haberemus comperta, à quorũ cõmemoratione tem⸗ perare mihi malo, quam memoriam veſtram fideliſ⸗ ſimam harum rerum cuſtodem, refricare. Quid, quod M. Adamus Vegetius Heſſiæ ſuperioris Epiſcopus vigildantiſſimus, Vulteium noſtrum nihil horum co- giꝛtantem ſolum dignum iudicauit, quem Pinciero in munere concionatorio adiungeret. Cum verò ab eo expreſſam lidei ſuæ confeſſionem, ut par eſt, repete⸗ ret: atqui Vulteius muneris huius amplitudinem& dignitatem conſiderans, altius rimando& æquiore lance examinando nonnulla ſecum verſaret, quæ tum ſecus quam ante intelligere incipiebat, ingenueq́; o⸗ mnia ꝓ ſuo candore ad M. Adamũ perſcriberet: diſ⸗ plicuit eius ſententia& inſperata illa vocatio reſedit, quam tamen diſſimulationis integumentis, ut bona pars ſolet operire, inuoluere, ambiguoq́;& flexilo- quo orationis ſtylo tegere, nec comodis ſuis, quod parum cordate ab eo factum fuiſſe dixiſſes deeſſe pPotuiſſet. Vtinam vero hic candor& integritas tam altas in omnium mortalium corde radices egiſſet, ut neq; terrore, nec vi, nec metu, nec minis, nec telis, nec ferro, nec igni, nec ſpe, nec promiſſis ab agnita ſe- mel veritate, ut Vulteius noſter, eiusq́; coram prin- cipibus profeſſione abſterrerentur. Ita maximis fæpè, ſplendidiſſimisq́; conſuleretur familijs: ita natura ea- rum caduca& ad ruinam plus æquo, proh dolor, pro- Pendens, non eblanditis ſuffragiorum ſuſurris, ſed terna veritate fulciretur, ut nec principes nec reges ſe tam temerè ad impuriſsimi& petulantiſſimi herma⸗ Phroditi pedes abijceren: nec omnis cincinnatus ga neo in

—ſſ 8

reces he

——

Limil

dponanen fal gbut Ac d nol yerü eſban ieba

——

dja tn tiæ um Deuau nter rica quubt n as

ppesad un erte

imulerd, dpr ariscaain iioro

aducaa ihn Lriptioie