Sco.vt. õ.

Sco.in.. diſ. I. q.z.

Sco. in.1. diſ.⁊. q.3. ĩ rñſione ad ſcðm argu mentũ p̃n/ cipale.

B

Scotꝰ. q.3. tli. 2 in fi.

Quarto ſciendũ

Liber pꝛedicabiliũ poꝛphyrijʒ

gð eſt fallum. ¶ Ad ſcðᷣam dicit᷑/ꝙ ibi eſt kallacia figure dictiõis arguẽdo a ſuppoſitiõe ꝑſonali ad ſimplicẽ:nec ibi arguit᷑ ab vli ad indefinitã:qꝛ vłis ⁊ ſua indefinita debẽt ſemꝑ habere ſubiecta in eo dẽ genere ſuppoſitiõis:mõ qñ dicit᷑ vłe eſt genꝰly vle ſupponit ſimpir/ ſicut in iſta anĩal eſt genus: ſed in ilia: nullũ vle eſt genꝰ/ſupponit ↄfuſe ⁊ di/ ſtributiue. ¶ Ad tertiã dicit᷑/negãdo ↄñam:⁊ ad

ꝓbationẽ ðᷣ/ꝙ vle eſt bene vle:ſed nõ ↄtentũ ſub

ipᷣo vli. ¶ Dicit᷑ vlterius/ꝙ genus qð eſt ſpẽs ad vle pᷣt bñ denoĩatiue pᷣdicari de ipᷣo vli/ qð ẽ eiꝰ ſu perius:nec hoc eſt incõueniens in iſtis ſcðᷣis intẽ/ tionibꝰ. ¶ Ad quartã ðꝛ/jꝙ eſt genꝰ ſubalternũ:et ad impꝛobationẽ ðꝛ/ꝙ ↄtinet᷑ ſub genere genera/ uſmimo ſqð eſt ſcda intẽtio ſeu ens rõnis/qð ẽ vnũ generaliſſimũ intẽtionale:ideo põt pont oꝛdinatio in iſtis ſcdis intentiõibꝰ ſuo mõ /ſicut in intẽtiõibꝰ pᷣmis:nec hocvidet᷑ eſſe incõueniẽs. ¶ Ad quintã ðᷣꝛꝙ oẽs iſte ↄcedunt᷑:genus eſt ſpẽs/ſpẽs ẽ ſpe/ cies/ differẽtia eſt ſpẽs/⁊ ſic de alijs:nec ẽ incõue/ niẽs vnã ſpẽm denoĩatiue pᷣdicari de alia. Añ qñ dicik gen' eſt ſpẽs/ ſpẽs ibi denoĩatiue pᷣdicat᷑ de genere/ ſicut in iſta hõ ẽ ſpẽs. Et ſi qͥs dicat:&̊ idẽ denoĩatiue pᷣdicabit᷑ de ſeipᷣo:nam ſic iſta ẽ deno/ minatiua/genꝰ eſt ſpẽs:ita iſta ſpẽs eſt ſpẽs/cum ſpẽs ſit ſpes vlis/ſiẽ genꝰ. Rñdet᷑/ ꝙ iſte intentio/ nes pñt capi dupłr.Ano mõ /vt qͥd quãdo ipᷣis ali quid attribuit᷑. Alio mõ /vt modus quando attri/ buũk᷑ aljs. Añ qñ dicit᷑ genꝰeſt ſpẽs/genꝰ accipit vt qd/qꝛ eſt illud cui attribuit᷑ ſpẽs:⁊ ſpẽs accipit vt modus /qꝛ attribuit᷑ alteri:⁊ tũc dico /ꝙ non eſt incõueniẽs in iſtis intentiõibus