„ en K 4, ſene Mw

bing„Wcien ne inl A 5 quim H& d tturn aan leam it iu mitd& A in ³38

4

ſeun ad r⸗

dent Iiße hipen au edus m

Declamatio decimanona. 315 ptaui ut illum mecum e mater odiſſet. Fruſtra te pu tas extorquere accuſatione poſſe, quod mihi non ipſa calamitas, non dolor, nõ meditatio orbitatis expreſ- ſit. Vras licet, durabo, perferam, paſſus ſum iã, quod erat difficilius, occidi. Torſit inquit, filium meu. Bre uiter iudices ratio reddatur, infimem. Quid reſert an innocentem, ſi illud omnibus liquet:? luuenem cunctis pignoribus inuiſum, omnibus affectibus grauem mali gni fecere ſermones. Quid agimus animæ? quẽadmo dum effugimus, euadimus? In tanta infimia nihil fa- cere, credentis eſt. Vis me circumire ſingulos recla-

mare populo, cum rumore rixaris Tuæ fortaßis infir

mitati conueniat negare, me tantum fortior aſſertio unici decet. Eripiendus eſt nõ contentione uerbori, ſed ut ciuitas ſtupeat, ut erubeſcat. Torquere me filiũ putas? Inuidiam facio populo. Videor mihi illis uerbe ribus lacerare ſamam, illis ignibus increpare rumo- rem. Quæſtio de infami filio una rationem habet, ut probes innocentẽ. Dij mala prohibeant, ut noueris il lum dolorem, quo poteſt torquere filium pater. Nibil eſt infelicius hõine, cui de unico ſuo mors ſola nõ ſuf ficit. Iuuenem in cuius animo perdiderant nomina no ſtra reſpectũ, què quotidie neceſſe habebamus excuſa- re rumori, ꝗ inter nos formoſum malebat agere quam filium, uerberibus ignibusq́; conſumpſi. Vis, uis ſcire quanta tormentorum ratio fuerit? Debuit etiã tortus occidi. Si tamẽ utiq; mater uis ſcire cauſas, leuiter au di. Proſpiciebam miſer in grande quandoque facinus prorupturum, quod otio uitam, quod deſidem domi

per⸗

4₰