Sco.in.. di. 12. ꝗ. 1.in reſpõſio.ad

qſtio.

„

Ziber pꝛedicabiliũ

paſſionibus limitatis:cuiuſmodi eſt riſibile/ ſenſi⸗

bile/ flebile:ita ꝙ q̃libet paſſio limitata dicit᷑ eſſe ꝓ pꝛiũ ꝓ denomĩato.Et aduerte/ ꝙ ſicut eſt duplex differẽtia/ ſcʒ generica ⁊ ſpecifica:ita duplex eſt ꝓ/ pꝛium/ſcʒ genericũ qð conuertit᷑ cũ genere:vt ſen ſibile cum aniali:⁊ ſpecificũ qð conuertit᷑ cum ſpe cie: vt riſibile cũ homine. Et eodẽ modo dicendũ eſt de ipſis reſpectu vniuerſalis: ſicut dictũ eſt de differẽtia generica ⁊ ſpecifica. ¶ Et ſi qͥs querat/ vtrum diffinttio ꝓpꝛij data a poꝛphyrio detur de ꝓpꝛio in ratione pᷣdicabilis. Reſpondet᷑ ꝙ nõ:ſed magis in ratione pꝛopꝛij vel pᷣdicati: vt videbit᷑ in topicis: ſed in ratione pᷣdicabilis debet ſic diffini/ ri: pꝛopꝛiũ eſt quod pᷣdicatur in quale accidentale per ſe/ lecũdo modo vel intranſmutabiliter: qꝛ nõ poteſt vere negari de ſuis ſubijcibilibus. ⁊ cõfoꝛ/ miter poſſet diffiniri ꝓpꝛium genericũ et ſpecificũ ſicut differẽtia generica et ſpecifica. 1

5 g circa pᷣdicta ĩci Tertio ſciendũ dunt aliq̃ difficul/ tates. Pꝛima:quõ riſibile ſit pᷣdicabile ꝓpꝛijjcum non pꝛedicet᷑ de pluribus ĩmediate:qꝛ riſibile pᷣdi catur de ſoꝛte ⁊ platone mediãte homiĩe. Reſpon detur ad hoc dupliciter. Pꝛimo /ꝙ nõ eſt de ratio/ ne pᷣdicabilis ꝙ pꝛedicet immediate de pluribus: ſed qð ſolũ pꝛedicet᷑ de pluribꝰ/ſiue mediate ſiue imediate:cum nullũ tale ponat᷑ in eius diffinitio/ ne. Zlio modo põt dici/ ꝙ aliqͥd dicit᷑ pᷣdicari de aliqbus ĩmediate dupliciter. Sno modo ĩmedia/

tione modi pᷣaicãdi:ſic videlʒ ꝙ inter ipſum ⁊ ſua

ſubijcibilia nihil mediet qð habeat talẽ modũ pᷣdi candi reſpectu illoꝛũ ſubijcibiliũ: ſic riſibile dicit᷑

