—

312 Pro Marito

ſita ſolam comp lorat uxorem. Rurſus ad populuu cas miſerum pudoremèemateriam noui rumoris accen dis? Perdidi ergo rationẽ ſecreti. Sic mei omnia ſecs ram, ne quid aut quæri poſſet, aut dici. Iã uerò quitin pudentius, quid indignius, quam cũ ſibi de liberia

dunt licere tantundem,& æquum ius patris ac matmni

eſſe contendunt, quaſi neſciàt nobis arbitriũ uiten cisq; commiſſum: Non eſt priuilegium, filium occile re cum fieri poteſt, nec quiſqua tantũ ideo fecit, qii liceret. Viſcera unici lacerare ſuffeci. gnoſce, ſinopo tes mihi credere, nemo filium ſuum occidit odio, non

erit tanti iuuẽᷣis inuiſis. llud eſt in patribus uſqueal

parricidium terribile, quod amant, quod ſuccurrun,

quod ſibi uidentur aliter non poſſe miſereri. Nonet

quod uos ab æſtimatione malorum meorũ molliorſ xus abducat. Maioris afftetus eſt filium occiden, qud uindicare. Deſine igitur me mulier jatigare inte rogationibus tuis. Ita tibi nõ uidetur omnia reſpder pro filio, qui dicit, occidi? Et licet cõprimantur exclu

mationes, ora claudãtur, nibil negat qui hocfatetur.

Atqui ſummorum facinorũ ipſa immanitas innocen⸗

tia eſt. Eilium pater non demens, non inſanus occtci. Hominẽ extra ſenſus affectusq́; po ſitũ quiſquis nunc miſeratur, occidit. Vides ſenẽ ſanguine ſuo fluentẽ- ceratis exuſtisq; illis ſanctiorib. charioribusq; uiſce/ ribus ſuper exanimis unici corpus cruentis maibus i centem? Horreo cadauer,& uelut corpora quæ cœle ſtis exanimauit ignis, adire propius timeo. Ad quæli facinora ſufficit claudere oculos, uultus auertere, tu- ͤ cere,

Decuba

ceeniriniun

i cuſs⸗ſeret lnterrogesD m rito,erazaisn Nouumiudisih lentückdegohe comüumha 1 gudiodeeu bh ulbnbabän leprornpbinc exclanaetdme teſtoyäluaii obijeunlirig noſttinmnbuin turnis Nixech llii inimam, qummnnoli- heie ti ſieniſe 9 craum Eronn- ſrüjgrauuuze falloren btiſinoſg cän negunt lerurt,n ddothuſit h berüüſſene ni tau j golt 9 bhnaeuik

—