Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrij

liter continentur ſub genere: S. ¶ Tertio ſic: Pꝛi ma diffinitio generis conuenit alijs a diffinito: non eſt bona. Añcedens ꝓbatur quadrupliciter. Pꝛimo qꝛ conuenit enti/qꝛ enti ſupponit᷑ ſpecies. Scdo/ qꝛ differẽtie etiã ſupponit᷑ ſpecies. Tertio/ quia diffinitioni ſupponitur ſpecies. Quarto/qꝛ celo ſupponuntur om̃es ſpecies iſtoꝛũ inferioꝛũ: et tamẽ nullum iſtoꝝ eſt genus: ergo. C¶ Quarto: Si ſcða diffinitio generꝭ eẽt bñ aſſignata/vł ꝑ eaʒ diffiniretur intentio generis/ vel res ſubiecta in/ tentioni/ vel aggregatũ ex vtroq;:nõ tertiũ: quia eſt ens per accidens /cuius non poteſt eſſe diffini/ tio:nec ſecũdum: quia logicus non habet diffini re pꝛimas intentiones ſeu res ſubiectas:quia als eſſet artifex realis: nec pꝛimũ: qꝛ intentio generꝭ non pꝛedicatur de pluribus differentibus ſpecie/ cum ſit ſpecies ſpẽaliſſima. Item cum dicitur ge/ nus eſt qð pꝛedicatur:ibi talis terminus genꝰ cũ ſit terminus concretiuus/ debet ſupponere de vi logices pꝛo re ſubiecta: ergo videtur ꝙ res ſubie/ cta ibi diffiniatur. ¶ Quinto ſic:Scdðda diffinitio generis conuenit alijs a diffinito:nam cõuenit en ti:etiam non cõuenit omni cõtento ſub genere/ſcũ ſpecies contineatur ſub genere cui talis diffinitio nõ cõuenit. ¶ In oppoſitum arguit᷑ auctoꝛitate poꝛphyrij ponètis illas acceptiões generis ⁊ dif finitiones. In queſtione ſicut in alijs erunt tres articuli. Quantũ ad pꝛimũ. Pꝛimo ſciendũ ννεειενεε acceptionũ gene ris ſupponit᷑ ᷣmo/ ꝙ genꝰ accipit᷑ dupliciter.Ano modo generaliter ꝓ quodam cõmunmi ad tres ac/ ceptiones poſitas in textu:⁊ ſic genus dicit᷑ multi pliciter ſeu equoce de illis tribus acceptionibus. Alio modo capitur ſpecialiter/ ⁊ hoc maxime pꝛo tertio membꝛo/ ſeu pꝛo tertia acceptiõe generꝭ in qua dicit᷑/genus eſt cui ſupponitur ſpecies: et ſic non eſt equiuocum /ſed vniuocũ. ¶ Scðo ſuppo/ nitur ꝙ ad genus pꝛimo modo dictum tria requi/ runtur:pꝛimo ꝙ ſit collectio multoꝛuʒ:ſcðᷣo ꝙ illa multa habeant habitudinẽ affinitatis ad inuicem ⁊ altquid vnũ:id eſt ad vnum pꝛincipium eoꝛum: defectu cuius cumulus lapidũ nõ dicitur genꝰ pꝛi mo modo:quia lapides nõ habent affinitatem ad inuicẽ neq; ad vnũ pꝛincipiuʒ:tertio requiritur ꝙ talis collectio diſtinguat᷑ ab alijs generibus per ipſum pꝛincipiũ.Ex quo ſequitur/ꝙ in genere pꝛi mo mo do dicto reperiuntur tres reſpectꝰ ſeu tres habitudines:pꝛimus eſt reſpectus equiparãtie q̃ eſt illoꝛũ multoꝛũ adinuicẽ:ſcðs eſt ſupꝛapoſitio/ nis/qui eſt ipſius pꝛincipij ad illa multa: tertiꝰ eſt ſuppoſitionis /qui eſt illoꝛũ multoꝝ ad ip̃m pꝛinci piũ. ¶ Tertio ſupponit᷑/ ꝙ ad hoc ꝙ aliquid ſit ge nus ſcðo modo dictũ/requiritur ꝙ ſit pꝛincipiuʒ effectiuũ vei conſeruatiuũ illius geniti. Et notan/ ter dicitur pᷣncipiũ conſeruatiuũ: nam locus non eſt ᷣncipium ꝓductiuũ rei genite licet bñ ſit pꝛin/ cipium cõſeruatiuum rei genite ratione qualitatũ ⁊ influentiarũ celeſtium. Ex quo ſequit᷑//ꝙ nõ acci pitur locus pꝛo ſuperficie coꝛpoꝛis cõtinẽtis rem locatam:ſed magis pꝛo aggregato ex illa ſuperfi/ cie ⁊ qualitatibus ſeu influentijs coꝛpoꝛũ ceieſtiũ. Seqt᷑ ſcðᷣo /ꝙ materia ⁊ foꝛma nõ debẽt ꝓpꝛie dici gñs ſcðo mõ /neq; etiã finis cũ nõ ſint pᷣncipia ef/ fectina. Tertio patet/ ꝙ tẽpus nõ eſt genus hoc ſcðo modo:quia eſt magis cauſa coꝛruptionis qᷓ; gencratiõis/ ꝓ quãto duratio rei facit ipam elõga

