E
omia pꝛincipia methodoꝛũ: ⁊ per ipᷣ̃aʒ poſſumus inquirere de pꝛincipijs vniuſcuiuſq; ſciẽtie. ¶ Ad uerte finaliter ꝙ tales queſtiões mouẽtur devnt/ uerſalibus ꝓ denominato /⁊ nõ de ipſis ſecũde in tentiõaliter captis: quia de vntuerſalibus ſecũde intentionaliter captis non eſt magnũ dubiũ:nam vniuerſalia ſecũde intentionaliter capta ſunt in in tellectu vel obiecto cognito/cũ nõ ſint niſi ſecũde intentiones.Añ aliquid dicit᷑ eſſe in intellectu tri/ piiciter Ano mõ obiectiue: ⁊ ſic omne vniuerſale habet eſſe in intellectu.Añ eſſe obiectiue in intelle ctu non eſt aliud qᷓ; illud cognoſci ab intellectu. Alio modo aliquid dicit᷑ eſſe in intellectu ſubiecti ue/ ſicut ſunt intellectiões/ ſpecies intelligibiles/et ſcientie. Alio mõ aliquid dic:tur eſſe in intellectu: quia habet eſſe pꝛeciie in conſiderato.i.in obiecto cognito vt cognito. Añ nihil dicit᷑ eſſe pꝛeciſe in cõſiderato vt cõſiderato niſi illa comparatio qua vnũ cõparatur ad aliud per actum cõparantis/ſcʒ
Sco.in.. intellectus.Et ſic videtur eſſe mens ſcoti in q̃rto:
diſ.i.q.⁊.
r
ꝙ ſecũda intentio nõ eſt niſi comparatio qua vnũ obiectũ cognitũ cõparatur ad aliud: ⁊ talis cõpa/ ratio ſeu ſecũda intẽsio eſt in illo cõparato ſeu ob iecto cognito/ſaltẽ denoĩatiuevł quaſi ſubiectiue. Et aduerte ꝙ ad cõſiderandũ ⁊ cognoſcendũ ta/ le eus ratiõis ſeu ſecũdas intẽtiones/ opoꝛtet in/ tellectã moueri a re ad extra. Ex quo ſequit᷑/ ꝙ ſi quis petat/ vbi ſũt iſte ſecũde intentiões. Reſpon det᷑/ꝙ ſunt pꝛimario in conſiderato i.obiecto co/ gniro cõparato ad aliud:⁊ ſecũdario ſunt obiecti/ ue in inrellectu/pꝛo quãto ſecũdario cõſiderantur ab ĩtellectu. Scðᷣo dico /ꝙ talia vniuerſalia nõ ſũt coꝛpoꝛea neq; incoꝛpoꝛea:niſi capiatur incoꝛpo⸗ reum negatiue/ vt tantũ valet ſicut nõ coꝛpoꝛeuʒ. Tertio dico/ ꝙ talia vniuerſalia nõ ſũt in rebꝰ ſin gularibus ſaltẽ ſcoᷣm aliquod verũ eſſe:poſſũt tñ bñ eẽ in ſuis ſingkaribꝰ/ſic ſuperiꝰin ſuo inferiou. Dubitatur ſcðo Buraz vha iine
ponẽda in rerũ natura. Pꝛo cuius ſolutione ſupponit᷑ ᷣmo/ꝙ de hoc dubio ſũt due opiniões. Pꝛima eſt opinio no minaliũ /que ſtat in aliquibꝰ dictis. Pꝛimũ/ om̃is res eſt ſingularis/⁊ nulla eſt cõis in pluribus exi/ ſtens /ſaltẽ que ſit creata.Scðm dictum/ om̃e vni uerſale eſt terminꝰ cõmunis: quia quicqͥd pᷣdicat eſt terminꝰ: vniuerſale pᷣdicat᷑: ᷓ vłe eſt terminꝰ. Tertiũ dictũ /ſicut triplex eſt terminus cõis:ſcilʒ mentalis/ vocalis/ ⁊ ſcriptꝰ: ita triplex eſt vniuer/ ſale:ſcʒ mẽtale /vocale/ ⁊ ſcriptũ. Wẽtale ẽ ↄceptꝰ vniuoce pluriũ repꝛeſentatiuus: vocale eſt termi⸗ nus cõmunis vocalis ⁊ vniuocus: ſcriptũ eſt ter/ minus cõmunis ſcriptus ⁊ vniuocus. Quartũ di ctum/ aliqͥd poſſe dici vniuerſale põt intelligi du⸗ pliciter Ano mõ in eſſendo /ſic ꝙ ſit realiter in plu
Ockã in.i.ribus:⁊ ſic nullũ eſt vniuerſale. Alio mõ in ſignifi diſ.⁊.q. 4. cando /nõ ꝙ ſignificet aliquid cõmune vel aliquã
et.⸗.
