E ſead illa ꝓpꝛie nõ eſſet diffinitio: qꝛ nõ eſſet expꝛeſ⸗ ſiua ꝑfecti conceptꝰ eiꝰ/neq; quietatiua intellectꝰ. Et aduerte ꝙ duplex eſt difſinitio pure quiddita/ tiua:quedã eſt cuiꝰ oẽs partes ꝑtinẽt ad qdditatẽ diffiniti/ʒ non vt genꝰ ⁊ dꝛña:vt diffinitiones ge/ nerũ generaliſſimoꝛũ/ que dant᷑ ꝑ ens ⁊ modũ in/ trinſecũ ipſoꝛũ. Ilia eſt que dat᷑ ꝑ genꝰ⁊ dꝛñam:⁊ de illa cõiter ða ꝙ ſola ſpẽs diffinit᷑: ⁊ ibi capit᷑ ſpe cies tã ꝓ ſpẽ ſpecialiſſima qᷓ; ſubalterna. ¶ Scðᷣo ſupponit᷑ ꝙ ad hoc qð aliqͥd ſit pꝛopꝛie diffinibile diffinitione qͥdditatiua/qͥnq; cõditiones reqͥrunt᷑. ¶ Pꝛima /ꝙ ſit ens poſitiuũ:⁊ per hoc excludunt᷑ non entia ⁊ etiã pꝛiuatiua. ¶ Scða/ ꝙ ſit ens ꝑ ſe vüf⸗ ꝑ hoc Nhane entia ꝑ zſicrswe pnib⸗ . õ niger/ que nõ habẽt ꝓpꝛie diffinitionẽ qͥddita/ Dehis vl/ tiuã. ¶Tertia q ſit ens reale.i.cui nõ repugnet de Sooei hr̃e verã eſſe:⁊ ꝑ hoc excludunt᷑ entia rõnis:cuiuſ arto diſ.l. modi ſunt ſcde intẽtiones que ſolũ diffiniunt dif q:x. de pꝛi/ finitiõe data ꝑ additamẽtũ. C Quarta/ ꝙ ſit vle: mo pꝛinci/ et ꝑ hoc excludunt᷑ oĩa ſingiaria: qrũ differẽtie nõ 6 pñt dici qͥdditates/ cũ de rõne qͥdditatis ſit ꝙ ſit cõicabilis. ¶ Quinta/ꝙ ſit compoſitũ.i.ꝙ nõ ſit ens ſimplr ſimplex: ⁊ ꝑ hoc excludunt᷑ ſimpfr ſim plicia:cuiuſmodi eſt ens/ differẽtie vltime ⁊ etiam ꝓpꝛie paſſiones.Ex his ðꝛ pꝛimo ꝙ diffinitio ge/ neris data in rõne pꝛedicabtlis /eſt qͥdditatiua da/ ta ꝑ additamentũ: qꝛ in ea ponit᷑ ille ablatiuꝰ ſpe/ cie/ qͥ ſupponit ꝓ fundamẽto coꝛrelatiui generis: ꝗð nullo mõ pertinet ad qͥdditatẽ gener.Ex quo ſequit᷑/ ꝙ diffinitiones ſecundarũ intẽtionũ ſemꝑ dantur ꝑ additamentũ. Et ſi qͥs dicat: Poꝛphyriꝰ dicit ꝙ diffinitio generis eſt deſcriptiua:debet in 5 telligi/ non eſt pure quidditatiua. e ᷣ J Go circa textum inci- Quarto ſciẽdũ dit vna difficultas: quõ intelligit᷑ ꝙ genꝰ pꝛedicet᷑ de pluribꝰ dꝛñtibꝰ ſpecie:et ꝙ genꝰ ſaluat᷑ in vnica ſpecie. Et arguit᷑ pꝛimo ꝙ genꝰnon pꝛedicat᷑ de pluribꝰ differentibꝰ ſpecie:iſta eſt falſa/ genꝰ de om̃i ſpecie pꝛedicat᷑ g iſta eſt falſa/ genus pꝛedicat᷑ de pluribꝰ differẽtib ſpecie. Patet ↄña:qꝛ iſte ꝓpõnes ſunt ſynonyme/ cũ ſint de eiſdem terminis eodẽ mõ ſupponẽtibꝰ. Añdet᷑ ꝙ ille terminꝰ de pluribꝰ non tenet᷑ cõpara tiue/ ſed poſitiue:vt viſum eſt:⁊ ly ſpecie/ nõ regit᷑ de ly pluribꝰ/ſed de ly differẽtibꝰ.Et eſt regula:ꝙ qñ cõparatiuꝰ ponit᷑ in or̃one ſine ablatiuo recto ab eo/ tunc tenek poſitiue: iðo ly ſpecie/ regik de ly dꝛñtibꝰ. Et ſi qͥs dicat:; ſupponit