drehenlone antam ge ſe eris opidioe lima artes

Petriam de lagrumba, pinas exdi,

naturam ex. aœni llimum loorumq Na uberrimam inexcolendi cõömendauit oſuit, ut non drofeſſionem O. Bappell ogitanti ce⸗ cui aljobſe⸗ lanctimotia atis ardentib vos verò hu- praler eos nionemce ſ nanitatispa mplum Vule purpuraxum ,non frons ationem fa⸗ Kuultugna odicum lie xum

xum contremiſcebat, honeſtum ueſtitum uerb dea- mabat, in quo tamen eam mediocritatem obſeruabat,

ut amicis ſuis ſæpè peccare uideretur. Ita corpus cu⸗

rabat. Sed quod ingenij flumen nobis animi illius do tes& ornamenta tantum percenſere polſet nume⸗

rando? Quis Apelles animi faciem pulcritudinemq́;

& venuſtatẽ eius ſuis coloribus pro dignitate depin⸗

gere uel ſaltem adumbrare valerete Abſit ut quid alij

detractum ipſi tribuam. Abſit etiam ut Vulteium noſtrũ debita laude in hac dicendi prouincia de illo ſuſcepta defraudem, Ita tamen cauſam eius agã, ut uel acerrimis eius aduerſarijs hanc vocem extorqueam, plura ad eius gloriæ amplificationem pertinentia à me ſtudio prætermiſſa, quam prolata eſſe. Non ergo iam principum conſcendam aulas, ut euocem pruden tiſſimos& grauiſſimos conſiliarios, nec adducam ex prouineijs Bpiſcopos: nec cogam per Heſſiam fini⸗ timasq prouincias flamines: nec arceſſam conſules, virosq; conſulares: ut horum omnium amplitudine, dignitate& præſtantia, quos Vulteij ſchola, inſtar e- qui Proiani effudit, memorabiles& incredibiles eius animi dotes magna cum admiratione oculis veſtris ſubijciam. Sed oculos, ſi libet, patrer Academiti, ad aram uiro aromate opertam paululum deijcite: En recens ſeminarium Yulteij: en meſſem patriæ. En adoleſcentes, quibus lingua Hebræa facilima, Græca familiariſſima, Latina domeſtica. En ſeminarium Rei- publ. literariæ ampliſſimum& uberrimum, quod Vulteius fidei ſue commiſſum, patriæ ſuæ dulciſſi- mæ, uxori liberisq́; cariſſimis, vobis, patres academi-

— 0¼ ci, vo⸗

—

——

“