ne ui, ſine tumultu, ſine omni iuſta reprehenſione coërcet, ut in ipſo muneris ſui ingreſſu tantam de ſe in prouehenda patria doctrinæ& virtutis opinio- nem excitaret, ut illius fama iam altiſſimæ artes & principum aulæ perſonarent. Nec patriam de

alo concepta fefellit opinio. Ita enim agrum Pæ⸗ dagogicum erudiuit, lolium euellit, ſpinas exci-

dit, fylueſtres arbores putauit, brutam naturam ex- traxit, ut pro dumeto& ſpineto amcœæniſſimum

hortum nobili aromate plantatum, ingeniorumq́; va-

rietate tanquam floſculis diſtinctum ad uberrimam patriæ meſſem reliquerit. Hæc illius in excolendis ingenijs felicitas eum principibus viris cõmendauit, clariſtimis adæquauit, ornatiſſimis antepoſuit, ut non immeritò Iſluſtriſs: noſtri principes profeſſionem ſanctæ linguæ à morte Clariſſ: viri D. D. Happellij, nemini præterquam illi, nihil minus cogitanti, de- ferendam& credendam cenſerent. Et cui alij obſe⸗ cro? Cum huic ſanctæ profeſſioni vitæ, ſanctimonia virtutis amor. humanitatts officia& pietatis ardentiſ⸗

ſimum ſtudium abundè reſponderet. Quos verò hu⸗

ius pietatis grauiores appellem cenſores, præter eos, qui ſummam virtutis& religionis opinionem de ſe ipſi excitarunt. At hi omines pietatis humanitatis pa⸗

rientiæ, modeſtiæ,& virtutis cuiuſuis exemplum Vul⸗

teium eſſe voluerunt. Non videbant purpuratum rheologum non illius unguentorum odor, non frons calamiſtri notata veſtigijs eos in admirationem ra- piebat, ſed videbant uirum& autoritate& uultu gra- uem, conſtantem, ſeuerum, qui ad immodicum lu- Xum

Krenul dn eids euel u na derduit ſit

noſtrüd an la

Alcepta it audh etrimiuin s ac plaraad an glo reltud qt xte

üm prit qe ime

eilmos gi raui Nrouin piſc imascan aine Arosqh ſulan dignita ar Pra b qui Trem effu animi an ma (biſciat3,:d