E quecũq; diſtinctio ſufficit ad hoc ꝙ Sdictoꝛia non verificent᷑ de eodẽ. ¶ Tertia ꝓpõ:ad hoc ꝙ con/

tradictoua debeant verificari de eodẽ/ requirit᷑ ꝙ

verificent᷑ de eodẽ ſingulari omnimoda idẽtitate

idem:et ideo poſſet negari ſimpliciter maioꝛ.Sed

De iſto cõi contra hoc replicat᷑inter 5dictoꝛia eſt equalis re- dicto inter pugnantia:ſed aliqua 5dictoꝛia includunt diſtin/ /dictoꝛia ẽ ctionẽ realem aliquoꝛũ duoꝛũ/ergo ⁊ oĩa. Minoꝛ diſtãtia in/ pꝛobat᷑:qꝛ bñ ſequit᷑/a eſt ens/⁊ beſt nõ ens:gᷣ̊a ⁊ finita: vide b diſtingaunt᷑ realiter:&̊ etiã bene ſequit᷑ /natura Sco..q.i cõmunis eſt cõmunicabilis/ differẽtia indiuidua/ lis eſt nõ cõmunicabilis:; natura cõmunis ⁊ dif/

ferentia indiuidualis diſtinguunt᷑ realiter. ¶ Re/

ſpondetur ꝙ inter Sdictoꝛia eſt equalis repugnan

tia reſpectu alicuiꝰ ſingularis omnimoda identi/

tate idem:ſed nõ opoꝛtet ꝙ ſit equalis repugnan/

tia reſpectu aliquoꝛũ adinuicẽ/ ſaltem in inferẽdo

Sco.vl.q. diſtinctionem illoꝛũ. ¶ Tertio ſic:qñcunq; aliqð ꝓlo.ſoluit oppoſitũ dicit᷑ de aliquo ſiue ꝑ ſe ſiue ꝑ accidens/ tale argu/ reliquũ nõ põt de eodem verificari: ſed vnitas nu mentũ pau meralis realiter conuenit nature:& eius oppoſitũ cis vᷣbis in videlicet cõmunicabilitas nõ cõuenit ipſi nature: articu.⁊.de et ꝑ cõſequẽs iſta eſt falſa/natura eſt cõmunicabi. theologia lis. ¶ œt ſi dicat᷑: ſingularitas ſeu vnitas nume/ cõtingẽtiũ: ralis ⁊ cõmunicabilitas non opponunt᷑ nec repu/ quaſi in me gnãt eidẽ. Contra:ſi cõſequẽtia ad aliqua antece dio articuli dentia repugnant/ et antecedentia repugnabunt: ſed bñ ſequit᷑/ hec res eſt vna vnitate minoꝛi vni/

tate numeralt:&̊ eſt multiplicabilis:vt bñ ſequit᷑/

hec res eſt vna vnitate numerali:&ᷓ nõ eſt cõmunt/ cabilis:ergo ſequit᷑ ꝙ vnitas minoꝛ vnitate nume

rali ⁊ vnitas numeralis opponunt᷑. ¶ Keſpõdet᷑

ꝙ nõ ſequit᷑ gratia foꝛme/hec res eſt vna numero:

ergo nõ eſt multiplicabilis:ſed bñ ſequit᷑/ hec res

eſt ꝑ ſe vna numero:Y̊ nõ eſt multiplicabilis.Etiã

non eſt incõueniẽs oppo ſita dici de aliquo:vnũ ꝑ

ſe/⁊ aliud per accidens:qꝛ tunc nõ ſunt oppoſita.

F ¶ Quarto ſic:natura cõmunis multiplicatur ad multitudinẽ ſuppoſitoꝛũ/ ⁊ determinat᷑ per hmõi