S dicari immediate de petro ⁊ guillermo: qꝛ nihil

eſt inter ipſum ⁊ petrũ ⁊ guillermũ/ ꝙ habeat talẽ modũ pᷣdicandi.ſ.in quale accidẽtale ⁊ intranſmu tabiliter. Alio modo ĩmediatione cauſe vel ſubie/ cti: ⁊ ſic nõ pꝛedicat᷑ ĩmediate:ſed talis medietas nõ impedit aliqͥd eſſe p̃dicabile ꝓpꝛie ſumptũ. Et ſi quis dicat: ꝓpꝛium debet pᷣdicari cõuertibiliter de ſuis ſubijcibilibus:ſed riſibile nõ pᷣdicatur con/ uertibiliter de petro ⁊ iohãne:igitur ⁊c. Reſpõde tur/ ꝙ nõ opoꝛtet ꝓpꝛium in rõne pᷣ dicabilis pꝛe/ dicari de ſuis ſubijcibilibus cõuertibiliter:licet be/ ne in rõne ꝓpꝛij. ¶ Aduerte vlteriꝰ/ꝙ riſibile po⸗ teſt capi dupliciter. Ano modo vt idem eſt ꝙ po/ tens ridere:⁊ ſic ꝓpꝛie non eſt ꝓpꝛia paſſio homi nis:cum cõueniat alijs ab homine:qꝛ iſta cõmuni ter concedit᷑ populus eſt riſibilis:et tamẽ ppłs nõ eſt homo. Blio modo accipit᷑/ vt idem eſt ꝙ anial potẽs vel aptum natum ridere:⁊ ſic eſt paſſio ho/ minis ⁊ conuertit᷑ cum homine: ⁊ hoc ſiue ſit ter⸗ minus ampliatus ſiue nõ.— faratt j qcꝙ pꝛo declaratio Quarto ſciendũ de diefartnum accidentis ſupponit᷑ pꝛimo:ꝙ accidens aliquãdo eſt nomẽ pꝛime intentionis/ valens tantũ ſicut in/ herẽs: ⁊ ſic eſt indeterminato genere /ſcʒ actionis vel paſſionis quod pꝛedicat᷑ denominatiue de no uem pᷣdicamentis:puta de quãtitate /qualitate:vt iſta eſt mere denominatiua/ quãtitas eſt accidẽs: albedo eſt accidẽs:æ tales valent tantũ/ ſicut albe do eſt inherens. Alio modo/ vt eſt terminus ſcðᷣe intentionis impoꝛtãs ſecundã intentionẽ que at/ tribuit᷑ alicui quod ſine implicatiõe poteſt ſepara/ ri et negari de ſubiecto:et ſic eſt hic ad ꝓpoſitum. ¶ Supponit ſcðo/ ꝙ adeſſe ⁊ abeſſe in diffinitiõe accidẽtis poſſunt capi dupliciter. Ano modo phy ſicaliter:⁊ tunc abeſt/idem eſt ꝙ ſeparari: et adeſt/

Fo.

retur accidẽs pꝛime intentionaliter:⁊ ſic eſſet ſen/ ſus:accidens eſt foꝛma que poteſt inherere ⁊ non inherere ſubiecto. Alio modo capit᷑ logicaliter: et

tunc adeſt/idem eſt ꝙ affirmari:⁊ abeſt/ idem eſt ꝙ

negari:⁊ ſic capit᷑ hic:ita ꝙ eſt ſenſus/ accidẽs eſt vniuerſale qð adeſt ⁊ abeſt ſubiecto.i.ſine implica tione poteſt affirmari ⁊ negari de ſubiecto/pꝛeter ſubiecti coꝛruptionẽ.i.ſine repugnãtia ſubiecti/ vł ſubiecto nõ deſignãte ſuppoſitionẽ.i.dato ꝙ ſub⸗ iectum ſupponat ſicut pꝛius ante ſeparationẽ ac⸗ cidentis ſupponebat. Et ſi quis dicat/ſi iſta diffi/ nitio eſſet bona/ ſequeret᷑ ꝙ nullũ accidẽs eſſet in/ ſeparabile/ cum quodlibet ſine implicatiõe poteſt ſeparari.i.negari a ſubiecto. Reſpondet᷑ negando conſequentiã:⁊ ratio eſt:qꝛ accidens nõ dicit᷑ inſe parabile quin nõ poſſit ſim pliciter abeſſe ſeu ſepa rari vel negari de ſubiecto:ſed qꝛ naturaliter ⁊ bm cõmunẽ curſum nature nõ poteſt vere negari ⁊ ſe parari a ſubiecto:ſimitr debet inteiligi ſcð̃a diffini tio accidentis.Sed de tertia dicit᷑ /ꝙ nõ datur per purã negationẽ:cũ talis negatio pᷣſupponat affir/ matione.ſ.vniuerſale:ita ꝙ eſt ſenſus/ accidẽs eſt

vniuerſale:qð nec eſt gen//ſpẽs/ differẽtia/ nec ꝓ/ pꝛiũ.Et ſimiſr debet dici de multis alijs diffinitio nibꝰ in bus ponit᷑ negatio: puta ꝙ tales negatio/ nes pᷣſupponũt poſitiuũ.ỹ&x oĩbus iſtis diffinitio- nibus põt elici diffinitio accidẽtꝭ in ratione pᷣdica bilis ſic: Accidẽs eſt qð accidentaliter ⁊ trãſmuta biliter pꝛedicat᷑ de pluribꝰ: vt albũ/nigrũ. Ex quo

