auit. Redite ergo obſecro, patres academici, ad inuen tarium, redite quæſo, inquirite,& diligenter, ut ſole⸗

tis, diſpicite, an tantus& tam precioſus iheſaurus fi⸗ dei Vulteij noſtri commiſſus p robsè ſit reſtitutus, vel an quid deſit aut ſuperſit. Si fatisfactum fuerit, quis

in eo quid amplius requiret? Si quid deerit, Vulteius noſter reuiuiſcet, ſed quid dico reuiuiſcet? Imò re⸗ uixit: ſi deſunt hebræa, ſoluet: ſi græca, repre ſenta- bit: ſi latina, addet. Quod ſi vero pro anguſtijs am- pliſſimas poſſidetis facultates: ſi pro inopia, copiam: pro egeſtate& indigentia, abundantie m& ingenio- rum ubertatem recepiſtis: nolite committere, patres

academici, nolite, inquam, quæ veſt ra eſt religio, quin

Vulteiorum nomen ampliſſimis memoriæ monu⸗ maentis conſecretis: quin liberis eius orphanis bene⸗ ficia in patriarn collata maiori cum fœnore, quanto vos omnes uno maiores eſtis, ut eum ſeciſſe fatemini, reddatis: Vulteium in Yulteijs deametis: iudicium illius, quod grauiſſimum eſſe noſtis, non temerè re- ſcindatis, diſciplinam abeo inſtitutam tam ſanctè& ſeuerè conſeruetis, quam religioſe ego vobis confir⸗ mare poſſum, hanc diſciplinam non poſtremam hu-

ius ampliſſimæ Pædagogicæ hæreditatis cauſam fuiſ⸗

ſe. Habet enim Germania præclara& eximia inge- nia,& tanto maiora cæteris omnibus nationibus(ma Znum hoe eſt ſed veriſſimum) rantò maiora, dico niſi teffecta non arguant ſuas cauſas, quantum varieta⸗ te& diſciplinarum multitudine, etiam i pſis teſtibus, * 9— reliquis

ei, vobis, inquam, collegis ſuis obſeruan diſſimis, vo⸗ Pis diſcipulis ſuis ſuauiſſimis valedicens, ſanctè reſti-

ecſleot: cin 1p grrenmue m lierbab mn vill manitite aic lgione int rxi Aegypt in Ar eriore Ih vic quod n mc. PEcqui qu parari mi ufe m iud un w p luris ccich tum

—

icbenn i att dosfine a on.