Queſtio

rum. Añdet᷑ ꝙ verũ eſt/ vbi finis ⁊ obiectũ coinci/ dunt:ſed vbi nõ coincidũt nõ opoꝛtet: cõceſſo etiã ꝙ ſumerent a fine:nõ tñ vt finis eſt/ ſed in rõne ob iecti. Ris ꝓpoſitiõibus ꝓpoſitis reſpõden dũ eſt ad auctoꝛitates ⁊ rõnes alteriꝰ opinionis. Ad pꝛimã dico/ꝙ ariſtoteles loquit᷑ de fine/ vt cognt/ to.i. vt habet rõnẽ obiecti:nã intellectꝰ ratiocinãs Ppter aliqͥd ratiocinat᷑ꝓpter finẽ cognitũ Itẽ etiã nõ eſt ſimile de habitu ⁊ ĩtellectu:nã idẽ intellectꝰ numero eſt ſpeculatiuus ⁊ pꝛacticus: ſed impoſſi/ bile eſt eundẽ habitũ eẽ ſpeculatiuũ et pꝛacticum. Ad ſcðᷣam dico/ꝙ ſciẽtia pꝛactica nõ eſt gratia vlus vt per ſe finis: habet tñ aliquã habitudinẽ ad vſum. ¶ Ad tertiã ꝛ/ꝙ ſpeculatiua ⁊ pꝛactica ha bẽt diuerſos fines loquẽdo deꝗꝑ ſe finibꝰ ĩfra genꝰ cognitiõis: ſed nõ diſtinguũt᷑ ab illis finibꝰ/ſed a ſuis obiectis.Et aduerte /ꝙ finis ſciẽtie ſpeculati/ ue/ eſt ꝑfecta cognitio illius ſciẽtie nõ dirigẽdo ad opus:vel eſt cognitio ſimilis cognitiõibus /ex qui bus talis habitꝰ generabat᷑:⁊ hoc loquẽdo de fine dHueniẽte habitui ex natura ꝓpꝛia:⁊ nõ de fine ↄue niente rõne volũtatis habẽtis talẽ habitũ:nã mul tos tales põt hr̃e:nã põt aliqͥs diſcere logicã ꝓpt᷑ pecunias lucrãdas:aliqͥ᷑s ꝓpter honoꝛẽ habẽdũ: ſʒ neq; pecunie/ neq; honoꝛ ſũt finis logices ↄue niẽtes ſibi ex natura rei:ſed ſolũ per voluntatẽ ha bẽtis. Sʒz finis ſciẽtie pꝛactice eſt ꝑfecta cognitio ſubiecti illiꝰ ſciẽtie dirigẽdo in pꝛaxim:vel eſt cog/ nitio ſimilis cognitiõibus ex qͥbus generabat᷑ ha/ bitus:habet etiã pꝛaxim ꝓ fine:nõ ꝓpter ſe/ꝛ⁊ ĩme diate ſiue elicito eap fine directo ¶ Ad quartã dicit/ ꝙ mens ſcoti eſt ꝙ de eodẽ obiecto non põt baberi ſciẽtia ſpeculatiua ⁊ pꝛactica:⁊ qꝛ deus eſt vnũ obiectũ:ideo de eo nõ põt haberi/ niſi ſciẽtia pꝛactica foꝛmałr vel vᷣtuałe.Et qñ dicit᷑ iſta deꝰeſt ſumme bonꝰ:deus eſt vnꝰ:pater generat filiũ/non ſunt pꝛactice.Añdetur /ꝙ oẽs iſte virtualiter ſunt pꝛactice/⁊ virtualiter indicãt ꝙ deus eſt ſumme di ligẽdus:⁊ tale iu diciũ ꝓuenit ex eo qꝛ tale obiectũ id eſt deus eſt talis entitas: ⁊ licʒ de eodẽ obiecto nõ poſſit eſſe ſcĩa ſpeculatiua et pꝛactica: tñ de eo dẽ obiecto põt ↄſiderar in ſcia ſpeculatiua/⁊ pꝛa/ ctica:vt de deo ↄſiderat᷑ ĩ metaphᷣ.q̃ ẽ ſcĩa ſpecula tiua:⁊ ĩ theologia q̃ ẽ ſcia pꝛactica.Ał meliꝰ dico/ ꝙ de eodẽ obiecto eſt ſcĩa ſpeculatiua ſimpkr/lʒ tñ pꝛactica virtualiter:ita em̃ de deo ſpeculatiue ſim pliatter ſcit᷑ ꝙ eſt trinꝰ ⁊ vnus: que tñ ſciĩa virtuali ter ẽ pꝛactica: ⁊ pꝛactice ſimpłr ⁊ foꝛmałr ſcitur ꝙ eſt ſũme amãdus:⁊ tũc tota kia aggregatiõe mul tarũ ↄcluſionũ quaꝝ aliq̃ ſunt pꝛactice ⁊ alĩ ſpe/ culatiue virtualiter tñ pꝛactice/ denominat᷑ talis ãlis eſt ſua pᷣncipalis cõcluſio ⁊ finalis:vt in theo logia/ab iſta deus eſt ſũme amãdus:que eſt pꝛacti ca vnde ⁊ tota ſumit ſibi nomẽ ꝓpter oꝛdinẽ alia/ rũ ad ipſam:⁊ hoc ſufficit ad intentionẽ ſcoti/nec igit᷑ plus videt᷑ velle qᷓ; illud. ¶ Ad quintã dicit᷑/ ꝙ tam medicinavlis que eſt de ſanitate ⁊ curis in vniuerſali:⁊ medicina ꝑticularis quc eſt de ſanita te in ꝑticulari applicãdo ad opus:puta ꝙ tali ho/ ra vel tali danda eſt medicina/ eſt ſciẽtia pꝛactica: ſed vniuerſalis dicit᷑ ſpeculatiua:qꝛ nõ eſt ĩmedia te nata eſſe cõfoꝛmatiua pꝛaxis eligẽde.Sed par/ ticularis dicit᷑ pꝛactica: quia immediate eſt nata

