E

Et debet

qꝛ oĩs pars ponitur ſub ſuo toto: ſpecies autẽ eſt pars ſupple ſubiectiua ipſius generis: igitur ⁊c. ¶ Añ dicit Poꝛphyriꝰꝙ ſpecies eſt totũ et pars: pars reſpectu generis:et totũ reſpectu indiuidui. Finaliter epilogat Poꝛphyriꝰ dicta in pꝛeſenti ca/ pitulo ⁊ in capitulo de genere/ dicẽs ꝙ ſufficiẽter dictũ eſt de genere ⁊ ſpecie:et quid ſit generaliſſi/ mum:et quid ſit ſpecialiſſimũ:et quid intermedia. uerit vtrũ acceptiones ſpeciei ⁊ diffini⸗ tiones eius ſint ſufficiẽter a Poꝛ/ phyrio aſſignate. ¶ Et arguit᷑ pꝛimo ꝙ nõ: qꝛ tot modis dicit᷑ vnũ oppoſitoꝛũ /quot modis dicit᷑ ⁊ reliquũ:ſed genus ⁊ ſpecies opponunt᷑: igit᷑ ſicut ſunt tres acceptiones generis/ erunt ⁊ tres acce/ ꝑptiones ſpeciei:ergo inſufficienter ſunt aſſignate. ¶ Scðo ſic:Aniꝰrei nõ ſunt plures diffinitiones: ſed ſpecies eſt vna:igit᷑ ipſius ſpeciei nõ ſunt plu⸗/ res diffinitiones. ¶ Tertio ſic/ ꝓbando ꝙ tertia diffinitio ſpeciei nõ ſit bona: qꝛ non cõuenit omni contento ſub diffinito/nec ſoli difſinito: igitur ⁊c̃. Pꝛima pars patet:qꝛ ſol ⁊ fenix ſunt ſpecies/et tñ nõ pᷣdicant᷑ de pluribꝰ differẽtibꝰ numero. Scða ꝑs ptʒ:qꝛ cõuenit generi:aĩal em̃ pᷣdicat᷑ de pluri/ bus dꝛñtibꝰ numero. ¶ Quarto ſic:Genꝰ et ſpẽs ſunt coꝛrelatiua:ꝗ̊ vnũ debet poni in diffinitione alterius:vt patet in textu.Sed cũ dicit᷑/ſ pecies eſt qð pꝛedicat᷑ de pluribꝰ differẽtibꝰ numero nõ po⸗ nitur genus:igit᷑. ¶ Quinto ſic: Si iſta diffinitio eſſet bona/ vel diffiniret᷑ ſpecies ꝓ denoĩato /vel ꝓ per ſe ſcato:non ꝓ denoĩato /vt notũ eſt:neq; ꝓ P ſe ſcato:qꝛ de ſpecie capta ſcðe intẽtionaliter pꝛe/ dicatur vniuerſale denoĩatiue: nam iſta eſt deno/ minatiua/ſpecies eſt ſpecies:dũmodo ſpecies ca/ piatur in pꝛedicato/ vt modus: et in ſubiecto/ vt quid:Y etiã iſta erit denoĩatiua/ſpecies eſt vniuer ſale:qꝛ de quocũq; pꝛedicat᷑ inferiꝰ denoĩatiue/et ſuperius. Item ſpecies non eſt pꝛedicabile/ſed eſt ſubijcibile cũ ſupponat᷑ generi:;ͥ hic male diffinit᷑ per pꝛedicari. ¶ In oppoſitũ arguit᷑ auctoꝛitate Poꝛphyrij in textu. In queſtione erũt tres articu li ſicut in pꝛecedentibꝰ. Mtum ad pꝛimũ: Pꝛimo ſciẽdũ Novbxxtuanon 121 enumerat oẽs acce/ ptiones ſpeciei/ſed ſolũ illã ciuilẽ ad cuiꝰ ſimilitu/ dinem ſumit᷑ logica:qꝛ ſicut ſpecies ciuuis que eſt pulchꝛitudo vel foꝛma/terminat cõfuſionẽ coꝛꝑis per debitam membꝛoꝛũ cõmẽſurationẽ et coloꝛis ꝓpoꝛtionẽ: ita ſpecies logica terminat cõfuſionẽ generts/ ſaltẽ ſi vtrũq; ꝓ denoĩato accipiat᷑. ¶Et aduerte ꝙ ipſius ſpeciei tres ſunt diffinitiones/ quarũ pꝛima ſic intelligit᷑: Species /eſt que ponit ſub aſſignato Lenerel⸗que directe foꝛmaliter ⁊ im mediate ponit᷑ ſub determinato genere. Dicit di⸗ recte/ ꝓpter differẽtias que ponuntur lateraliter. Dicitur foꝛmaliter/ ꝓpter partes totius in modo: cuiuſmodi ſunt/ hõ albus/ homo niger:que nõ po nuntur foꝛmaliter ſub genere. Dicit᷑ immediate/ ꝓpter indiuidua que ſolũ mediate ponunt᷑ ſub ge nere. Dicik ſub determĩato genere:qꝛ vna ſpecies non põt poni niſi ſub vno genere ꝓximo ſniſi ſaltẽ equiuoce caperet᷑:cuiuſmodi eſt coꝛpꝰ qð equtuo/ ce ponitur ſub q̃ntitate ⁊ ſub ſubſtantia. ¶ Scða diffinitio ſic intelligitur:Species/ eſt de ã genꝰ in go qð qͥd ſit pꝛedicat᷑.i. de qua genꝰ pꝛedicatione fignata in qͥd pꝛedicat᷑: ſic ꝙ ſignet iliud qð pꝛedi