— differẽtias:sᷣᷓ erunt tot ſpecies ſpecialiſſime homi Sco.in.⁊. nis/ quot erunt humanitates. Reſpõdet᷑ negando diſ.3. q.i. in conſequẽtiam:et ratio eſt: qꝛ licet natura ſᷣm eius ſolutione ꝓpꝛiã vnitatẽ quã habet in re ſit cõmunicabilis/ cuiuſdam iñ nõ eſt vniuerſale neq; ſpecies: ſed requirit᷑ ꝙ ſit argumẽti. pꝛedicabilis/⁊ ꝙ ſit ſub indifferẽtia quaſi cõtraria ad om̃es alios cõceptus: modo iſta nõ habet niſi

in intellectu:igitur. ¶ Quinto ſic:omnis natura

cõmunis eſt cõmunicab lis:ſed differentia induu/

HNõ poteſt dualis eſt natura cõmunis:ergo differẽtia indiui/ maioꝛ iden dualis eſt cõmunicabilis. Beſpõdet᷑ ꝙ ſi maioꝛ ſit titas cõclu/de omni/ cõſequẽtia eſt bona:ſed ſicut cõcluſio eſt di in cõclu/ falſa/ita ⁊ maioꝛ:cũ ſit ſenſus /de quocũq; verũ eſt ſione extre/dicere ꝙ eſt natura cõmunis/ de illo verũ eſt dice⸗ moꝛũ/ qᷓ ſit re ꝙ eſt cõmunicabile/ qð eſt talſum:poſſet etiã ne

eidẽtitas eo gari minoꝛ: ⁊ boc ſi natura cõmunis ⁊ differentia um ad me indiuidualis accipiant᷑ abſtractiue. CSexto ſic: dium ĩ pꝛe/ bene ſequit/ hoc eſt cõmunicabile: demõſtrando ꝑ

miſſis: vt ly hocnaturã cõmunẽ:⁊ hoc eſt differẽtia indiui/ dicit Sco. dualis:ꝗ differentia indiuidualis eſt cõmunicabi/ q..quotli. lis. Cõſequẽtia patet per ſyllogiſmũ expoſitoꝛiũ. arti.I. Keſpõdet᷑ ꝙ nõ eſt bonꝰ ſyllogiſmꝰ expoſitouꝰ:qꝛ a maioꝛe ad vnã de om̃i/ nõ eſt bona ↄña:qð tñ re quirif ad bonũ ſpllogiſmũ expoſitoꝛiũ. Et hec de

ſecundo Irrtclo hrum ad ſeuii Lr 4[& reſponſalis: Acceptiones 2 C oncluſio diffinttiones generis ſunt fufficienter aſſignate in textu:vt patet ex dictis in duobꝰ articulis. ¶ Ad rõnes ante oppoſitũ que/

Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrtj

ſtionis. Ad pᷣmã dicit᷑/ ꝙ licet genus tertio modo

dictũ ſiue acceptũ ſit vniuocũ: non tñ genus acce

ptum/ vt eſt cõmune ad tres eius acceptiões: ĩimo eſt ſic equiuocũ.Et ad illud qv ſubiungit/ dicit᷑ ꝙ poꝛphyrius noluit hic enumerare oẽs acceptiões generis /ſed ſolũ illas enumerat ad quaꝝ ſimilitu/ dinẽ ſumit᷑ genꝰ logicũ. C Ad ſcðᷣam dðꝛ/ ꝙ ſpẽs in actu exercito nõ ſubijci generi capto ꝓ per ſe ſᷣcato/ licet bene in actu ſignato.¶ Ad tertiã dicit negãdo antecedẽs:⁊ ad pᷣmã.ꝓbationẽ ð /ꝙ diffe rentie nõ ſupponunt᷑ directe generi/ ſed indirecte. Ad aliã ꝓbationẽ dicit᷑/ꝙ licet ſpẽs pponat illi diffinitioni tanqᷓ; contentũ ſub ſuo diffinito:tñ de noiatiue/ nõ tanqᷓ; inferius ſub ſuo ſuperioꝛi. Ad quartã ꝓbationẽ dicit᷑ /ꝙ oĩa ſupponunt᷑ celo ſup

poſitione locali:ſed nõ ſuppoſitiõe foꝛmali ⁊ logi/

cali ſᷣm quã ſpẽs ſupponit᷑ generi. ¶ Ad quartã ptz ſolutio in ᷣmo dubio. ¶ Ad quintã dicit᷑ negã do antecedẽs:⁊ ad pᷣmã ꝓbatione dicit᷑/ ꝙ ens ex/ cludit᷑ per ᷣmã particulã diffinitiõis:qꝛ nõ eſt vni uerſale ſaltem ꝓpꝛie captũ neq; ꝓ per ſe ſigniſfica to.Ad ſcðam ꝓbationẽ antecedetis/ dicit᷑ ꝙ bene cõcludit ↄtra illos qui ponũt pᷣmã intentionẽ diffi

niri:nam ſi animal diffiniret᷑ tali diffinitiõe/ opoꝛ/⸗

teret ꝙ talis diffinitio cõpeteret cuilibet cõtento ſub animali: quod eſt falſum.