confuſe diſtri butiue:qꝛ terminꝰ rectus ab iſta dictione differt ⁊ differẽs ſupponit confuſe ⁊ diſtributiue. Dicit᷑ ꝙ verũ eſt ſi regat᷑ mediãte pꝛepoſitione a vłab. Sz quo ad ſcðam partẽ in q̃ querit᷑/vtrum genꝰpoſſit ſaluari in vnica ſpecie? Rñdet᷑ ꝙ ſaluari in vnica ſpecie põt tripfr intelligt.Ano modo ſᷣm exiſtẽtiã. Alio mõ ſᷣm potentiã. Tertio mõ ſᷣm aptitudinẽ. Scðm exiſtentiã dico/ ꝙ genꝰ põt ſaluari in vnica ſpecie. Patet: ꝗꝛ deſtructis oĩbꝰ ſpeciebꝰ dempto hoĩeſadhuc hõ eſt aĩal: et bñ ſequit᷑/ hõ eſt: gaĩal eſt. ¶ Sed dubiũ eſt qͥd diceret Ariſto. vtrũ oẽs ſpecies poſſent deſtrui dempta vna /cũ ſint de in/
tegritate vniuerſi. ¶ De ſeðᷣo dicit᷑ ꝙ genꝰ ſᷣm po⸗ tentiã põt ſaluari in vnica ſpecie:nã deꝰpõt facer exercita ⁊ ſignata.Exercita q fit mediãte iſto ver/ meliꝰ ⁊ ma/
Liber pꝛedicabiliũ poꝛphyrij
de pluribus.cEt dicit᷑ notãter terminatiue:qꝛ fun/ G damentaliter talis aptitudo poteſt ſaluari invni-⸗
ca ſpecie:cum animalitas a qua non diſtinguit᷑ ta
lis aptitudo poſſit ſaluari in vnica ſpecie. Et hec
de pᷣmo articulo.Quantũ ad Sn 3 nne
F trũ hic diffinia
D ubitat Ppmo intẽtio generis ſiue
res ſubiecta intẽtioni. Et arguit᷑ ᷣmo/ꝙ diffiniat
genus ꝓ denoĩato:qꝛ illud hic diffinit᷑ qð pᷣdicat
in qͥd de pluribus differẽtibus ſpecie:ſed res ſub/
iecta ſeu genꝰ ꝓ denoĩato eſt hmõi:vt ptʒ de alali
qð pᷣdicat᷑ in qͥd de boĩe ⁊ de boue:q hic nõ diffini„ tur intẽtio generis/ ſed res ſubiecta. ¶ Scdo ſic: Mã vt diẽ Illud qð hic diffinit᷑ pᷣdicat᷑ de pluribus differẽti ſco.q.c.q̊t/ bus ſpecie:ſed genus ꝓ per ſe ſignificato nõ pᷣdi/li.ꝙ intẽtio
cat᷑ de pluribus differẽtibus ſpecie:ſed ſolũ diffe/ generꝭ ĩ co⸗
rentibus numcro:cũ ſit ſpẽs ſpecialiſſima vniuer/oꝛe et aĩali
ſalis. ¶ Tertio ſic: Genꝰ ⁊ ſpẽs ſunt ſpẽs diſpa/nõ differũt
rate:g vnũ nõ debet diffiniri ꝑ reliquũ:cũ vna ſpe niſi nũero. cies diſꝑata nõ diffiniat᷑ ꝑ aliã. Cõfirmat:qꝛ totꝰ
ꝓceſſus poꝛphyrij nõ videt᷑ eſſe niſi de re ſubiecta 1 intẽtioni:vt ptʒ ex ſuis exemplis. ¶ In oppoſitũ Sco.in..
arguit᷑ pᷣmo ſic:illud diffinit᷑ a logico qð ꝑ ſe conſi diſ.i.ꝗq.⁊.in
derat᷑ ab eo:ſed res ſubiecta intẽtioni nõ cõſidera/ fine ſcði pᷣn tur per ſe a logico:ſed ſolũ ꝑ accidẽs ꝓ quãto ſibi cipalis. attribuit᷑ aliq̃ intentio.Scðo ſic:illud qð hic diffi/
nitur debet eſſe vntuocũ:ſed nulla res ſubiecta in/
tentioni generis eſt vniuoca ad oĩa illa que dicũt genus:igit. Itẽ ſi hic diffiniret᷑ res ſubiecta inten tioni:quero de illa:vel eſſet aĩal vel coloꝛ vel ſub/ H.