iſta diffini/ catione eſſentiali ⁊ exercita in qͥd pꝛedicat᷑. Et ad/ tio ĩtelligi: uerte ꝙ iſte due pꝛime diffinitiones dank tam de vt diẽ Sco ſpecie ſpecialiſſima qᷓ; de ſpecie ſubalterna:⁊ dant᷑

Liber pꝛedicabiliũ

de ſpecie inq̃ᷓtum ſpẽs eſt ſubijcibile vel inferiꝰ re tus in pꝛĩo ſpectu generis. Nã pᷣma datur de ſpecie in rõne in diſ. 8. q.z. ferioꝛitatis:ſcðᷣa in rõne ſubijcibilis: et magts iſte ꝙ natura due debẽt dici deſcriptiões qᷓ; diffinitiões. ¶ Ter plurificef tia Vo ſic ĩtelllgik: Species eſt vniuerſale qð pdi/in iſtis plu⸗ cat᷑ ſolũ de pluribꝰ differẽtibus numero in eo qð ribus.

qͥd. Cuius particule ſatis ſunt clare per particu/ las diffinitidis generis:nam ibi ly pluribus capit poſitiue:⁊ ly numero ſupponit determinate ꝓ in/ diuiduis captis ꝓ denoĩato. Sed aduerte/ ꝙ illa particula ſolũ /ſeu ille terminus ſolũ põt deter minare ly pᷣdicat᷑ vł ly numero:ſi ly pᷣdicat᷑/tũc ſic exponit᷑:ſpẽs eſt qð pᷣdicat᷑ ⁊ nõ ſubijcit᷑:qꝛ regula eſt in ſummulis/ ꝙ quãdo dictio excluſiua addit᷑ verbo/ tunc excludit omne aliud verbũ:⁊ tunc illa diffinitio eſſet mala.Sʒ quãdo determinat ly nu⸗ mero/ ſic exponit: ſpẽs eſt que pᷣdicat᷑ de pluribus differẽtibus nũcro:⁊ nõ de pluribus differẽtibus nõ numero ſaltẽ in qͥd. ¶ Et aduerte /ꝙ iſta diffi⸗ nitio dat᷑ de ſpecie/ vt eſt vle:⁊ eſt qͥaditatiua ſuo mõ ſaltẽ data ꝑ additamẽtũ /ſic diffinitio gans⸗

qcirca tertũ incidit Gcdðo ſciendũ vna difficultas:qua re eſt ꝙ genus diffinik᷑ per ſpeciẽ:⁊ ſpẽs per genꝰ. ¶ Pꝛo ſolutiõe ſupponit᷑/ ꝙ ſpẽs ⁊ genus capta P per ſe ſignificato coꝛrelatiue ſe habẽt adinuicẽ: id eſt vnũ refert᷑ ad aliud ⁊ ecõtra. Nã genus dici tur alicuiꝰſpeciei genus: et ſpẽs alicuius generis ſpẽs.Et dicitur capta ꝓ per ie ſcato:qꝛ ſi caperen

tur ꝓ denoiato nõ ſe haberẽt coꝛrelatiue:vt hõ nõ 2 Sco.in.x.

