E ſunt hmõoi: igit᷑ ⁊c. Winoꝛ patet:nã ſubſtantia eſt ens ꝑ ſe:accidens nõ eſt ens ꝑ ſe.Itẽ illa que ſunt pꝛimo diuerſa/in nullo vniuoco cõueniũt: ſed de/

co. in pꝛi cem pꝛedicamẽta ſunt hmõuigit᷑ ⁊c. ¶ In oppoſi mo diſt.z. tum eſt Sco. Pꝛo cuius opintone ponunt᷑ aliq̃ di ꝗ.i.et.ʒ. cta.Pꝛimũ: ens ðꝛ vniuocũ ad decẽ pꝛedicamẽta et ad deũ et creaturã/impoꝛtans cõceptũ cõmunẽ

Achilles ipſis aliũ a cõceptibꝰ ipſoꝛũ. Et hoc ſic ꝓbat:oĩs ſconſtarũ intellectus certus de vno/ et dubius de duobꝰ in quibꝰ ille conceptus qͥdditatiue includitur habet cõceptũ de quo eſt certus aliũ a cõceptibꝰ de qͥbꝰ eſt dubius: ſed intellectus eſt certus de aliquo ꝙ ſit ens/ dubitando vtrũ ſit ſubſtantia vel accidẽs: igitur habebit cõceptũ de quo eſt certus.ſ.de ente aliũ a cõceptibꝰ lubſtantie ⁊ accidẽtis/ de qͥbꝰ eſt dubius: ᷓ cõceptus entis erit alius a cõceptu ſub ſtantie ⁊ accidẽtis:qð nõ eſſet ſi eſſet equiuocũ:qꝛ qünoen nõ impoꝛtat vnũ aliquẽ cõceptũ alium a ſuis eqͥuocatis:ſed eſt tot conceptus/quot ſunt equiuocata. ¶ Itẽ cõmuniter cõcedit᷑ ꝙ ens ⁊ nõ ens 3dicunt:ęᷣ ens eſt vniuocum:qꝛ in equiuocis nõ eſt /ↄdictio. ¶ Itẽ iſta ↄna cõmuniter cõcedit᷑/ hõ eſt ſubſtantia:& homo eſt ens:qð tñ nõ eſſet ſi ens eſſet equiuocũ/ſʒ magis eſſet fallacia equiuo/ cationis. ¶ Et aduerte ꝙ oĩs terminꝰ vniuocus ad aliq̃/ſemꝑ impoꝛtat aliqͥd cõmune ipſis:ideo ſi velimꝰvidere vtrum aliqͥd ſit vniuocũ ad aliꝗ̃/vi/ dendum eſt ſi illud impoꝛtet aliqͥd ncaneugeon⸗ ſi ſic/ tunc eſt vniuocũ illis:ſi nõ/eſt equiuocũ:mo do ens impoꝛtat cõceptũ cõmunẽ᷑ deo ⁊ creature/ et decẽ pꝛedicamẽtis:non cõmunitate reali/ſed ra tionis: vt videbit᷑ in metaphyſica.q.i.vbi ampliꝰ tractabitur hec materianðo ꝓ nunc reſtat ſoluere auctoꝛitates ⁊ rõnes añ oppo ſitũ. ¶ Ad pꝛimam ipſius