iſta/ de eſt ſũme diligendꝰ/ꝗ̃ hʒ ſuã rectitudinẽ ab obiecto.ſa deo.¶ Aquerte finafr /ꝙ aliqͥd ðꝛ pꝛa cticũ a pꝛaxi duobꝰ modis.Ano mõ hᷣm denoĩatio/ nẽ ĩtrinſecã:⁊ ſic volũtas vł aliq̃ alia potẽtia ꝓdu cẽs pꝛaxim ðꝛ pꝛactica. Alio mõ ſᷣm denoĩationẽ extrĩſecã:⁊ ſic ĩtellectꝰ/noticia/⁊ habitꝰ dñr pꝛacti ci. Intellectꝰ ðꝛ pꝛacticꝰ qͥ ĩtelligit actu vel habitu pꝛactico:actus ðꝛ pꝛacticꝰ/ſqͥ hʒ pꝛaxim ꝓ directo: ita ꝙ habitꝰ pꝛacticꝰ ẽ curca pꝛaxim tãqᷓ; circa dire/ ctũ ⁊ regulatũ: ⁊ nõ tãqᷓʒ circa obiectũ. ⁊ ſic ptʒ ꝙ habitꝰd pꝛacticꝰ qͥ ĩclinat ad actũ ĩtelligẽdi pꝛaxi. Dubi tat Smo vtrũ pꝛacticũ et ſpe/ P culatiuũ ſint differẽ/ tie eſſentiales noticie/ ſeu ſcĩe in cõi. Rñdet᷑ ponẽ/ do aliãs ꝓpões. Pꝛima:pꝛacticũ nõ dicit foꝛmałr niſi duplicè reſpectũ aptitudinalẽ ad pꝛaxim.ſ.cõ foꝛmatiuitatꝭ ⁊ pᷣoꝛitatis naturalis: vt iã viſũ eſt. Ex q̃ ꝓpõne ſequit᷑ /ꝙ pꝛacticũ nõ eſt foꝛmalr drña eẽntialis ſcĩeſ cũ nõ ſit niſi duplex aptitudo ſeu re/ ſpectꝰ aptitudinalis qͥ nunqᷓ; eſt de eſſentia alicui⸗ abſoluti.Ex qͥ ſeqͥẽ /ꝙ ille reſpectꝰnõ põt eẽ ð eſſen tia alicuiꝰnoticie/ cũ noticia ſit qd abſolutũ ð pᷣma ſpecie ãlitatꝭ/ſaltẽ accipiẽdo ꝓ fundamẽto ſuo: lʒ ↄnotet relationẽ. Tertio ſequit᷑/ ꝙ pꝛacticũ nõ diẽ aliqͥd ꝑ ſe vnũ/ cũ dicat duplicẽ reſpectũ aptitudi/ nalẽ ad pꝛaxim.ſ.ↄfoꝛmatiuitatꝭ ⁊ pᷣoꝛitatis.Ex q̊ ſequit᷑ q̃rto/ꝙ pꝛacticũ ſeu ille duplex reſpectꝰ foꝛ/ malit ⁊ intrinſece nõ ↄuenit noticie/ niſiꝓpt᷑ aliqð abſolutũ:puta qꝛ talis noticia eſt talis entitas:nã talis duplex reſpectꝰ pᷣſupponit aliquã cõditionẽ intrinſecã ĩ noticia ꝑ quã talis duplex reſpectꝰtali noticie ↄuenit:⁊ talis ↄditio ꝓpt quã ↄuenit talis duplex reſpectꝰ alicui noticie/nõ ẽ ꝓpꝛie niſi drña eſſentialis ſcie vel noticie/̃ etiã põt circũloqͥ ꝑ ta/ lẽ duplicẽ reſpectũ: qꝛ qñ drñe ſũt nob ignote/tũc circñſoqᷣmur.i.noĩamus eas ꝑ ꝓpꝛias paſſiones. ¶ Scðaꝓpõ:ſpeculatiuũ foꝛmatr nõ dicit/niſi ne gationẽ illoꝝ duoꝝ reſpectuũ:ſic videlʒ/ꝙ illa no ticia ðꝛ eſſe ſpeculatiua q̃ nõ ẽ nata pᷣcedẽ pꝛaxim neq; regulatiua ipſiꝰpꝛaxis:cuiuſmodi eſt noticia ã cogſco hoĩem eſſe aĩal.Ex ãᷓ ſeqͥt/ ſpeculatiuũ nõ eſt de eſſentia noticie vel habitꝰ/ cũ negatio nõ ſit ð eẽntia abſoluti:⁊ ꝑ ↄñs nõ eſt drña eẽntialis noticie/ cũ nulla negatio ſit drña eẽntialis alicuiꝰ poſitiui. Ex ſtis ſeqt᷑ ꝙ pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũ nõ fũt drñe eẽntiales noticie vel ſcĩe in