zco l i3.9,6* reſpol.

un foum

Ariſto.. metaph.c. de eodem.

De hac ma teria vide latiꝰ Sco. in. 2. diſ.3. q.6 añ ſol. argu. pꝛo opinione.

B

Sco.vbi.õ in ſol. arg. g.queſtio.

Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrij Fo. I4.

cöſtituik ineſſe indiuiqui: ſic ꝙ oĩa indiuidua eiuſ dem ſpeciei diſtinguunt᷑ abinuicẽ ꝑ ſuas differen/ tias indiuiduales. Et hoc põt videri ꝑ auctoꝛita/ tem Ariſtote.dicẽtis: ꝙ oĩs differẽtia differẽtium reducit᷑ ad aliqua que ſunt pꝛimo diuerſa: ſed ſoꝛ/ tes ⁊ plato ſunt differẽtia:g reducunt᷑ ad aliq̃ que ſunt pꝛimo diuerſa.i.in nullo quiddttatiue conue nientia:ſed illa non ſunt niſi differẽtie indiuidua/ les: g̊ ſoꝛtes ⁊ plato differunt illis differentüs in/ diuidualibꝰ: ex quo ſequit᷑ ꝙ tales differẽtie ſunt ponẽde.Itẽ ſoꝛtes differt a platone/ ⁊ cũ eo cõue nit:gᷓ opoꝛtet ponere aliqͥd ꝑ qð cõueniũt/⁊ aliqͥd per qð differũt:aliter idẽ eſſet pꝛincipiũ cõuenien/ tie ⁊ differẽtie reſpectu eiuſdem /ꝗð eſt falſum:ſed illud ꝑ qð differũt/ nõ põt eſſe niſi dꝛña indiuidua lis:qꝛ ꝑ naturã.ſ.per humanitatẽ nõ differunt/ſed magis cõueniunt:nã humanitas qᷓᷓtũ eſt de ſe/ eſt indifferens ad omnes dꝛñas indiuiduales: ᷣ ⁊c. ¶ Ex quo ſequit᷑ falſitas noĩaliũ dicẽtiũ ꝙ ſoꝛtes et plato ſeipſis cõueniũt ⁊ ſeipſis differũt:niſi ve/ lint intelligere ꝙ ſeipſis differunt.i.ꝑ altqͥd intrin ſecũ ipſis:⁊ ſic bñ cõcederemꝰ cũ ipſis. ¶ Et ſi qͥs querat/vtrum talis dꝛña indiuidualis ꝑ quã repu gnat ſoꝛti diuidi in plures partes ſubiectiuas: ⁊ ꝑ quã eſt vnũ numero: ⁊ ꝑ quã etiã natura eſt hec ⁊ vna numero/ ſit materia vel foꝛma vel totũ cõpoſi tum. Reſpondet᷑ ꝙ non eſt materia nec foꝛma/ ſed realiter diſtincta ab ipſis:eſt tñ eadẽ realiter ſoꝛti/ diſtincta tñ foꝛmaliter: vnde ſoꝛtes metaphyſice componit᷑ ex duabꝰ realitatibꝰ: vna potẽtiali/que eſt humanitas:alia actuali /que eſt differentia in/ diuidualis:⁊ ſic illa dꝛña indiuidualis põt vocari quedã realitas. ¶ Et ſi qͥs dicat:ſi ſoꝛtes ſic cõpo/ neretur metaphyſice ex duabꝰ realitatibꝰ/ſequere tur ꝙ poſſet diffiniri per illas duas realitates. Ae ſpondet᷑ ꝙ ex talibꝰ duabꝰ realitatibꝰ poterit con ſtitui quedã notificatio ſeu ratio notificãs indiui/ duum:ſed illa nõ vocabit̃ diffinitio ꝓpꝛie/ cũ diffe rentia indiuidualis nõ ſit qͥdditas /cũ nõ ſit cõmu nicabilis. ¶ Ex iſto ſequitur ꝙ de ſingulari capto vt eſt qͥddã cõpoſitũ ex realitate et realitate eſt bñ ſciẽtia:nõ tñ alia a ſciẽtia ſui ſuperioꝛis:et de iꝑſo bene põt ſiert demõſtratio/ et hoc ꝑ diffinitionẽ ſu perioꝛis ⁊ nõ per ꝓpꝛiã diffinitionẽ:qꝛ de ipſo nõ eſt aliã diffinitio qdditatiua alia a ſuperioꝛi/ neq; eſt aliq̃ paſſio pꝛimo demonſtrabilis de ipſo:ideo nõ eſt alia ſciẽtia a ſciẽtia ſuperioꝛis. ¶ Et ſi quis dicat /ſoꝛtes eſt vna res:&ᷓ nõ habet plures realita tes.Reſpõdet᷑ negando ↄñam:qꝛ cum vnitate rei ſtat bñ multitudo realitatũ.¶ Et ſi qͥs arguat:nõ eſt tanta diſtinctio inter ſoꝛtẽ et platonẽ/ q̃ᷓnta in/ ter ſuas dꝛñas indiuiduales:&ͥ nõ diſtinguunt᷑ ꝑ illas differẽtias: qꝛ ałs elſet maioꝛ diſtinctio inter diſtinguẽtia qᷓ inter diſtincta. Antecedẽs patet: qꝛ ſoꝛtes ⁊ plato cõueniunt in cõceptu qͥdditatiuo entis:⁊ tñ differẽtie eoꝛũ non cõueniunt in aliquo cõceptu qͥ dicat᷑ qͥdditatiue de ipſis. Reſpõdet᷑ ꝙ aliꝗ eq̃liter diſtingui põt intelligi duplr. Ano mõ/ qꝛ eãliter ſunt incõpo ſſibilia in aliquo:⁊ ſic eſt tan ta diſtinctio inter ſoꝛtẽ et platonẽ /ãnta inter ſuas dꝛñas. Alio mõ qᷓ;tũ ad hoc qð eſt nõ cõuenire in aliquo cõceptu qͥddttatiuo:⁊ ſic nõ eſt tanta diſtin ctio inter ſoꝛtẽ et platonẽ/ q̃nta inter ſuas dꝛñas. ¶ Et ſi qͥs arguat/ ſoꝛtes eſt vnũ numero ꝑ ſuam materiã:; nõ ꝑ ſuam dꝛñam indiuidualẽ. Antece dens ꝓbat᷑ ꝑ Ariſto.⸗.metaphyſice dicentẽ: vnũ numero ſunt/ quoꝛũ materia eſt vna. Añdet᷑ ꝙ ma teria accipitur dupłr. Ano mõ ꝓ eltera parte com

