Sco. in. I. Diſ. 11.. z. in repꝛoba tione opi.

Thome.

Scoaßt

diſ. 8. q.z. in ſolu.argu. pꝛinci.

Sco. in. 1. Diſ. 8.q.z.

differẽtibꝰ ſpecie in eo qð quale ſupple eſſentiale: vt ſenſibile pꝛedicat᷑ de hoĩe/ boue/ et leone/ in eo qð quale eſfentiale. ¶ Et dicitur notanter /generi ca:quia differẽtia ſpecifica nõ pꝛedicat᷑ de pluribꝰ differẽtibꝰ ſpecie/ſed ſolũ de vna:vt rõnale ſolum pꝛedicat᷑ de hoĩe.Et dicit᷑ notanter/ in quale eſſen tiale:ad differentiã pꝛopꝛij etiã accidentiũ que pꝛe dicantur in quale accidentale. Supponit᷑ quar to/ ꝙ tertia diffinitio differẽtie in qua dicit᷑: Diffe/ rentia/ eſt quod aptũ natũ eſt diuidere ea que ſub eodem genere ſunt/ debet ſic intelligi: Differẽtia/ eſt qð aptũ natũ eſt diuidere.i.diſtinguere ⁊ face/ re differre ea que ſub eodẽ genere ſunt:cuiuſmodi ſunt ſpecies: vt rationale diuidit.i.diſtinguit ho/ minem ab equo/ boueſet leone. 4 Quarto ſci ẽdũ 4 circa textum inci unt alique parue difficultates. Pꝛima/ quomodo intelligit᷑ quarta diffinitio differẽtie in qua dicit᷑: Differẽtia eſt qua differunt a ſeinuicẽ ſingula.i.ſingule ſpecies. Pꝛo ſolutione ſupponitur ꝙ ly ſingula/poteſt capi du pliciter. Ano modo diſtributiue/et ſic non capitur hic:qꝛ tunc ipſa eſſet falſa:quia nulla eſt differẽtia qua differunt a ſeinuicẽ ſingula.i.omnes ſpecies: nam ꝑ rõnale nõ differunt bos ⁊ aſinus/neq; bos et equus: licet tamen beneꝑ rõnale differat hõ ab omni alia ſpecie:tamẽ alie ſpecies non differunt a ſeinuicẽ/ neq; ab hoĩe ꝑ rõnale. Alio modo capit᷑ particulariter ⁊ loco ſigni particularis:⁊ ita capit in texcu:ita ꝙ eſt ſenſus:diſferẽtia eſt qua differũt a ſeinuicẽ ſingula.i.alique ſpectes. Et aduerte ꝙ quinta diffinitio que nõ eſt niſi ſpecificatiua tertie vel quarte/ dehet ſic intelligi: Differẽtia/ eſt quod conducit ad eſſe rei.i.conſtituit ſpeciẽ /et eſt pars ipſius ſpeciei: nam ſpecies metaphyſice loquẽdo conſtituit᷑ ex realitate generis/⁊ ex realitate diffe. rentie. C Scða difficulcas /quomõ intelligit᷑ ꝙ ra tionale ⁊ irrõnale diuidunt genus: cũ aliqð gen⸗ ſit að nõ habet partes.Reſpõdet᷑ ꝙ genus diuidi poteſt intelligi dupliciter. Ano mõ diuiſione rea/ li/ que eſt in duas partes reales:ſicut lignũ diuidi tur in duas partes:et ſic nõ eſt intelligendũ ꝙ ge/ nus diuidat᷑. Alio modo aliquid dicit᷑ diuiſibile diuiſione logicali.Et ſic dico ꝙ genus bene diui/ ditur per rationale ⁊ irrationale diuiſione logica/ li. Ande genus diuidi diuiſione logicali/ non eſt aliud qᷓ; genꝰ manifeſtari a poſterioꝛi quo ad eius cõmunitatẽ per ea que impoꝛtant vnam partẽ eo/ rum que impoꝛtantur per genus: vt animal diut/ ditur per rationale ⁊ irrationale:id eſt animal ma nifeſtatur quo ad eius cõmunitatẽ ⁊ ſignificatio/ nem ſaltem materialem per rationale ⁊ irrationa- le.Et ſic quando dicitur ꝙ rationale ⁊ irrationale diuidunt animal /ſic intelligitur:id eſt impoꝛtant partẽ eoꝛũ que impoꝛtat animal de ſignificato ma teriali. Ael ſic:rõnale ⁊ irrõnale diuidunt animal: id eſt manifeſtant a poſterioꝛi cõmunitatẽ ⁊ ſigni ficationẽ animalis. ¶ Tertia difficultas /quomõ intelligit ꝙ differẽtia adueniens generi/ cõſtituit ſpeciẽ? Beſpõdet᷑ ꝙ differentiã conſtituere ſpeciẽ/ poteſt intelligi dupliciter. Ano modo ꝙ pꝛoducat ſpeciẽ:⁊ ſic nõ eſt intelligendũ. Alio modo ꝙ me/ taphyſicaliter cõponat ſpeciẽ:ita ꝙ ſpecies cõpo/ stur cõpoſitione metaphyſica ex realitate poten tiali generis ⁊ actuali differẽtie: et ſic intelligitur. Etiam poteſt dici ꝙ differentia adueniens generi conſtituit ſpeciem: id eſt diffinitionem ſpeciei.Et hec de pꝛimo articulo. Aĩtum ad ſecundum.

Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrij b Dubitat pꝛimo numsa imt

ſit cõᷣuertibilis cũ differentia /vt eſt vnũ de quinq;

pꝛedicabilibꝰ. ¶ Pꝛo cuius ſolutione ſupponitur

pꝛimo ꝙ duplex eſt differẽtia.ſ. generica ⁊ ſpeciſi/

ca. Ande generica differẽtia/eſt que cõſtituit genꝰ et eſt cõuertibilis cum genere:ſicut ſenſibile rer pe

ctu animalis dicit᷑ differentia generica. Sed dꝛñia

ſpecifica/ eſt que cõſtituit ſpeciem ſpecialiſſimã/et

eſt cõuertibilis cũ ipſa:vt rõnale eſt dꝛña ſpecifica

que cõſtituit hominèẽ et eſt cõuertibilis cum hoĩe.

¶ Supponit᷑ ſcdo ꝙ iſte due differẽtie nõ faciũt duo pꝛedicabilia/ſicut genꝰ ⁊ ſpecies: qꝛ ipſis con uenit vna ſpecialis rõ pꝛedicandi.ſ.in quale eſſen tiale: nam tam generica qᷓ; ſpecifica pꝛedicant᷑ in quale eſſentiale:⁊ ſic ille differẽtie non faciunt niſi vnũ pꝛedicabile differẽtie. ¶ Et ſi qͥs dicat:ſicut ſe habet pꝛedicari in quid de pluribꝰ differẽtibꝰ ſpe/ cie/ reſpectu pꝛedicari in qͥd de pluribꝰ differẽtibꝰ

numero:ita ſe habet pꝛedicari in quale de pluribꝰ

differẽtibꝰ ſpecie/reſpectu pꝛedicari in q̃le de plu/ ribus dꝛñtibꝰ numero.Sʒ pꝛedicari in qͥd de plu/ ribus differẽtibꝰ ſpecie cõſtituit pꝛedicabile aliud ab illo/ qð eſt pꝛedicari in qͥd de pluribꝰ differenti bus numero: ergo pꝛedicari in quale de pluribus differẽtibꝰ ſpecie cõſtituet vnũ pꝛedicabile diſtin/ ctum ab illo/ qð eſt pꝛedicari in quale de pluribus differẽtibꝰ numero: ⁊ ſic differẽtia generica ⁊ ſpe/ cifica factẽt duo diſtincta pꝛedicabilia/ ſicut gen⸗ et Feeies ie pondet᷑ ꝙ genꝰ ⁊ ſpecies non tantũ differunt per hoc qð eſt pꝛedicari de pluribꝰ diffe rentibus ſpecie/⁊ de pluribꝰ differentibꝰnumero/ ſed ꝑ hoc qð eſt pꝛedicari in quid. Ande pꝛedicari in quid cõuenit ipſis equiuoce: qꝛ genus pꝛedicat partẽ eſſentie:ſpecies ðo totum.Sed quale eſſen tiale nõ cõuenit ſic equiuoce differẽtie generice et differẽtie ſpecifice:qꝛ vtraq; pꝛedicat partẽ foꝛma lem:ideo non eſt ſimile. ¶ Et ſi qͥs dicat:que eſt& diffinttio differentie/ vt eſt vnum de quinq; pꝛedi cabilibus: Dico ꝙ eſt iſta: Differẽtia eſt qð aptũ natũ eſt pꝛedicari de pluribꝰ in quale eſſentiale: et talis cõuenit tam differentie generice qᷓ; ſpecifĩce: ſicut diffinitio vniuerſalis in qua dicit᷑: Aniuerſa/ le/ eſt qð aptũ natũ eſt pꝛedicari de pluribꝰ/conue/ nit cuilibet vniuerſali. Ex quo ſequit᷑ reſpõſio ad dubiũ.ſ.ꝙ diffinitio differentie data a Poꝛphyrio nõ eſt cõuertibilis cũ differẽtia/vt eſt tertiũ pꝛedi⸗ cabile: ĩmo ſolũ diffinit differẽtiã genericã. ¶ Et ſi qs dicat:iſta eſt falſa/rõnale eſt dꝛña: a dꝛna nõ

eſt pꝛedicabile. Antecedens patet: qꝛ dꝛñia eſt no/ Sco.in.x. men abſtractũ qð de nullo põt denoĩatiue pꝛedi/ diſ.3. q.z. cari. Reſpõdet᷑ ꝙ dꝛña põt capi dupfr. Ano mõ vt diffuſe.

eſt nomẽ pꝛime intẽtionis: ⁊⁊ ſic eſt abſtractum de differẽs:ſed ſic non capit᷑ hic. Alio mõ capit᷑ vt eſt nomẽ ſecunde intentionis:⁊ ſic eſt concretũ /ſicut alia nomina quinq; vniuerſaliũ: vt genꝰ/ſpecies. ¶ Et ſi quis dicat:cõcretũ debet habere aliqð ab/ ſtractũ:ſed dꝛña non habet:igit᷑. Keſpõdeo ꝙ ab/ ſtracta qͥ̃nq; vniuerſaliũ ſupplent᷑ ꝑ aliã cõplexa: vt abſtractũ de genere ſupplet᷑ ꝑ iſtud cõplexũ in/ tentio generis:⁊ de ſpecie intẽtio ſpeciei:de dꝛña/ intẽtio differẽtie. ¶ Sʒ reſtat vna parua difficul/ tas!vtrum moꝛtale ſit dꝛña hoĩs/ vt videt᷑ dicere Poꝛphyrius? Keſpõdet᷑ ꝙ nõ eſt dꝛña hoĩs neq; alicuiꝰ alteriꝰ:vnde moꝛtale nõ dicit niſi aptitudt/ nem ad diſſolutionẽ ⁊ coꝛruptionẽ:ideo nõ viget᷑ eſſe niſi aptitudo quedã. Itẽ moꝛtale nõ cõuertit᷑ cum hoĩe:igitur nõ poteſt eſſe differẽtia hominis.

Sco. dil.II.