuſdẽ gener;

cũ paſſiõe:vt iſta diffinitio aptũ natũ ridere ẽ diffi nitio incõpleta huiꝰ paſſiõis qð eſt riſibile. Sʒ qꝛ iſta opinio nõ videt᷑ eẽ de mẽte ariſto.ideo ↄ eã ar guit ſic:ſiẽ paſſio ẽ demõſtrabilis de ſubiecto: ita

diffinitio paſſiõis eſt demõſtrabilis de ſubiecto:g

nã dz eſſe mediũ. Itẽ ꝓpꝛie paſſiões ĩpoꝛtãt cõce/ ptũ ſimpłr ſimplicẽ:iõ nõ hñt ꝓpꝛiã diffinitionẽ:lʒ poſſint br̃e qᷓ̃ſdã deſcriptiones ⁊ foꝛte diffinitides qͥd noĩs:igit᷑ nõ debẽt eſſe mediũ ĩ demõſtratiõe: RKelinqt᷑ ̊ ꝙ diffinitio cauſalis ſubiectivel qͥddita tiua das ĩtelligẽ cãm ãre ita eſt ſiẽ ꝑↄcłonẽ hᷣcar᷑/ dz eſſe mediũ demõſtratiõis ꝓpt qͥd. ¶ Sʒ reſtat vna ꝑua difficultas quõ ĩtelligit᷑ ꝙ ſentire ẽ ſingu/

laris ⁊ ſenſus eſt vłis. Dicũt aliqͥ ꝙ ſic dʒ ĩtelligi/ potẽtia ſenſitiua nõ ẽ magꝭ determĩata ad ſentiẽ⸗

dũ vnũ ſenſibile qᷓ; aliud:vt viſus nõ eſt magt de⸗ terminatꝰ ex ſui natura ad ſentiẽdũ vnũ coloꝛẽ qᷓ; alterũ:ſʒ actꝰ ſentiẽdi eſt ipſiꝰ ſingularis:qꝛ eſtvniꝰ ſenſibilis ſic ꝙ nõ alteriꝰ. Põt tñ alit᷑ dici ꝙ ſingu lare ſub rõne ſingularitatis nõ eſt ꝑ ſe obiectũ ſen ſus:ſʒ ꝑ ſe obiectũ ſenſus eſt aliqð vlłe:verũ eſt tñ

5 rñſalis ad qᷓſitũ: Diffinitio ſbᷣie C õcluſio cti ſcibilis ẽ mediũ in demõſtra tione ꝓpter qͥd ⁊ potiſſima: q̃ relinquit᷑ ꝓbata in ſcðo arti. ¶ Ad rõne añ oppoſitũ. Ad pᷣmã ptʒ ſolutio. ¶ Ad ſcðam negat᷑ maioꝛ: ſed ſuſſicit 4 mediũ demõſtratiõis ſit mediũ in rõne cogᷣſcibili tatis:ita ꝙ paſſio notiꝰ inſit medio ⁊ mediũ ſubie cto qᷓ paſſio ipſi ſbiecto. ¶ Ad tertiã ðꝛ/ꝙ ille de mõſtratiões nõ ſunt ꝓpter qͥd ⁊ potiſſime vt notũ eſt. ¶ Ad ãrtã ðꝛ/qlʒ diffinitio ⁊ diffinitũ idẽ rea liter impoꝛtẽt:tñ diſtinguunt foꝛmaf:vel ĩpoꝛtãt aliũ ⁊ aliũ ↄceptũ. ¶ Ad qͥntã ptʒ ſofo..

¶ CExplicit ſcðs liber poſterioꝝ.