idẽ pᷣdicari de ſe/ ipᷣo denoĩatiue:dũmodo in ſubiecto accipiat᷑/ vt quid:⁊ in pᷣdicato/ vt modus vel ecõtra. ꝙ circa textũ in/ cidit tał difficul/ tas: vtrũ vłe de qͥ loquit᷑ poꝛphyriꝰ/ſit ſubſtantia vel accidẽs. Pꝛo cuiꝰ declaratiõe ſupponit᷑ ꝙ poꝛ phyrius ũᷣncipaliter intẽdit loqui de vhi ꝓ ꝑſe ſi/ gnificato/ qað nõ eſt niſi vna ſcᷣa intentio ⁊ ens rõ nis:⁊ de tali ponũt᷑ aliq ꝓpones. Pꝛima: vle ꝓ p ſe ſignificato de qͥ intẽdit poꝛphyriꝰ/nõ eſt ſubſtã/ tia/nec accñs/neq; creatũ/neq; increatũ:nam oĩa iſta cõtinent᷑ ſub ente reali:⁊ diuidũt ipᷣm ens rea le/⁊ nõ ens in omni ſua cõitarte:ſʒ vle ꝓꝑ ſe ſigni/ ficato/ ſeu ſcðe intẽtionaliter captũ nõ cõtinet᷑ ſub ente reali: neq; ille ſcðe ĩtẽtiões diuidũt ens reale: ſʒ cõtinẽt᷑ ſub ente rõnis/qð nõ eſt creatũ neqʒ; in/ creatũ:nõ em̃ eſt increatũ /qꝛ ſolus deꝰ ẽ increatꝰ: neq; creatũ /qꝛ qð eſt creatũ habet veꝝ eſſe:qꝛ crea ri eſt de nihilo in effectu ꝓquci.i.in veꝝ eẽ ꝓduci: mõ iſte ſcðe intẽtiões/nõ habẽt aliqð veꝝ eſſe/ ſed ſolũ hahẽt eẽ ohiectiue in intellectu: ꝗꝛ ſcde inten/ tiones nõ attribuunt᷑/ niſi reb cognitis yt cogni/ :mõ res cognite/ vt cognite ſunt nò habẽt ve rũ eẽ:g ſcðe ĩtẽtiões/nõ pñt habere veꝝ eẽ: Ideo ſequit᷑ ꝙ ſicut res q̃ ꝓducunt᷑ in eſſe cognito/nõ ꝓ ducũt᷑ ꝓductiõe reali:ſic etiã iſte ſcðe intẽtiões /qᷓ nõ ſt᷑ niſi reſpectꝰrõnts/nõꝓducũt᷑ ꝓductiõe reali: Bʒ ſolũ ꝓductiõe rõnis ſeu ſᷣm qͥd:qꝛ opoꝛtet illud ꝗð ꝓducit᷑ ꝓductiõe reali eẽ verũ ens reale/ cũ ſit terminus ꝓductiõis realis:ideo qñ innuit᷑ ꝙ iſte ſcde intentiões cauſant᷑/ debet intelligi captendo cauſari largeſvt ſe extendit ad pꝛoduciſᷣm quid. ¶ ex iſto ſequit᷑ ſicut dictũ eſt pꝛiꝰ/ ꝙ iſte ſcðe intẽ tiones nõ ſunt ꝓpꝛie in aliquo ſubiectiue neq; in/ heſiue/niſi foꝛte ſᷣm qͥd ⁊ impꝛopꝛie:neq; habẽt eẽ Ppꝛie in vᷣmis niſi denoĩatiue.i.denominãt ipſas