poſiti:cuiuſmodi eſt coꝛpꝰ vel materia pꝛima ex ã L cũ foꝛma cõſtituit᷑ vnũ tertiũ:⁊ iſta vocat᷑ materia partis. Alio mõ accipit᷑ ꝓ realitate cõtrahente ſeu determinante entitatẽ cõmunicabilẽ ad eſſe incõ/ municabile:⁊ iſta vocat᷑ materia totius. Tunc di/ Sco.vbi.·ã co ꝙ auctoꝛitas Ariſtote.intelligit᷑ de materia to et in.z.q. tius:que nõ eſt niſi dꝛña indiuidualis/⁊ nõ de ma quot.art.⁊. teria partis: ⁊ ſiliter dicẽdũ eſt de antecedẽte.Et in decla.cõ per hoc ſoluunt᷑ om̃es auctoꝛitates que vident᷑ di cluſionis ꝑ cere materiã eſſe pꝛincipium indiuiduationis. Si rõnem pht etiam ſint alique auctoꝛitates que videant᷑ dicere vbi dicit: ꝙ aliq̃ accidentia ſicut q̃ntitas/locus ⁊c̃.ſint pꝛin dꝛña indiui cipium indiuiduationis:debẽt intelligi de pꝛinci, dualis/eſt pio extrinſeco ⁊ nõ intrinſeco: qð non eſt aliud qᷓ; materia cõ differentia indiuidualis. Et hec de ſecundo arti/ trahẽs qͥd⸗ ticulo. tum ad Tetnuf AVenlun ſit: 5 ditatem. 5 rñſalis: Acceptiones ⁊ diffi