naturã cõmuns:ſed quia plura ĩmediate ſingula/ ria Snißtear⸗ ſicut iſte terminus hõ de pꝛimario ſuo ſigniſicaro/pᷣcat omes hoĩes mũdi:⁊ ſic ponẽ da ſũt vniuerſalia:⁊ cum hoc multa alta dicta po/ nunt que in eoꝛũ libꝛs poſſunt videri. Sed cõcra iſtam opinionẽ/ que nõ videtur eſſe de mẽte ariſto telis arguitur auctoꝛitatibꝰ ⁊ rationibus. Pꝛumo auctoꝛitare ariſtotelis/in ᷣmo perihermenias di- centis/ ꝙ res vniuerſalis eſi/ que nata eſt eẽ in plu ribus:dicttur etiã ꝙ vniuerſale eſt qð natũ eſt eſſe in pluribus:⁊ tamẽ hoc volunt negare. ¶ Secun da eſt ipſius ariſtotelis in antepꝛedicamentis: di
Ziber pꝛedicabiliñ Poꝛphyrij
centis/ ꝙ ſecũde ſubſtantie dicũtur de ſubiecto/et in ſubiecto nullo funt:que tamẽ eſſent in ſubiecto
ſi vnluerſalia nõ eſſent niſi terminu: quia ipſe ſecũ/
de ſubſtantie ſunt vniuerſalia. Pꝛobatur etiã au- ctoꝛttate ariſtotelis.. ꝑhyſicozu dicentis: ꝙ illud quod vere eſt/ vt homo: diuidit᷑ in aliquod quod
vere eſt/ vt animal ⁊ bipes:ſed nõ diuiditur in ali/ quod antmal ſingulare:igitur opoꝛtet ponere ali/ quid cõmune reale. Itẽ auctoꝛitate anſ elmi in epi/ ſtola de incarnatiõe verbi:dicentis/ꝙ; comonendi
ſunt illi vtiq; noſtri tempoꝛis dialectici qui nõ ni/
ſi flatum vocis vniuerſalia appellant:⁊ multe alie
auctoꝛ tates poſſunt contra eos adduci/ que ſuc/
ceſſiue in ariſtotele videbũtur. ¶ Sed rationibus
arguitur cõtra eos /pꝛobando ꝙ in re ſit ponenda
natura vel res: que de ſe nõ eſt vna numero. Pꝛi⸗
ma ſecluſo om̃i actu intellectus plus conueniunt
ſoꝛtes ⁊ plato qᷓʒ ſoꝛtes ⁊ bꝛunellus: ſed illud in q
cõueniunt nõ eſt vnum numero? ſingulare: quia
in nullo ſingulari conuentũt: nec eſt terminus: qꝛ
circũſcripto omni termino adhuc ſoꝛtes et plato b cõuenlunt. Item hᷣm philoſophũ ſeptimo phyſi⸗ Seo. coꝛũ in ſpecie atoma: id eſt indiuiſibili per diffe/ 863 rentias foꝛmales fit comparatio:⁊ non in genere: olu.c quia genus nõ habet talem vnitatẽ: ergo ſpecies am« habebit aliã vnitatem qᷓ; genus: et ſic iam oĩa nõ
erũt ſin gularia:⁊ talis vnitas ſpeciei non eſt vni/ tas numeralis:quia in illa nõ fit cõparatio.¶ Itẽ obiegtũ adequatũ potentie viſiue eſt aliquodvnũ: et nõ vnitate numerali: quia vel eſſet hec albedo
vel hec nigredo:quod eſt falſum. Item animal di 4 V uiditur per rationale ⁊ irrationale: ſed non eſt ali⸗ Sco, in. 2. 1 quod animal ſingłare quod ſic diuidatur: igit᷑ ⁊c. diſ.z. ꝗ. l. et Relicta ergo iſta opinione tãqᷓ; falſa:⁊ nõ de mẽ/ĩ. 7. meta. te ariſtotelis /ponitur opinio ſcoti que ſtat in auiqͥ q.i3.