dicit᷑ coꝛrelatiue ad aial. ¶ Scðᷣo ſupponit᷑/ ꝙre latiuũ refert᷑ ad ſuũ coꝛrelatiuũ:ſed non terminat᷑ ad ipſum ſed ad ſuum fundamentũ:vt ſpẽs refert ad genus:ſed nõ terminat᷑ ad genꝰ:ſed ad funda/ mentũ generis/ puta ad aĩal vel ad aliqͥd aliud bu iuſmodi. ¶ Tertio ſupponit᷑/ꝙ vnũ relatiuũ nõ debet diffiniri per ſuũ coꝛrelatiuũ:ſed ꝑ fundamẽ/ tum ſui coꝛrelatiui:vel per terminũ ſupponentẽ ꝓ eo:vt ſpẽs nõ debet diffiniri per genus captũ foꝛ/ maliter ſed per terminũ ſupponentẽ ꝓ ſuo funda mẽto.Similr genus debet diffiniri per fundamẽ/ tum ſpeciei/ ⁊ nõ per ſpecic captã ſcðe intẽtionali. ter:ideo gen poſitũ in diffinitiõe ſpeciei capit᷑ ꝓ denoĩato:⁊ ſpẽs in diffinitiõe generis etiã accipit ꝓ denoĩato. ¶ Et ſi qͥs dicat:poꝛphiriꝰ dixit in te xtu oppoſitũ:qꝛ dixit ꝙ neceſſe eſt in vtroꝛũq; rõni bus vtriſq; vti. Dicit᷑ ꝙ poꝛphyrius nõ vult hr̃e ꝙ vnũ relatiuũ diffiniat᷑ ꝑ ſuũ coꝛrelatiuũ/ſed d fun/ damẽtũ ſui coꝛrelatiui: qꝛ coꝛrelatiuũ nõ eſt noti⸗ ſuo relatiuo.Etiã eſſet circulatio in diffinitiõibus relatiuoꝝ ⁊ idẽ eſſet notius ſeipſo. Et ſi qͥs dicat/ pater diffinit per filiũ ⁊ ecõtra:vt pater eſt ens ha

bens filiũ:⁊ filius eſt ens habẽs patrẽ: et tñ illa ſe Sco.in.ʒ. V habẽt ſicut relatiuũ ⁊ coꝛrelatiuũ. Dico /ꝙ ille dik di. 8. q. vnt.

finitiones nõ ſunt bone/niſi termini coꝛrelatiuoꝛũ ſupponãt ꝓ ſuls denoĩatis. Sed opoꝛtet dicere: pater eſt aial qað genuit aliud aĩal ſibi ſimile in ſpe cie cum eo exiſtens:filiꝰ eſt animal genitũ ab alio animali eiuſdẽ ſꝑeciei cũ iꝑſo exiſtens. T tio ſciẽdũ ꝙ ꝓ cooꝛdinationis Cr declaratiõe p̃dicamẽ ti ſubſtãtie ponunt᷑ aliq̃ difficultates. Pꝛima:vtrũ iſta ſit vera /decẽ ſunt genera generaliſſima:⁊ etiã iſta ſubſtãtia eſt genꝰ generaliſſimũ. Pꝛo ſolutiõe ſnpponit᷑/ꝙ qñ ſuꝑlatiuus ponit᷑ ſine gtõ: tunc ta lis ꝓpoſitio debet exponi per duas cathegoꝛicas: quarũ vna eſt affirmatiua ⁊ alia negatiua: vt iſta decem ſunt generaliſſima /ſic exponit᷑:decem ſunt

Scodl diſ.Il. in ſolu nibus plop opiniõ in fine