LC oncl uſio nitiones ſpeciei ſunt a Poꝛ Phpr ſufficiẽter aſſignate:vt patet ex pꝛimo arti culo. Ad rõnes ante oppoſitũ queſtionis. C Ad pꝛimã ðᷣꝛ ꝙ genꝰ* ⁊ ſpecies nõ opponunt᷑ hᷣm oẽs ſuas acceptiones/ ſed ſolum ſᷣm tertiam 2 ſcðᷣam. ¶ Ad ſcdam dicif᷑:ꝙ licet vniꝰ rei vnico mõ acce. pte nõ poſſint eſſe plures diffinitiones pure qͥddi/ tatiue: tñ poſſunt eſſe diuerſe diffinitiones date ꝑ additamentũ /ãſi deſcriptiue: et hoc hᷣm diuerſas habitudines illiꝰ rei. ¶ Ad tertiũ negatur antece dens:⁊ ad ꝓbationẽ pꝛimã dicit᷑ ꝙ lʒ ſol ⁊ fenix/⁊ ſimilia nõ poſſint pꝛedicari de pluribꝰ:hoc tñ non repugnat ipſis:ſed ſolum ꝓuenit ex eo ꝙ eoꝛũ nõ ſunt plura ſuppoſita. Ad ſcðᷣaʒ ꝓbationẽ dicit᷑ ꝙ

enꝰ bene pꝛedicat de plurib differẽtibꝰ numero/

ed nõ tm̃ quẽadmodũ ſpecies:ideo ꝓpꝛie in diffi⸗ nitione ſpeciei intelligit᷑ tm̃ vł ſolũ. ¶ Ad quartã 2 dicit᷑ ꝙ tertia diffinitio ſpeciei dat᷑ de ſpecie in oꝛ/ dine ad indiuidua/et nõ in oꝛdine ad genꝰ: iðo nõ opoꝛtet ꝙ in eiꝰ diffinitione ponatur genꝰ. ¶ Ad quintã dicit᷑ ꝙ illa diffinitio datur de ſpecie capta ꝓ y ſe ßᷣcato:lʒ tñ iſtud nomẽ cõcretũ ſpecies/poſ⸗ ſit ſupponere ꝓ denoĩiato/ reſpectu huiꝰ quod eſt eſſe: quẽadmodũ dictũ eſt in pꝛecedẽti queſtione. Ad aliã dicit᷑ ꝙ licet ſpecies ꝑ reſpectũ quẽ habet ad genus ſit ſubijcibile/eſt tñ pꝛedicabile ꝑ reipe/ ctum quẽ habet ad indiuidua: modo ſpecies hic diffinit ꝑ reſpectũ ad indiuidua ⁊ ad genus.

Ifferẽtia vo cõmuniter ꝓpꝛie ⁊ 09 magis ꝓpꝛie dicit᷑. Cõmuniter

autẽ alterũ ab Altoio differre ðꝛ.

tertiũ capitulũ in quo Poꝛphy

Iſtud eſt rius determinat de tertio rkc cabili.ſ.de differẽtia:et diuiditur in duas partes. In pꝛima determinat de ipſa dꝛña diuiſiue: dicẽs ꝙ tres ſunt diuiſiones pꝛincipales differentie: et due minꝰ pꝛincipales ſeu ſubdiutiſiones. Pꝛima diuiſio eſt hec:differẽtiarũ alia cõmunis /alia pꝛo/ pꝛia/alia magis ꝓpꝛia.Differẽtia cõmunis/ eſt ã alterũ differt ab altero alteritate quadã.i.diuerſi/ tate accidẽtali/ quocũq; modo vel a ſe vel ab alio: vt ſoꝛtes differt a platone alteritate quadam: vel ipſe ſoꝛtes ſenex differt a ſe puero: z ipſe aliqͥd fa/ ciens differt a ſeipſo quieſcẽte. ¶ Differentia pꝛo/ pꝛia/eſt q̃ alterũ differt ab altero iĩnſeparabili ac/ dente:vt ſoꝛtes ſimus differt ab aquilo. Et ponit tria exẽpla de accidente inſeparabili: vt naſi curui tas/cecitas oculoꝛũ ſet cicatrix cũ ex vulnere occa/ luerit.i. indurata fuerit.Et dicit᷑ tale accidẽs diffe rentia ꝓpꝛia/ eo ꝙ ineſt ꝑ cauſam haruale 3 vel qꝛ