“ BEen.—————— —·— 4*— 2—

ma pharmaco loca, delabitur. Quò cum magnãà copid per- uenit,& mole ſuâ, grauitateq́; inſità inualeſcit, adiuuante facultate expultrice, ventriculi,& inteſtinorum, vim mecdi- camenti trahentis eludit,& quà via maximè patet, nimirum

per inteſtina in aluum præcipitatur. Eo propemodum mo. do, ac ſi quiſpiam nauiculam per fluuium rapidiorem funi.

cuſo ad ſeſe in ripam oppoſitam pertrahere tentet, trahit ille tum quidem ad ſeſe quantum in ipſo eſt: verùm tandem na- uicula, mole ipſà adiuta, vi fluuij aliorſum, quàm quò tra- hens volebat, abripitur. b 41. Sed ex eaxeα idem confirmare conantur. Nam medicamentum ſi validius aliquantò fuerit, non trahet illum tantuͤm humorem, qui ſibi familiaris eſt; ſed obuios quoſq́; inuadit, atq; in ipſum etiam ſanguinem naturæ alioquin gra- tiſſimum graſſatur, quod non fieret, ſi certum humorem tra- hendo medicamentum purgaret. Tuùm enim familiari abdu- cto, non amplius ſæuiret in reliquos.

4². Reſp. Vt medicamentum trahat ſuum quodq; hu- morem ex corpore humano felici ſucceſſu, non tantùm opus

eſt facultate quàdam peculiari tractrice, ſed eriã certà quan-

titate,& menſurâ quam natura ferre poſſit. Alioquin, cum pleraq; id genus medicamenta malignam quandam,& ad- uerſam naturæ qualitatem habeant, non tantùm trahent fa-

miliarem humorem, ſed naturam quoq; ipſam deſtruent;

—

quàâ deſtt uctà, vel ſaltem inſigniter læsà, humores quilibet promiſcus, cum amplius retineri non poſſint, diffuunt. Quod etiam in lienteriâ fieri videmus, quando dæſà conco- trice& retentrice facul ate ventriculi, cibi propemodum tales quales aſſumpti ſunt excernuntur, trahente nullo, ſed naturâ tantùm non retinente. Huc accedit quòd medica- mentum auxiliarium calorem ſibi adiunctum habet, cuius

eſt fimpliciter, ſicuti proprietatis, hoc tantuùm trahere, Su- 8 4 pra!⸗