Fo.

pꝛimas intẽtiões.Et qñ dicit᷑ om̃e ens /vel eſt deꝰ vel creatura:ſed iſte ſcðe intentiões nõ ſunt deus: ergo ſunt creatura/⁊ ꝑ ↄſequẽs ſubſtantta vel ac/ cidens. Reſpondeo ad maioꝛẽ quãdo dici᷑ omne ens vel eſt deus vel creaturaꝛibi accipit ens Pen⸗ te reali:⁊ nõ vt eſt cõmune entt reali ⁊ enti rõnis: qꝛ tũc eſſet fallacia equiuocatiõis/cũ ens dicat᷑ eqͥ/ uoce de ente reali/⁊ de ente rõnis. ¶ Et ſi quis di cat/iſte ſcðe intentiões ſunt reſpectus ratiðis: er/ go erũt accidens. Negat᷑ cõſequentia:qꝛ nõ opoꝛ tet tale ens rõnis eſſe ſubſtantiã vel accidens. Et ſi iteꝝ dicat inter cõtradictoꝛia nõ eſt dare mediũ: ſed ens ⁊ nõ ens cõtradtcũt:ergo vniuerſale pꝛop ſe ſignficato/erit ens vel nõ ens:ſed nõ eſt ens:& erit nõ ens: ⁊ vltra erit nõ ens:ergo erit nihil: ⁊ ꝑ cõſequẽs ſcientia de vniuerſali erit de nihilo. Be/ ſpondetur/ ꝙ ens ⁊ nõ ens cõtradicunt capiendo ens Pꝓ ente reali/ vt cõmuniter accipitur:quia ſi ca peretur ꝓ ente quod diuidit᷑ in ens reale/⁊ in ens rationis nõ eſſet ↄtradictio/ cũ in equiuocts nõ ſit cõtradictio:⁊ tũc cõceditur /ꝙ eſt nõ ens: ⁊ etiã 4 eſt nihil/ vt ly nihil cõuertit᷑ cum nõ ente quod e cõtradictoꝛiũ de ente reali:⁊ iſta nõ habeo pꝛo in/ cõuenienti:ĩmo in bona logica opoꝛtet iſta cõcede re:nec eſt mirũ:nam multi cõcedũt /ꝙ roſa nõ exi/ ſtens/ nõ eſt ſubſtãtia neq;ʒ accidẽs:⁊ꝙ nõ eſt ens: ⁊ tñ multiↄcedũt ꝙ de ipᷣa roſa nõ exiſtẽte ſit ſcĩa. Dubitatur Smo Vtrũ tres q̃ſtio P nes a quaꝝ ter/ minatiõe voluit ſe abſtinere poꝛphyrius ſint ter/ minabiles per habitũ logices. Pꝛo cuius ſolutiõe ſupponit᷑ pꝛimo /ꝙ pꝛedicte queſtiões differũt in/ ter ſe. Aam pꝛima queſtio/ querit vtrũ vniuerſalia ſint in intellectu.i.querit de eſſe ĩoꝝ vniuerſaliũ ſcʒvbi habeãt ſe. ¶ Scða q̃rit de qͥdditate ſiue en titate ipᷣoꝝ vniuerſaliũſcʒ vtrũ ſint coꝛpoꝛea/vel incoꝛpoꝛea. ¶ Et tertia querit/qualiter ſe habeãt ad ſingularia.i.vtrũ ſint ſeparata a ſingularibꝰ/vr vtrũ ſint in ſinglaribꝰ ſuis.Et aduerte ꝙ poꝛphy/

rius mouen do iſtas queſtiões /mouet ſolũ de ge/

neribus ⁊ ſpeciebus:intelligendo tñ ꝑ illa alia vni uerſalia:de quibus eodẽ modo eſt dicendũ. Et ſi quis querat:quare poꝛphyrius illas mouet/ cũ tñ nõ ſoluat. Dicit᷑/ꝙ hoc eſt ꝓpi᷑ tres cauſas:pᷣma: ne aliqs cred eret /ꝙ de vniuerſalibꝰnõ poſſũt mo ueri difficiles queſtiões:ſecũda eſt /vt reddat audi toꝛes attentos:tertia eſt/ne videat᷑ ignoꝛare ill as queſtiões. ¶ Supponit᷑ ſcðᷣo/ꝙ aliquẽ artificem termĩare aliq̃s ꝓpõnes /nõ eſt alið qᷓ; oſtẽdere ve ritatẽ illarũ.Et poſſũt alique q̃ſtiões oſtendi du/ pliciter. Ano modo analytice.i.demonſtratiue: ⁊ ſic ſolũ iſta ſctentia habʒ terminare illas q̃ſtiones demonſtratiue ⁊ a pꝛioꝛi/que cõſtituunt᷑ ex termi/ nis ⁊ paſſionibus pertinẽtibꝰ ad illam ſcientiã: vt logicus a pꝛioꝛi ⁊ demonſtratiue habet ſolum ter minare queſtiones logicales cõſtitutas ex termi/ nis logicalibus/quoꝛũ terminoꝛũ ſignificationes non ignoꝛat. Alio modo poſſũt queſtiones termt nari dialectice ſeu per ratiões ꝓbabiles ⁊ a poſte rioꝛi: tunc reſpondet᷑/ ꝙ logicus nõ habet termi/ nare illas tres queſtiones a pꝛioꝛi ⁊ demonſtrati/ ue:quia tales querũt de generibus ⁊ ſpeciebꝰ P denoĩato:que nõ habet cõſiderare logicus/niſi

cũdario ꝓ quãto eis attribuũtur intẽtiones logł/ ce:ſʒ metaphyſicus habet de illig ↄſiderare: ideo talis habet terminare illas qᷓſtiones analytice ⁊ a pꝛioꝛi:logicus tamen ꝓbabiliter ⁊ dialectice põt terminare illas q̃ſtiones/ cum ipſe Pabeat v ad

8

Scotꝰ.z.q. qtli. in pᷣn.