ri a ſuo pꝛincipio ⁊ appꝛopinquare finem ſuum.

¶ Quarto ſequit᷑ ꝙ mater dicit᷑ bñ genꝰſcðo mõ: qꝰ eſt ᷣncipiũ actiuũ generatiõis. ¶ Quarto ſup ponit᷑ ꝙ a poꝛphvrio pᷣter acceptionẽ generis lo/ gici/ſolũ enumerant᷑ acceptiões generis:ad quaꝝ ſimilitudinẽ ſumit᷑ genus logicũſ⁊ q magis ꝓpin que faciunt ad eius cognitionẽ. ¶ Ex iſtis ſequit᷑/ ꝙ acceptiões gener ſũt ſufficienter aſſignate:⁊ ꝙ genus tertio mõ dictũ eſt vniuocũ:ſed genus cõe ad tres acceptiões eſt eqͥuocũ/⁊ tale n diffinit.

— 7 pg— ꝓ oeclaratiõe pꝛi⸗ Gcdðo ſciendũ me diffinitiõis poni tur ſcðᷣo hec diſtĩictio.Aliqͥd ſupponit᷑ generi du/ plicit. Ano mõ directe/ vt ſpẽs/⁊ indiuidua: ⁊ ali dd indirecte ſiue laterałr/vt differẽtie. Directe ad huc dupkr:ſcʒ mediate/⁊ ĩmediate:mediate vt ſũt indiuidua:ĩmediate vt ſpẽs. Tũc ðꝛ/ꝙ intellectꝰ pᷣme diffinitiõis gener eſt iſte: Genꝰ eſt vle/ cui di recte ⁊ ĩmediate ſupponit᷑ ſpẽs: licʒ em̃ differẽtia indirecte ſupponat᷑ generi nõ tñ directe:licet etiã indiuiduũ ſupponat᷑ generi mediate/nõ tñ imme⸗ diate. ¶ Sed ꝓ declaratiõe ſcðe diffinitiõis ſup/ ponit᷑pᷣmo ꝙ bᷣ nomẽ qð /jpᷣt triplr ſumt. Uno mõ relatiue quẽadmodũ in diffinitiõe gener capitur. Alioo indefinite. Tertioo interrogatiue. ¶ Sup/ ponit᷑ ſcðᷣo ꝙ h̊ nomẽ płibꝰ/põt capt duplr. Anoꝰ poſitiue /⁊ ſic idẽ ẽ ꝙ mſtis:⁊ ſic accipit᷑ ĩ diffinitio neſqñ dꝛ genꝰ ẽ qð pᷣdicat᷑ de płibꝰ.i.de młtꝭ.Allio mõ cõꝑatiue/vt ĩpoꝛtat exceſſuʒ:⁊ ſic nõ capit᷑ hic/ qꝛ tũc ſenſus eẽt ꝙ genꝰpᷣdicaret᷑ de aliqͥbꝰ differẽ tibus pluſqʒ ſpecie:vł de aliqͥbꝰ/⁊ nõ de tot qͥn de alijs. ¶ Tertio ſupponit᷑ ꝙ hecↄilctio/pᷣt teneri duplr. Anoo capłatiue:alioo expoſitiue jvt idẽ ẽ ꝙ ideſt:⁊ ſic capit᷑ hᷣ. ¶ Quarto ſupponit᷑ ꝙ iſte abla tiuus ſpẽ accipit᷑ in diffinitiõe pᷣme intẽtionaliter. Ex q ſequit᷑/ꝙ diffinitio generꝭ ẽ data ꝑ additamẽ tũcũ in ea ponat᷑ aliqͥd qð nõ ſit de rõne generis