eſſe confoꝛmis pꝛaxi eligende.— Dubitat tertio rum de bouns. at ter ſcientificus poſſit dici pꝛacticus ⁊ ſpeculatiuus. Et videtur ꝙ non: quia quãdo aliᷓ duo inſunt per ſe aliqᷣbus ſpecie

II

diſtinctis illa nõ poſſũt eſſe eadẽ:ſed ſic eſt ꝙ ſpe/ culatiuũ ⁊ pꝛacticũ inſunt per ſe noticijs ſpecie di ſtinctis:ergo nõ poſſunt ineſſe eidẽ noticie: et per cõſequẽs vnus habitꝰ nõ põt eſſe pꝛacticus ⁊ ſpe⸗ culatiuus. ¶ In oppoſitũ arguit᷑: qꝛ noticia quã ego habeo de iſta ꝓpõne/ angelus mouet celũ:eſt ſpeculatiua:cũ pꝛaxis nõ ſit in ptãte mea:⁊ tñ noti cia quã babʒ angelꝰ de illa ẽ pꝛactiea:igit᷑. ¶ Pꝛo rñſione ponunt᷑ aliq̃ diſtinctiones. Pꝛima:ad hoc ꝙ noticia ſit pꝛactica /nõ requirit᷑ ꝙ ipſa noticia et ipſa pꝛaxis ſint eiuſdẽ ſubiecti:ſed poſſunt eſſe di⸗ uerſoꝝ ſubiectoꝛũ:iðo duplex eſt noticia pꝛacticat ãdã eſt eiuſdẽ ſubiecti ⁊ directiui ſimul: que ſic ſe habet ꝙ noticia ⁊ pꝛaxis ſunt in eodẽ ſubiecto: vt noticia qua deꝰcognoſcit ſe eſſe a ſe infinite aman dũ:⁊ etiã noticia qua ego cognoſco/ꝙ deꝰa me eſt ſumme diligẽdus:⁊ talis vocat᷑ ſciẽtia pꝛactica et ſubiecti ⁊ directiui ſimul. Alia eſt noticia pꝛactica que eſt vniꝰ vt ſubiecti:⁊ alteriꝰ vt directiui.i.cuiꝰ Pau. eſt in alio ſubiecto:vt noticia q̃ᷓ ego cogno

co ꝙ ab angelo mouendũ eſt celũ. ¶ Et ſi qͥs di⸗ cat/talis noticia ã̃ ego cogſco ꝙ angelꝰ mouet ce/ lũ/nõ põt regulare pꝛaxim cũ talis pꝛaxis.ſ.moue

