62 Pro Milite

Vultis expectem, ut putres artus fœdet pudenda cani 4

ties, ut ſanguine mẽbra uacuata uix nitantur ad greſ ſus, ut hæ laudatæ manus, nec ad quotidianæ uitæ mi niſteria ſufficiäte Quam miſerum, quam deforma eſt meminiſſe quod fueris, referre cicatr icum tuarum re dundationes,& frigidam præteritorum memoriam, cum iam fidem membra non habeant, ſupra ſua fucta rideri? Feſtinato exire de ſcculo debeo, dum alacre corpus, dum ſpiritus uiget, dum teneor, dum deſide/ ror,& hoc uolo deberi manibus meis, animo meo. Fauete dij pariter atq; homines, mortem uir fortis in ueni. Eſt hæc cmunis mihi cum multis fortaſſe cau-

ſa, ſed ueniamus ad meam. Si mihi mathematicus de-⸗

nunciaſſet damna membrorũ, grauem corporis per- petuumq́; languorem, ignoſceres tanta mala uel in/ certa fugienti. Plus eſt quod expaueſco, quod timeo- Minatus eſt mibi manus meas, meos animos, nullũq́ uoluit eſſe momentum, quo ſecurus intrepidus q́; re- quieſcerem. luſſus ſum uitam per anhelitus metusq́; conſumere. Quis inter hæc ſpei, quis cõſolationis eſt locus? Mori debeo tanquam nocens, ſi mathematicus uerum dixit: tanquam miſer, ſi menitus eſt. Quid, quod me futurum dixit parricidam? En quem mitta- mus in experimentum, cui credamus? Placet poſt fu⸗ turorum incertam tractare rationem, quid ad diuer/ ſas perſuaſiones,& ad loquacißima humanorum pe ctorum ingenia uariaris? Parricidium dictus ſum fi- ſturus, ſi poſſum poſt hæc uiuere, non ſum innocens, etiam ſi non fecero · Interrogare me hereule hic libet uos

nn bilnen⸗ Um lint rein

Nalh a golgm

ſabtn acmuſ tit en Abaster, un ae Vljconeni 5 tnnr, aüu un nanpeſetc ua ge hunſeſſ mn Uueneicn