Sco. in. 2. diſ. z. q. 1. in ſolu. cuiuſ⸗ dam argu.
1
Sco. in ꝓl. q. I. in. 3. ar⸗ gu. philo.
ZLiber p̃ͥdicabiliũ Poꝛphyrij
bet ſinglart dicẽte hoc eſt hoc. ¶ Septimũ dictũ/ licet in re ſit aliquod cõmune/qð nõ eſt de ſe hoc/ ⁊ cui nõ repugnat eſſe nõ hoc tale:tamẽ nõ eſt vnt uerſale in actu: qꝛ deficit ſibi illa indifferentia ſeu indeterminatio cõtraria ſᷣm quã ipᷣm idemvniuer ſale pꝛedicabile eſt de pluribus aliꝗ̃ idẽtifica pꝛe/ dicatiõe dicente hoc eſt hoc. ¶ Et ſi quis dicat/ᷓ eſt iſta indetermĩatio/ſeu indifferẽtia. Dico/ꝙ eſt indeterminatio cõtraria qua hoc ſic eſt indetermt natũ /vt vnica intellectione ſᷣm conceptũ quiddita tiuũ inſit omni:⁊ ſᷣm talẽ indeterminationẽ cõtra/ riã tale obiectũ eſt idẽ huic ⁊ illi. Et ſi quis petat/ que eſt cauſa illius indeterminatiõts qua obiectũ habet eſſe cõplete vniuerſale in intellectu. Vñdet/ ꝙ pᷣmo eſt intellectus agens cõcurrens cũ natura aliquo modo indeterminata ex ſe eſt cauſa totalis illius indeterminatiõis pꝛo quãto cauſat ſpeciem intelligibilẽ in intellectu poffibiliſque eſt repꝛeſen tatiua talis obiecti. Cœt ſi quis querat/ quare in/ tellectus agens/⁊ natura faciunt talem indetermi nationẽ. Reſpõdet᷑/ꝙ intellectus agens eſt talis potentia /⁊ natura eſt talis natura. Ex omnibus iſtis patet/ ꝙ nõ ſunt ponenda vniuerſalia in reꝝ natura q̃ntũ ad eẽ cõpletũ vniuerſalitatis /ſic młti putãt/ qꝛ nullũ tale ponimꝰ actu niſi ꝑ intellectũ. Dubitatur tertio s bons né füt ponen da vniuerſalia in actu pᷣter intellectũ ponende ſũt nature cõmunes. ¶ Pꝛo reſponſiõe ponunt᷑ ali q̃ ꝓpoſitiões. Pꝛima:ſubſtantia materlalis: vt hña nitas ſequinitas /⁊ lapideitas/nõ eſt de ſe vna nũe ro:quia intellectus nõ poſſet eam intelligere ſub oppoſito/ nec ſub ratiõe repugnãte ſibi:qð eſt fal/ ſum.Ex quo ſequitur /ꝙ tali nature ſicut hũanita tiſque de ſe non eſt vna nũero nõ repugnat deter/ minari ꝑ aliam differentiã indiuidualẽ ab illa per quã determinatur. Pꝛo quo aduerte/ ꝙ licet talis natura nõ ſit de ſe hec ⁊ vna numero:tamẽ nunqᷓ; eſt qͤn ſit vna numero denoĩatiue ⁊ ꝑ accñs /puta p differentiã indiuidualẽ iᷣam ſic determinantẽ. Sñ aliqͥd dicitur eſſevnũ numero tripliciter.Ano mõ p ſe pᷣmo/ vt ſunt differẽtie indiuiduales. zllio mõ ꝑ ſe ſed nõ pᷣmo/ vt indiuidua. Alio mõ deno/ minatiue/et ꝑ accidens/ſicut ſunt tales nature cõ munes ſeu ſignificata foꝛmalia ᷣmaria terminoꝝ cõmuniũ. Añ qͥlibet terminꝰ cõis in creaturis de ſignificato ᷣmario ſignificat aliqͥd qð de ſe nõ eſt hoc:ſed ſolũ denoĩatiue/⁊ ꝑ accñs. ¶ Et ſi qͥs di/ cat/ſi illa natura ſicut hũanitas non eſt de ſe vna nũero habebit aliam vnitatẽ. Rñdet᷑/ ꝙ ex natura rei/⁊ in re ponenda eſt aliq̃ vnitas minoꝛ vnitate nuerali/ q̃ debet vocari vnitas nature ſᷣi ſe: qᷓ eſt ꝓpꝛia paſſio ipᷣius nature:q̃ ꝓpꝛie non debet dici vnitas ſpecifica neq; generica: q: tales vnitates nõ ſũt niſi ꝑ intellectũ. Et ſi qͥs iteꝝ dicat/ nõne il/ la naturaſq̃ͥ de ſe nõ eſt vna nũero eſt cõis. Rñder᷑ ꝙ alidd ðꝛ eſſe cõe dupłr.Ano mõpꝑ realẽ exiſten/ tiãſic ꝙ realiter exiſtat in pluribꝰ: et ſic dico/ꝙ in creaturis nihil eſt tale cõe:nihil em̃ eſt in meſqð
ſit in petro:ideo qñ generat᷑ petrꝰ/nihil eiꝰĩ alo pᷣ
Andifferẽtiã:qꝛ ãntũ eſt de ſe ſibi nõ repugnat᷑ d mm̃ñari pᷣ quãcũq; differẽtiã indiuidualẽ /etiã aliaʒ ab illa a ã determinaf᷑:⁊ ſic hũanitas dicit᷑ eo mo do cõmunis: qꝛ quantũ eſt de ſe ſibi nõ repugnat determinariꝑ plures differentias indiuiduales. Nõ ponimus&ᷣ naturas cõmunes p realẽ exñtiã in multis/ ſicut multi putant: ĩmo qðlidet ſuppoſi
fuit/niſi foꝛte eis materia. Alio mõ aliqͥd ðꝛ cõe 6 8
Fo. 9
tũ habet ſuã ꝓpꝛiã naturã:vt qͥlibet hõ habet ſuã ꝓpꝛiã hũanitatẽ /q̃ coꝛrupto coꝛrũpit᷑ cius hũani/ tas. Ideo fatua eſt illa imaginatio aliquoꝝ ponẽ/ tuũ idem eſſe in inferno/x in paradiſo. Et licʒ ſint tot hũanitates qͥt ſũt hoĩes:tamẽ tm̃ eſt vna ſpẽs hoĩs:puta vnũ obiectũ/qð denoĩatur ſpẽs ab in/ tellectu. Et ſi qͥs dicat/illi nature ã̃ntum eſt de ſe nõ repugnat determinari ꝑ aliã differentiã indiui dualẽ/ↄcedo:q deus poſſet facere ꝙ determĩaret᷑ ꝑ aliã/⁊ ſic poſſʒ facere ꝙ natura mea determĩaret᷑ ꝑ aliã differẽtiã ĩdiuidualẽ:dico negãdoↄñaʒ:qꝛ ẽ fallacia ſᷣm qͥd ad ſimpłr:licet em̃ nature hᷣm qͥd.i. ãntũ ẽ de ſe nõ repugnet determĩari ꝑ aliã differẽ tiã ĩdiuidualẽ:tñ ſibi ſimpłr repugnat/puta exꝑ/ te differẽtie indiuidualis idẽtificate ſibi realit per quã determĩat᷑. ¶ Ex q ſequit᷑/ ꝙ illa natura ex ſe nec ẽ vna vnitate nũerali nec ples pluralitate ſibi oppoſita/nec vlis nec pticularis: licet tñ nũqᷓ ſit ſine aliquo iſtoꝝ:nõ tñ de ſe eſt aliqð iſtoꝝ: ſed eſt pꝛius natura qᷓlibet iſtoꝝ:⁊ ſᷣm iſtã pꝛioꝛitatẽ na/ turalẽ eſt qð qͥd eſt ⁊ obiectũ ꝑ ſe intellectus:⁊ ſic ↄſiderat᷑ a metaphy ſico ⁊ expꝛimit᷑ ꝑ diffinitionẽ: ⁊ ꝓpõnes vere pᷣmo mõ ſunt vere rõne quiddita/ tis ſic accepte: qꝛ nihil ðꝛ de qͥdditate pumo mõ/ niſi ꝙ eſſentiakr includit᷑ in ea ᷣm ꝙ abſtrahit ab
oĩ illo qð eſt poſterv. ¶ Ex oĩbꝰiſtis ſequit᷑ /ꝓ tot Sco.in.⁊. ſũt hũanitates qͥt ſunt ſingularia hoĩs:licet tñ nõ diſ.ʒ.q.i.