Fo. Io

KF, Scotsꝰin.3. diſ. 4 1.ꝓl☛

„

Ita em̃ eſt

intrinſeca.Ex iſtis d:/ꝙ intellectꝰ ſcde diffinitiõig in oĩbꝰdiffi eſt iſte: Genꝰeſt vle qð pᷣdicat᷑.i.natũ eſt pᷣdicari p i dihdem

dicatione ſignata ĩmediate ⁊ directe de pluribꝰ.i. de multis differẽtibꝰ ſpecie in eo qð dd. Et aduer te ꝙ iſte due diffinitiões diuerſimoge dant de ge nere:pᷣma dat᷑ ð genere hm ꝙ ẽ gen?/qð vt ſic dic reſpectũ ad ſpẽm:ſcða dat᷑ de genere hᷣm ꝙ eſtvle: ⁊ vt ſic reſpicit ſpẽm ſub rõne ſᷣijcibilis.Ex qͥ̊ ſeqt ꝙ iſte due diffinitiões dantk de genere hᷣm diuer⸗ ſas habitudines:nõ eſt aũt incõueniẽs aliquã ſe/ cundã intentionẽ ſᷣm diuerſas habitudines habe/ re duas diffinitiões ſaltẽ datas per additamẽtũ. Tertio ſciendũ u tedinas diffinitiones incꝛ⸗ dũt aliq̃ difficultates. Pꝛima:an diffinitio generẽ data in võne vlis ſit quidditatiua vel deſcriptiua. ¶ Pꝛo cuius ſolutiõe ſupponit᷑ pᷣmo /ꝙ diffinitio qdditatiua eſt duplex:qdã eſt pure quidditatiua/ cuiꝰoẽs ꝑtes ꝑtinent ad qdditatẽ diffiniti/ſic iſta hõ eſt aĩal rõnale. ¶ Alia eſt qͥdditatiua data per additamẽtũ in q̃ addit᷑ aliqð extrinſecũ diffinito:⁊ talibus diffinitiõibꝰ diffiniunt᷑ oẽs ſcðe intẽtiões: et etiam oĩa accña relpectiua/⁊ etiã abſoluta:ꝛnam accidens abſolutũ ſiue in ↄcreto ſiue in abſtracto nõ põt diffinire cõplete ⁊ diffinitiõe quietãte intel lectũ ſine te rmino ſue dependẽtie qui eſt ſubiectũ. Et ſi qͥs dicat /habʒ genꝰ⁊ differentiã: ↄcedo:⁊ pᷣt intelligi quãtũ ad qðlibet eiꝰ/ nihil intelligẽdods ſua depẽdẽtia vł termino illiꝰ depẽdentie: ↄcedo: S põt habere diffinitionẽ quidditatiuã nõ datã ꝑ additamentũ. Reſpõdeo/ ꝙ põt bene aſſignari ali qua ratio ꝑ eſſentialia indicans totã 7 entiã illiꝰ? 4

lationuz et relatiuoꝛũ: vt diẽ ſco. in.. diſ. I. q.2·in fi. de tertio pᷣn.·