cõt: ita ꝙ hec diuiſio q̃ ſcĩa ĩ cõi diuidit᷑ ꝑ pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũ nõ eſt diuiſio generꝭ ꝑ ſuas differẽtias: ſed eſt qᷓſi diuiſio generis ꝑ ꝓpꝛias paſſiões ſpecierũ:ſicut ſi diuidat᷑ nũerus ꝑ par ⁊ impar/ vel linea ꝑ rectũ et curuũ. Ex qͥ ſequit᷑ /ꝙ pꝛacticũ cõuenit ⁊ dꝛ de aliqᷓ noticia per ſe ſcðᷣo mõ:æ ↄuenit tali noticie ex aliq̃ ↄditiõe intrinſeca tali noticie. Sequit᷑ ſeðo/ꝙ pꝛa cticũ ⁊ ſpeculatiuũ uõ pñt dici ĩtrinſece et foꝛmałr niſi de noticia actuali vel habituali/ vel ſaltem de actu vel habitu intellectualiſcũ ſint paſſiones ha/ bitui tali vel tali.Ex quo ſequit᷑/ꝙ nullꝰ habitꝰmo ralis exiſtẽs in volũtate vel aliq̃ alia potẽtia appe titiua ðꝛ pꝛacticꝰ a tali duplici reſpectu:qꝛ nullꝰta lis eſt noticia:etiã nullꝰ talis regulat pꝛaxim neq; pᷣcedit pꝛaxim:licʒ bñ ĩclinet ad pꝛaxim eliciendã: tñ nõ dictat de pꝛaxi eligẽda vel fugienda. Dubitat ſcdðo vtrũ ſcĩa dicat᷑ pꝛa/ 5 ctica ab obiecto vel a fine.⁊ arguũt aliqͥ ꝙ a fine dicat᷑ pꝛactica.Pꝛimo auẽte pht.ʒ de aĩa dicẽtis/ ꝙ intellectꝰ extẽſiõe ad opus fit pꝛacticꝰ:et differt a ſpeculatiuo in fine: etiã ſcia pꝛactica differt a ſcia ſpeculatiua in fine:
In erplanationẽ libꝛoꝛũ logice
Et dicit ariſtor.⁊. metaph.ꝙ finis theoꝛice.i.ſcĩe ſpeculatiue eſt vᷣitas:pꝛactice vᷣo opus.dicit etiã ariſtot᷑.i.metaph.ꝙ ſcĩa pꝛactica eſt minꝰ nobilis ſpeculatiua:qꝛ ẽ gr̃a vſus.i.oꝑatiõis ⁊ finis. Pꝛo bãt etiã rõnibꝰ:qꝛ habitꝰ pꝛacticus ⁊ ſpeculatiuus pñt eſſe circa idẽ ſubiectũ:& nõ ðꝛ pꝛacticus ab ob iecto.Añs ptʒ:qꝛ habitꝰ de iſtis duabꝰ ꝓpõnibꝰ: puta deus eſt diligẽdus ⁊ deus eſt fũme bonꝰ/ſic ſe habẽt ꝙ vnꝰ eſt pꝛacticꝰ ⁊ aliꝰ ſpeculatiuꝰ: puta ille q habet de iſta/ deus eſt ſũme bonꝰ eſt ſpecula/ tiuus/ cũ nõ dictet de aliꝗ̃ pꝛaxi eligẽda vel fugien da. Itẽ medicina diuidit᷑ ĩ ſpeculatiuã ⁊ pꝛacticã: ⁊ tñ tam ſpeculatiua qᷓ; pꝛactica ſũt de eodẽ obie/ cto.ſ.de coꝛꝑe ſanabili. ¶ In oppoſitũ arguit᷑/q ab codẽ hʒ babitꝰ eſſe pꝛacticũ a qͥ hʒ ſuã entitatẽ: ſʒ illã nõ hʒ a fine ſed ab obiecto ⁊ itellectu: Wa ioꝛ ptʒ:qꝛ pꝛacticũ nõ diẽ foꝛmafr/niſi duos reſpe/ ctus aptitudinales qͥ idẽtificant᷑ cũ ipſa noticia q̃ ðꝛ pꝛactica. Itẽ ſi babitꝰ eſſet pꝛacticus a fine/ vel eſſet a fine pausta ad extraſvł a fine intẽto ſeu co gnito:nõ a fine ꝓducto ad extra: qꝛ tũc eſſet poſte rioꝛ ipſo habitu:neq; a fine intẽto ſiue cognito: qꝛ tũc nõ haberet rõnẽ ſinis/ſed rõnẽ obiecti:⁊ tenen do iſtas duas rõnes cũ ſcoto ponunt᷑ aliq̃ põnes de mẽte cius. Pꝛima:ſcĩam eſſe pꝛacticã põt intel ligi duplr. Ano mõ foꝛmalr ⁊ intrinſece: alio mõ extrinſece et effectiue. Foꝛmalr ſcĩa ðꝛ eẽ pꝛactica duplici reſpectu aptitudinali.