ſit niſi vna ſpẽs hoĩs. Sed ↄtra hoc arguit᷑: Pꝛi/ mo auctoꝛitate boetij:dicẽtis/ om̃e qð eſt ideo eſt/ quia vnũ nũero eſt. Dicit etiã auicenna/ ꝙ illð qð
eſt ſepatũ ab intellectu eſt ſingulare. Reſpondet᷑/
ꝙ iſte auctoꝛitates/nibil aluud ꝓbant/niſi ꝙ ome qð eſtleſt ſingłare vel ꝑ ſe vł denoĩatiue ſeu ꝑ acc dẽs:vt hũanitas/⁊ anialitas denoĩatiue et realit᷑ eſt vna nũero/ſed nõ ꝑ ſe:⁊ ſic pñt ſolui oẽs aucto ritates/que vidẽtur idẽ ſonare quas accipiũt no/ minales. Rõnes etiã eoꝝ nihil ↄcludũt:qꝛ ꝓbant/ ꝙ nõ ſint ponẽda vlia in rerũ natura pꝛeter intel/ lectũ:⁊ hoc cõcedimus: vel pꝛobãt ꝙ nulla ſit res vel natura in pluribus:⁊ hoc etiã concedimus/ꝙ nulla eſt res creata in pluribus ꝑ realẽ exiſtentiã. ¶ Ex omnib'ꝰ iſtis poſſunt faciliter ſolui alie que/ ſtiones poꝛphyrij. Pꝛima in qua querit᷑/ vtrũ vni uerſalia ſint coꝛpoꝛea vel incoꝛpoꝛea:nam vniuer ſalia ꝓ denoĩato pꝛopinquo/pꝓpꝛie nõ ſunt coꝛpo rea neq; incoꝛpoꝛea ſcũ talia ſolũ habeãt eſſe ꝑ in/ tellectũ: ſed vntuerſalia pꝛo denoĩato remoto/ſic ſe habeant/ ꝙ aliqua ſunt coꝛpoꝛea/⁊ aliqua incoꝛ poꝛeaſhoc eſt ipᷣm coꝛpus. ¶ Añ aliquid dicitur coꝛpoꝛeum dupliciter. Ano mõ actualiter:alio mõ aptitudinaliter. Actualiter qð actu habet trinã di mẽſionẽ:ſcʒ longitudinẽ /latitudinẽ /et ꝓfundita/ tẽ:⁊ ſic oĩs res que habet extenſionẽ᷑ eſt coꝛpoꝛea. Aptitudinaliter qð natũ eſt habere illam extenſio nẽ.⁊ ꝑ cõtrariũ aliqua dicunt᷑ incoꝛpoꝛea duplici/ ter. Ano mõ/ qꝛ actu nõ babent extenſionẽ. Alio mõ /quia nõ ſunt nata extendi. ¶ Et ſi quis dicat/ de ſubſtãtia ⁊ de ente/ que ſunt vniuerſalia ꝓ de/ nominato.Reſpõdetur/ ꝙ talta per ſe nõ ſunt coꝛ/ poꝛea neq; incoꝛpoꝛea/ſʒ ſolũ ꝑmiſſiue:quia inue/ niunt᷑ in aliquibus coꝛpoꝛeis/⁊ in aliquibꝰ incoꝛ/ poꝛeis.Et per hoc faciliter ſoluitur/tertia queſtio in qua querit poꝛphyrius /vtrũ vniuerſalia ſint in ſingularibꝰ vei ſeparata a ſingularibꝰ. Reſponc/ tur/ ꝙ vniuerſalia capta ꝓ denomĩato remoto rea liter ſunt in ſingularibus/ cũ ſint idẽ realiter cum ipſis:tamen ex ſe nõ ſunt in ſingularibus neq; ex. tra ſingularia: ſed vniuerſalia pꝛo de enaicade —