Poꝛphyrij/ dicik pꝛimo ꝙ male allegat Ari ſtote.qꝛ nõ inuenit᷑ vbi Ariſto.dixerit illã ꝓpõnẽ: ĩmo logicafr poſſet retoꝛqueri illa auctoꝛitas con/ tra eum:nã bñ ſequit᷑/ oĩa entia eqͥuocant᷑ in ente: ßᷣ ens eſt vnꝛuocũ.nã terminꝰ diſtributus ꝑ ſignũ vniuerſale videtur impoꝛtare cõceptũ cõmunẽ ad illa ꝓ qͥbus diſtribuit᷑:ſed entia ibi diſtribuunt᷑ pꝓ omnib' entibꝰ:&ᷓ videt᷑ ꝙ impoꝛtent cõceptũ ipſis cõmunẽ.Et ad iᷣm Poꝛphy.põt ipſum qͥs nega⸗ re/ cũ talia dicat 5 Ariſtote.et vbi oppoſitũ ipſius Ariſtotelis dicit/ negandus eſt:cũ nõ ſit tante au/ ctoꝛitatis ſicut Ariſtoteles.Et ad auctoꝛitatẽ Ari ſtote.de.. metaphᷣ.cõcedit᷑ ꝙ eſt aliqͥ̊ mõ ſile.Eſt em̃ ſile in hoc: qꝛ ſicut oĩa ſana habẽt oꝛdinẽ ad ſa nitatẽ aĩalis/ ſic accidẽtia habẽt oꝛdinẽ ad ſubam tanqᷓ; ad pꝛimũ ens.Sed in hoc eſt diſſile: qꝛ ſanũ dicit᷑ de ſanis equoce: puta de ſano in aĩali/ cibo/ vꝛina/et dieta: ⁊ ens ðꝛ de entibꝰ vniuoce. ¶ Et aduerte etiã ꝙ qñ ðꝛ:accidẽtia non ſunt entia niſi qꝛ entis:debet ſic intelligi: niſi qꝛ ſunt diſpoſitio/ nes ſubſtãtie:⁊ nõ vult negare qͥn ſint vera entia: ſed vult dicere ꝙ ſe habẽt ad ſubam /ſicut diſpoſi/ tiones ſubſtantie. Aduerte vltra ꝙ logici dicunt nõ ens eſſe ens:nõ qͥdẽ ens ſimplłr/ ſed ſᷣm qͥdꝛqð nõ eſt aliud qᷓ; nõ ens:ideo cõcedunt non ens eiſe nõ ens:qð videt᷑ cõcedere Ariſto.cõtra noĩales qͥ dicunt:ꝙ oĩs ꝓpõ affirmatiua eſt falſa/ cuiꝰ ſubie ctum ꝓ nullo exiſtẽre ſupponit. Dicũt etiã logici: nõ ſcibile eſſe ſcibile ſᷣm qͥd/qð non eſt ſcibile:ſicut gint cõtingẽtia ſiue ꝓꝑpõnes cõtingẽtes. ¶ Ad ra Sco.in pꝛi tiones. ¶ Ad pꝛimã ðᷣꝛ:ꝙ ens contrabit᷑ in decẽ mo diſ. 8. pꝛedicamẽta per modos intrinſecos ⁊ nõq diffe- q.3. rẽtias:⁊ tales nõ includunt foꝛmafr ⁊ qͥdditatiue ens:qꝛ ens nõ pꝛedicat᷑ in qͥd de paſſionibꝰ/diffe/