ſ.pᷣoꝛitatis ⁊ confoꝛ matiuitatl:⁊ ſic nõ q̃rit dubiũ /ſed extrinſece ⁊ effe ctiue ſcĩa ðꝛ pꝛactica ab illo a quo cauſat᷑ talis ſciẽ tia:ſed ſic eſt ꝙ cauſat᷑ ab obiecto:igit᷑. Et ſic intel ligit dubiũ:ita ꝙ cũ q̃rit᷑/ vtrũ ſcĩa dicat᷑ pꝛactica a fine vel ab obiecto/ nõ eſt aliud q̃rere qᷓ; a quo effe ctiue ſeu cauſaliter habet pᷣmo ⁊ ꝑ ſe ſcia ↄfoꝛmati uitatẽ:tũc ðꝛ ꝙ habet illã ↄfoꝛmatiuitatẽ effectiue ab illo a quo cauſat᷑ illa ſcia:ſed ſic eſt /ꝙ illa ᷣmo ⁊ ſe cauſat᷑ ab obiecto: igit᷑ ab obiecto hʒ ꝑ ſeil⸗ lã ↄfoꝛmatiuitatẽ.Ex quo ſequit᷑/ꝙ multi male ca piẽtes ſcotũ ⁊ nõ intelligẽtes eũ male redarguũt. ¶ Scða ꝓpõ:habitꝰ nõ ðᷣꝛ pꝛacticus ab actu ſuo ꝓpꝛio:qꝛ actus ꝓpꝛiꝰ habit/ dicit᷑ etiã eſſe pꝛacti/ cus effectiue ab aliqͥ poꝛe/puta ab obiecto. ¶ Ter tia ꝓpõ: nulla ſcĩa ðꝛ eſſe ꝑ ſe pꝛactica: qꝛ oꝛdinat᷑ ad pꝛaxim vt ad finẽ: qꝛ a pꝛaxi vt finis eſt nõ cau ſat᷑ talis habitꝰ. ¶ Quarta ꝓpõ:babitus pꝛacticꝰ qñq; dicit᷑ pꝛacticus per ſe a fine ipſius pꝛaxis:nõ tñ vt finis eſt ſed vt obiectũ.Pꝛima ꝑs ptʒ:qꝛ ſcia dicit᷑ ꝑ ſe pꝛactica ab obiecto:ſed qñq; obiectũ ⁊ fl nis pꝛaxis coincidũt in idem:vt noticia qua qͥs di ctat de iſta ↄcluſione: deus eſt diligẽdus ꝓpter ſe eſt pꝛactica effectiue ab obiecto:puta a deo ⁊ ipſe met eſt finis talis dilectiõis:ĩmo deus virtualiter ↄtinet ũᷣncipia pꝛactica ꝑ que deducit᷑ talis cõclu/ ſio:igit᷑ ⁊c̃.etiã continet talem noticiã cõcluſiõis: Scða pars ꝓbatur videlʒ ꝙ nõ ſit pꝛactica a fine vt finis eſt.i.vt amatus ⁊ deſideratus:qꝛ pᷣus na⸗ tura deus ↄtinet virtualiter illa pᷣncipia pꝛactica/ ⁊ per ↄñs illam cõcluſionẽ anteqᷓ; amet᷑ ⁊ deſide/ retur. Et ſi q̊s dicat:noticia cauſat᷑ ita bene ab in/ tellectu ſicut ab obiecto:q;̊ etiã dicet᷑ pꝛactica ab in tellectu ſicut ab obiecto. Negat᷑ ↄntia:⁊ ratio ẽ:qꝛ nõ opoꝛtet ꝙ noticia habeat confoꝛmatiuitatẽ ab om̃i illo a quo cauſat᷑:qꝛ tunc oĩs ſciẽtia eſſet pꝛa/ ctica:cũ oĩs noticia cauſet᷑ ab ĩtellectu:ergo opoꝛ⸗ tet ꝙ talis ↄfoꝛmatiuitaſ ↄueniat ſibiab aliqͥ alio/ ſpeciali cauſante qð nõ eſt niſi obiectũ. Et ſi quis iterũ dicat:habet Ariſto.ꝙ ᷣncipia pꝛactica ſemꝑ ſumunt a fine:ᷣ finis virtualiter ↄtinet noticiã eo