Pecies autẽ dicit᷑ quidem et de vniuſcuiuſq; foꝛma:ſcðm quam Adictum eſt pꝛiami quidem ſpeci-

es digna eſt umperio. Iſtud eſt cðm capitulũ huius tractatus 11 in q̊ poꝛphyrius determinat de ſcðo pᷣdicabili.ſ.de ſpẽ:⁊ diuidtt᷑ in duas ꝑtes ᷣn/ cipales. ¶ In pᷣ̃ma ponit acceptiões ipſiꝰ ſpẽi:in ſcða eiꝰ diffinitiões. Pꝛimo igit᷑ ponit duas acce/ ptiões ſpẽi /dicẽs ꝙ ſpẽs ᷣmo ðꝛ vniuſcuiuſq; foꝛ ma vłpulchꝛitudo ſᷣm quẽã aliqͥs ðꝛ ſpecioſus:hᷣm quẽ modũ dictũ eſt ab antiqͥs/ꝙ ſpẽs pᷣami digna eſt imperio: ⁊ hoc mõ capit᷑ ſpẽs ab Ariſto. ᷣmo

ethicoꝝ/ cũ dicit: Nõ oĩno felix eſt qͥ ſpecie turpiſſi⸗

mus eſt aut ſine ple. Scðᷣo mõ accipit᷑ ſpẽs:vt po nit ſub aſſignato genere.i.determinato: ⁊ dat poꝛ phyrius tria exẽpla. Pꝛimũ eſt: vt homo eſt ſpẽs anialis. Scðm:vt albũ.i.albedo eſt ſpẽs coloꝛis. Tertiũ:vt triangulus eſt ſpẽs figure. Cõſeq̃nter remouet dubiũ:nã ſuꝑius genꝰ diffinitũ eſt per ſpe ciẽ:ergo ſpẽs nõ debet diffiniri per genꝰ. Reſpon det poꝛphyrius /ꝙ genꝰ ⁊ ſpẽs coꝛrelatiue ſe hñt: ideo pñt diffiniri per ſe inuicẽ:idðo opoꝛtet in vtra rũq; rõnibus vtriſq; vti. ¶ In ſcða ꝑte ponit tres diffinitiões ſpeciei ſcðᷣo modo capte:quas poſtea declarabit. Pꝛima eſt:ſpẽs eſt que ponit᷑ ſub aſſi/

gnato genere. Scdðᷣa: ſpẽs eſt de qua genꝰ pᷣdicat

in eo qð qͥd.Tertia eſt:qua dicit᷑ ſpẽs ſolũ Falcaf de pluribus ⁊ differentibꝰ numero in eo qð quid. Et differt iſta diffinitio a duabus pᷣmis: qꝛ ſolum cõuenit ſpeciei ſpecialiſſime:ſed alie due cõueniũt tam ſpeciei ſpecialiſſime qᷓ; ſubalterne. Deinde de clarat iſtas diffinitiões/ ⁊ ᷣmo pᷣmã ponẽs talem cõcluſionẽ. In vno quoq; pᷣdicamẽto ſunt q̃dã ge neraliſſima.i.quodgã generaliſſimũ:capiẽdo piu/ rale ꝓ ſingulari:⁊ q̃dã ſpẽaliſſima /⁊ q̃dã interme dia. ¶ Pꝛo declaratiõe ſupponit᷑/ ꝙ gñaliſſimũ ẽ ſupꝛa qð nõ eſt aliud ſuꝑueniẽs genus:⁊ ſpẽaliſſi mũ poſt qð nõ eſt alia ĩferioꝛ ſpẽs.Sʒ intermecia ſunt gña ⁊ ſpẽs ad aliud /⁊ ad aliud ſumpta.i.cõ/