bus dictis. ¶ Pꝛimũ: vmuerſale capitur duplici/ h
ter. Ano modo ſecũde intẽtionaliter vt eſt vna ſe/A‿νmαα cunda intentio/⁊ ſic nõ eſt hic ad pꝛopoſitũ. Aiio
modo capitur pꝛime intẽtionaliter ſeu pꝛo denoĩa 5 to:⁊ N dupfr. Pꝛimo ꝓ denoĩato remoto:⁊ ſic cõ/ nA muniter dicik/ ꝙ eſt natura abſolute accepta quẽ/
admodũ dicimꝰ/ꝙ homo eſt vniuerſale:⁊ de iſto
etiã pꝛopꝛie nõ eſt hic ad pꝛopoſitum. Alio modo⸗ 2 pꝛo denominato ꝓpinquo:ſculʒ pꝛo illo quod di⸗ ⁴†* citur actu vniuerſale. Et de iſto eſt vnum dubiuz: 93
vtrã ſit ponẽdum in rerum natura vel nõ. ¶ Se/ cundum dietũ /vn uerſale in actu/id eſt qð actu de 4. nominatur vniuerfaleſeſt conceptus obꝛectiualis αρ ſeu obiectũ cognitũ /habẽs vnitatẽ in differentem edlaſe ſeu indeterminationẽ indeterminatiõe contraria/
ßᷣm quã ipſum idẽ eſt in potentia pꝛoxima/ vt dica tur de quolibet ſuppoſito. ¶ Tertiũ dictũ/ad hoc ꝙ aliqͥd dicatur actu vniuerſale opoꝛtet ꝙ ſit vnũ
in muitis ⁊ de multis/nõ actu ſed in potentia ꝓ/
pinqua/ſic ꝙ nõ ſibi repugnet diĩct de plurtbus et
eſſe in pluribus. ¶ Quartũ dictũ/nihil dicitur eẽ
in potentia pꝛopinqua/ vt dicatur de multis pꝛe-
dicatiõc dicente hoc eſt hoc/bᷣm vnitatẽ pꝛeciſam
quã habet in re. ¶ Auintũ dictũ /licet alicui exñti
in re nõ repugnet eſſe in alia re ab illa in qẽ ulud:
tamẽ nõ poteſt dici de quolibet eius infe iou pꝛe/
dicatiõe dicẽte hoc eſt hᷣ ¶ Sextũ dictũnllud qð
dicitur ſic de multis pꝛedicatione dicente/ hoc eſt
hocſſeu quod dicit᷑ vniuerſale actu eſt vnum obie ctum numero/ ſeu habet vnitatẽ numeralem obie/ cti: quia vnica incellectione cognoſcitur: ⁊ ſᷣm illã indifferenti ã ſeu indeterminationẽ cõtrariam dici tur eſſe in potẽtia ꝓpinqua/ſeu pꝛedicabile de q̊li/