ſequit᷑/ ꝙ multa ſunt que dicunt᷑ accidẽtia que nõ faciũt vniuerſale accidẽtis:vt hoc albũ/hoc nigrũ.

Et bec de ᷣmo articulo. Mtum 43 ſerunahu—

3„1 trũ aliqð acc

Dubitat Ppꝛimo dẽs ſit ſeparabi/ le ⁊ aliqð inſeparabile. Pꝛo ſolutiõe ſupponit᷑/ꝙ aliqð accidens dicit᷑ poſſe ſeparari a ſubiecto du/ pliciter. Ano mõ/ ꝙ poſſit eſſe ⁊ exiſtere ſine ſubie cto: ſic videlʒ ꝙ ſit ⁊ nõ ſit ĩ ſubiecto: Tũc dico ꝙ nullũ accidẽs ſiue ab ſolutũ ſiue reſpectiuũ põt ſe/

parari a ſubiecto naturatr neq; faciliter neq; diffi ciliter:vñ nullũ eſt ens creatũ qð poſſit facere ali/ qð accidẽs ſine ſubiecto. ¶ Dico ſcðo /ꝙ om̃e ac/ cidẽs abſolutũ põt ſic ſeꝑari a ſubiecto ꝑ potentiã diuinã:nam deus põt facere ꝙ quodcũq; accidẽs abſolutũ eſſet ⁊ exiſteret ſine ſubiecto. Et ðꝛ notã ter abſolutũ:qꝛ deus nõ põt ſic ſepare accidẽs re/ ſpectiuũ ſaltẽ a ꝓpꝛio fundamẽto:vt nõ poſſet deꝰ ſepare paternitatẽ a petro ipᷣa remanẽte/ neq; ſimi litudinẽ ab albedine:⁊ hoc eſt ꝓpter dependentiã vel exigentiã quã habet accidẽs reſpectiuũ ad ſuũ fundamentũ:vel ꝓpter identitatẽ realem quã ha/ bet cum actuali inherẽtia. Alio modo accidẽs põt ſeparari a ſubiecto: qꝛ põt deſtrui ſubiecto rema/ nente/ vel ſaltẽ ſubiectũ poteſt eſſe ſine eo:⁊ ſic di⸗

co ꝙ multa ſunt accidẽtia ſeparabilia per naturã:

qꝛ agens naturale põt multa accidentia deſtruere ſubiecto vel ſubiectis eoꝛũ remanẽtibus:et ſic ca/ pit᷑ ſeparabile in diuiſione accidẽtis. ¶ Dico ter/ tio/ ꝙ deus poteſt ſic ſeparare omne accidẽs reali

ter diſtinctũ a ſubiecto vel fundamẽto/ ſiue ſit ab⸗ ſolutũ ſiue reſpectiuũ: vt poteſt deus ſic ſeparare paternitatẽ a petro ꝙ coꝛrũpẽdo filium petri coz/ rumpit paternitatẽ ipſius petri. ¶ Supponit᷑ ſe/ cundo /ꝙ accidẽs dicit̃ etiam inſeparabile duplici ter. Dno modo:qꝛ nõ poteſt exiſtere ſine ſubiecto

vel fundamẽto:⁊ ſic omne accidẽs dicit᷑ inſepara/ bile quo ad potẽtiam naturalem: quta nullum eſt

17

idem eſt ꝙ inherere:⁊ ſic nõ capitur bic/ niſi cape⸗

9

D

Sco.in· 4.

di. zl.q.i.in

reſpõ. q̃ſti.

Sco.in.4. di.z.q.I.in reſpõ. q̃ſti.