re celũ nõ ſit in ptãte mea. ¶ Bñdet᷑/ꝙ ad noticiã

pꝛacticã nõ reqͥritur ꝙ regulet pꝛaxim: ſed ſufficit

o qᷓᷓtum eſt de ſe ſibi nõ repugnet regulare illam

pꝛaxim vel auã eiuſdẽ rõnis: modo noticia ꝑ quã ego cognoſco ꝙ ab angelo mouendũ eſt celuũᷣ/libi nõ repugnat reglare illã pꝛaxim vel ſibi ſimilẽ.Et iſta debẽt ĩtelligi tenẽdo ꝙ ad noticiã pꝛacticã nð reqrit᷑/ ꝙ noticia ⁊ pꝛaxis ſint eiuſdẽ ſuppoſiti: qꝛ ſioꝑpoſitũ teneret᷑ opoꝛteret dicere oppoſitum. ¶ Scda diſtinctio: aliq̃ noticia põt dici pꝛactica dupkr. Ano mõ:qꝛ qᷓ;tum eſt de ſe eſt directiua pꝛa fs ſiue potẽtia pꝛacticãs/ vt volũtas ſit regulabi/ is ſiue nõ:⁊ ſic noticia q̃ deꝰcoßſcit ſe eſſe infinite amãdũ eſt pꝛactica. Alio mõ:qꝛ potẽtia pꝛacticãs in ſciente eſt dirigibilis ⁊ regulabilis reſpectu ſue pꝛaxis:⁊ ſic talis noticia nõ eſſet pꝛactica cũ volũ/ tas dei nõ ſit regulabilis. ¶ Tertia diſtinctio: ali qua noticia põt dici pꝛactica dupr. Ano mõ ꝑ ſe/ q̃ habʒ ↄfoꝛmitatẽ ab obiecto: alio mõ ꝑ accidẽs/ q̃ habʒ ↄfoꝛmitatẽ nõ ab obiecto ſʒ aliũde. Et iſtã

diſtinctionẽ videt᷑ tenere ſcotꝰ in ſine q̃ſtionis de Sco.vt.ð.

pꝛaxi:vbi dicit/ ꝙ theologia dei de ↄtingẽtibus tã in intellectu diuino qᷓ in intellectu creato/ eſt ꝑ ſe ſpeculatiua:iʒ in ĩtellectu creato ſit ꝑ accidẽs pꝛa/ ctica. ¶ Quãtũ ad tertiũ articuſũ ſit concluſio rñſalis:logica ẽ ſimpłr ſpeculatiua:⁊ nllo mõ pꝛa/ ctica:qꝛ illa ſcĩa eſt ſimpłr ſpeculatiua q̃ nõ eſt na/ turakr pᷣoꝛ pꝛaxi nec directiua pꝛaxis: ſʒ logica eſt hmõiqꝛ logica nõ eſt niſi directiua actuũ itellectꝰ quoꝝ nullðꝛ pꝛaxis. ¶ Ad rõnes añ oppoſitũ. Ad pᷣmã ðꝛ/ꝙ logica nõ eſt ꝓductiua ſui ſubiecti: nã ſubiectũ logice eſt modꝰſctẽdi vel ſyllogiſm⸗:q̃ nõ ſunt niſi ſcðe intẽtiões ꝓducte ꝑ actũ cõꝑatiuũ intellectꝰ:⁊ nõ ꝑ logicã:verũ eſt tñ/ꝗꝙ bñ logica do cet facere ſyllogiſmos ⁊ argumẽtationes. ¶ Ad ſcðam ðᷣꝛ negãdo minoꝛẽ: qꝛ licʒ logica ſit directi ua actuũ intellectus:nõ tñ eſt directiua pꝛaxis:cũ nullus actus intellectꝰſit pꝛaxis. ¶ Ad tertiã ð:/ ꝙ hoc nõ eſt rõ ſciẽtie pꝛactice /neq; ſufficit ad ſciẽ tiã pꝛacticã:puta ꝙ nõ ſit gr᷑a ſui/ſed gra oꝑis:ſd reqrit᷑/ ꝙ talis oꝑatio cuiꝰ eſt directiua /ſit pꝛarig. ¶ Ad quartã ðꝛ/ꝙ hoc nõ ſufficit ad ſcientiã pꝛa cticã. GAd quintã ðꝛ/ ꝙ maioꝛ eſt vᷣa/ſi ille habt/ tus ſit directiuus in oꝑatione qᷓ eſt pꝛaxis:et tu ne minoꝛ eſt falſa: qꝛ logica nõ dirigit niſi in actũ rõ/

Fo. 5 b

C