Seo.vbi. E in. z. q.

LZiber pꝛedicabilium

rentijs/neq; de talibꝰ modis intrinſecis:⁊ tñ non ſequit᷑ ꝙ illi modi ſint nihil/ĩmo ſunt realiter ens: licet foꝛmałr nõ ſint ens neq; nõ ens. ¶ Ad ſcðᷣaz dicif᷑: ꝙ illa que ĩmediate ⁊ totaliter cõtinent᷑ ſub extremis 5dictionis/ ſic ꝙ pꝛeciſe ſint extrema cõ/ tradictionts/ non habẽt aliquẽ conceptũ vniuocũ ipſis:modo ſubſtantia et accidens nõ ſunt hmõi. ¶ Ad tertiã dicit᷑: ꝙ decem pꝛedicamẽta poſſunt dici diuerſa in realitate:qꝛ nõ cõueniunt in aliqua realitate potentiali cõtrahibili ad ipſa: licet tamẽ conueniant in conceptu obiectiuali entis..

Dubitat ſcdðO ppodebe,

tione ſpeciei plures hoĩes ſunt vnꝰ bõ? Et videt᷑ ꝙ non: qꝛ bñ ſequitt᷑/ participatione ſpeciei plures hoĩes ſunt vnꝰ hõ: g̊ plures hoĩes ſunt vnus hõ. Patet ↄña a parte in modo ad ſuũ totũ. Et vltra bñ ſequit/ plures hoĩes ſunt vns hõ: gᷓ vnꝰ hõ eſt plures homines/ ꝑ ↄuerſionẽ ſimplice:ſed iſta eſt falſa/vnus hõ eſt plures hoĩes: qꝛ eius 5dictoꝛia eſt vera.ſ.nullus hõ eſt plures hoĩes. ¶ Et ſi qs dicat:in pꝛima ↄña cõmittit᷑ fallacia ſᷣm qͥd ad ſim pliciter:quia ly participatione ſpeciei/ diminuit ly vnus hõ. Contra:nullus terminꝰ diminuit altum terminũ /niſi ponat᷑ in eadẽ parte cũ eo:ſed ly par/ ticipatione ſpecieiſet ly vnꝰhõ/nõ ponunt᷑ in eadẽ parte:igit᷑ ⁊c. ¶ Pꝛo ſolutione ſupponit᷑ ꝙ ly vnꝰ põt capi dupłfr. Ano modo cathegoꝛematice:alio modo ſyncathegoꝛematice. Cathegoꝛematice ad huc dupkr. Ano mõ/ vt eſt pꝛincipiũ numeri pꝛedi camentalis:quẽadmodũ ðꝛ ꝙ numerus binarius cõponit᷑ ex duabꝰ vnitatibꝰ. Alio mõ vt eſt paſſio entis: et hᷣm hoc cõmuniter ðᷣꝛ ꝙ quelibet res ha/ bet ſuã ꝓpꝛiã vnitatẽ/ã intrinſece et foꝛmaliter ð vna. Añ cõmuniter ſᷣm Ariſto.ponunt᷑ ãttuoꝛ mo di vnius.ſ.vnũ numero/ vnũ ſpecie/vnũ genere/⁊ vnũ ꝓpoꝛtione/ ſeu in analogia/ de qbus als vide bitur in metaphyſica. Sed ly vnus/ captũ ſynca/

thegoꝛematice valet tantũ ſicut qͥdã/et facit ꝓpo/

ſitionẽ particularẽ:vt iſta eſt particularis/ vnꝰ hõ currit:ſi ly vnꝰ/capiat᷑ ſyncathegoꝛematice: culus Zʒdictoꝛia eſt iſta/nullus hõ currit.ỹt aduerte ꝙ ſi in iſta ꝓpõne/ participatione ſpeciei plures hoĩes ſunt vn hõ:capiat᷑ ly vn ꝓ vno numero/ illa eſſet ſimplr falſa: quia nullus eſt hõ qͥ ſit plures hoĩes participatione ſpeciei: ſed ſi capiat᷑ ꝓ vna ſpecie/ tunc eſt vera: et eſt ſenſus/plures hoĩes ſunt vnꝰ hõ participatione ſpeciei.i.in participãdo ſpeciẽ: vel plures hoĩes cõueniũt in cõceptu hoĩs/qͥ qᷓtũ de ſe eſt indeterminatꝰ:⁊ idẽ ad oès hoĩes. Et ad rõnẽ factã ðꝛ ꝙ cõmittit᷑ fallacia ſᷣm qͥd ad ſimpłr. Et ad impꝛobationẽ ðꝛ ꝙ ly participatiõe ſpeciei/

ſe tenet mẽtałr a parte de ly vn? homo in mentali ꝓpõne:licet vocaliter ſibi immediate nögaaruf⸗ vtrum e

5 ubitat tertio indiuiduũ/ ſit in/

diuiduum ⁊ vnũ numero ꝑ aliqð poſitiuũ ⁊ intrin

ſecum ſibi: qð nõ eſt aliud querere/niſi ꝑ qͥd repu

gnat ſoꝛti diuidi in plures partes ſubiectiuas:⁊ ꝑ S 3 qͥd ſit vnũ numero. Añdet᷑ bꝛeuiter/ ꝙ indiuiduũ S co. In. 2⸗ ſeu illud auod eſt vnũ numero /ð᷑ꝛ vnũ numcro ꝑ dil..ꝗ.6· aliqð poſitiuũ ſibi intrinſecũ ⁊ ſibi realiter identifi in reſpon. V catum/ foꝛmalr tñ diſtinct:⁊ illud vocat᷑ differen q in foꝛms. tia indiuidualis ꝑ quam diſtinguit᷑ a quolibet q*† nõ eſt ipſum:ita ꝙ ſi qͥs petat ꝑ qͥd ſoꝛti repugnat diuidi in plures partes ſubiectiuas /ſeu ꝑ quid eſt indiuiduũ et vnũ numero. Añdet᷑ ꝑ ſuã differẽtiã indiuidualẽ: et ꝑ illã diſtinguit᷑ a platone:et ꝑ illa