ſtantia vel quãtitas/⁊ ſic de alijs: ſed nullũ iſtoꝛũ Sco.in.x. eſt dicendũ:qꝛ qua rõne diceret᷑ vnũ eadẽ rõne di/diſ.⁊z.in rñ cendũ eſſet ⁊ reliquũ.Si dicas/ ꝙ quodlibet iſtoꝝ ſione vnice
diffinit᷑. Pꝛobat᷑ ꝙ nõ:qꝛ tunc diffinitũ nõ eſſet cõ. qᷓſtionis. uertibile cum diffinitiõe/ cum diffinitũ nõ eſſet ali/
qͥd vnũ:⁊ tamẽ diffinitio eſſet vna. Pꝛo ſolutione De hoc vi⸗ ponunĩ᷑ aliꝗᷓ dicta. ¶ Pꝛimũ:hic diffinit᷑ gen⸗ ꝓ de ſco.in.i. per ſe ſignificato cõcretiue deſignato:vt ꝓbãt iſte diſ..q.⁊. rationes. ¶ Pꝛo cuiꝰ declaratiõe dicit᷑ ſcðᷣo/
ge nus põt accipi tripliciter ſicut ⁊ alia Ceered e Illa diſtin⸗
per ſe ſignificato: vt eſt ſcða intentio cauſata per ctio videt᷑ actũ cõparatiuũ intellectus.Scðo accipit᷑ genus oꝛiri ex di/ ꝓ denoĩato qð eſt pᷣma intentio:vt aĩal de quo ve ctis ockã ⁊ rum eſt dicere ꝙ eſt genus.Tertio accipit᷑ pꝛo ag gꝛegoꝛij po gregato ex pᷣma intẽtione ⁊ ſcda. Et iſte acceptio/ nẽtes ſcðaſ nes fiunt per intellectũ:et iſtis duobꝰ modis vlti/intẽtiõeſ eẽ mis nõ accipit᷑ ibi genus ſed pꝛumo modo: vbi tñ ↄcepts ſig/ foꝛte de rigoꝛe logices deberet accipi pꝛo re ſubie nãteſ alios cta:cũ cõcreta de rigoꝛe logices ſupponãt ꝓ rebꝰ cõceptꝰ/rõ/ ſubiectis: de hoc tñ dictũ eſt in ſũmulis in caplo ne cui hu/ de genere quõ virtute incellectꝰ terminꝰ põt ſtare iuſmõi pᷣdi ꝓ ſuo foꝛmali ſᷣcato. ¶ Dicit tertio/ ꝙ pᷣdicari ꝑ catiões /ſc ſe ↄuenit ſcðᷣis intẽtionibꝰ ⁊ ꝑ accidens rebꝰ ſubie gen' eſt qð ctis:qꝛ pᷣdicari eſt terminꝰſcðe intẽtiõis impoꝛtãs pᷣdicat᷑ ⁊c. ſcðam intentionẽ:ideo per ſe nõ põt dici de pᷣmis dicunt᷑ eẽ ſi intẽtionibꝰ:eſſe tñ per ſe cõuenit pᷣmis intentiõibꝰ gnate/q̃ſi ſi ⁊ exercet illud in pᷣmis qð pᷣdicari ſignat in ſcãᷣis. gnãtes illa Ex quo ſequit᷑ ꝓbabiliter/ ꝙ noĩa ↄcreta ſcde intẽ qͥ pᷣdicatõe tionis reſpectu huiꝰ pᷣdicati pᷣdicat᷑:ſupponũt pꝛo exercita de denoĩato vel ſubiecto reſpectu hui⸗qð ẽ eſſe. Pꝛo pluribꝰ ⁊c. cuiꝰ declaratione ðꝛ ãrto/ ꝙ pᷣdicatio eſt duplex.ſ. pᷣdicant᷑: iõ
ꝙ omnes ſpecies deſtruant᷑ dempto hoĩe ⁊ tñ ibiꝰ bo eſt: vt hõ eſt aial. Signata que fit mediãtibus gis ſcotiſti
grit aĩal: genꝰſᷣm potẽtiã poteſt ſaluari in vnica
ſpecie. ¶ De tertio ðꝛ: ꝙ genꝰ ſᷣm aptitudinẽ non põt ſaluari in vnica ſpecie/ſaltẽ terminatiue: ſic ꝙ non ſit aptũ natũ eſſe in pluribꝰ ſpeciebꝰ:nã in ãli/ bet ſpecie de ſe natũ eſt eſſe in pluribꝰ/ ⁊ pꝛedicari
Aſtis vᷣbis dicit᷑/pᷣdicat᷑ /afſirmat᷑ /verificat᷑: vt cum ce dicerent᷑ ðꝛ genus pᷣdicat᷑ de ſpecie:ſuꝑius affirmat᷑ de ſuo ille pᷣdicati
inferioꝛi.Et aduerte /ꝙ pᷣdicatio ſignata in intẽtio ones eẽ fũ/
nibus ſcðᷣis nõ põt exerceri in eiſdem /niſi foꝛte in damẽtales his que ſe habent ſicut ſuperius ⁊ inferius: vel vt


