ine puto intelligi poſſe. Niſi quis tàm a- harmacum quaſi per occultas vias ſeſe ad naturam recipere,& latenter quaſi per poſtieum introire, eamq́; vel admonere, vel rogare, vt in illius gratiam peculia- rem humorem expellat, non eum quem natura ipſa abiectu- ra fuiſſet,& quò forte plus moleſtabatur. Irritata enim na- tura, ſiquidem ſola cuacuationis cauſſa ſit, expellet id, quod maximè noxium,& moleſtum eſt, in quocunq; tandem gene- re fuerit: expultrix enim i

llius facultas non vni tantùm hu- mori noxio, ſed omnibus omninò ex æquo expellendis deſti- nata eſt.

63. Deinde ſi medicamenta, quatenus naturam irritant, euacuant, omnia irritantià corpus euacuabunt: à quatenus ipſum enim ad de omni ſemper eſt valida conſequentia. Ne- mini tamen hactenus, etfi valde jaborarit Eraſtus, idipfum perſuadere potuit. Immò quotidiana hilis in inteſtina ef⸗ fuſio quotidie totum corpus purgaret: primarum enim ve- narum ſtimulatione purgationem fieri cenſuir. Qudòd ſi ve- rò huius irritationem lenem,& nimis debilem aiat, quam vf iſti muneri fafficiat, dyſenteriam illi confiderandam propo- nimus, vbi etiam nimia eſt, nec; tamen id præſtare pote quod irritationi adſcribit Eraſtus. Medicamenta verò pur-

gantia propinata, etiam quorum Irritationem nullam ſenti- mus dyſentericorum corpora vtiliter purgant, quidqui

tamdem fiat à nem mens ſit, vt credat p

Fuchſius ſentiat,& ſimul magno ægrotantium commodo,

pſum humorem mordicantem educunt. Vnde neceſſum

eſt idipſum irritatione, quæ etiam ante ſumptum medica-

mentum nimia erat, fieri non poſſe, ſed alià quàdam vi, quam

nos tractricem dicimus.

64. Præterea argumentum ab ictericid ſumptum quò v titur, commodéè in ipſum retorqueri poteſt. Nam icterico- b rum excreriones ob id ſegniores, nec immexitò, ſtatult,