38 Pro Filio Si me cotinuo occidiſſem, tanquam parricida morie bax. Neq; eſt P. C. quod excludi præmiũ putetis con tradictione patris. Eximus per magnorum operum reuerentiam de neceßitate parendi,& aut interim nobis magna uenit cõtra nominis huius potentiam,- de uirtutum fauore libertas, aut obſequia peracta de mum optione repetemus. Non eſt quod uos reſiſten- tis moueat autoritas, neminem inuenias mori uolen tem, qui non habeat aliquem uetantem. Ille cui præ- ſto non ſunt pignora charitatis, lachrymis tamen au dientium,& conſolationibus,& promptißma ſem per exhortatione reStinetur. Parentibus uerò circa li eros unus affectus eſt, fauere uitæ, timere mortem.

Non habent patientiam, nec iuſtæ orbitatis,& in/

ter ſupplicia licet pœnasq́;, omnes tamen illis inno- centes, omnes miſeri ſumus. Ego P. C. communem banc impatientiam ſenis accendo pietate, reuerentia, Reri nõ poteſt ut ſe mori debere perſuadeat patri fi lius, propter quem ſe uidetur occidere. Hactenus le- ges, hactenus merita uirtutum, ueniamus ad neceßita

tes. Mori uolo, mori uolo ita ut reddidi cauſas, ita nõ

ex hac deſtinatione ſentitis quicꝗd dici poteſt, quic- quid dici nõ poteſt. Viderit quid nos hucuſq; protule rit, hinc incipit ratio. Quod uolo, fingite unũ ex po pulo turbaqᷓ; petere ius præmiorũ. Non debet hoc ue tari, quoties habet cauſas: nõ poteſt, quoties non ha bet. Scilicet enim uerendi eſt, ne ad hoc incõſultè, ne temere leuitas humana proſiliat:& credibile eſt, ut

quicꝗuid apud hominẽ pro uita dici poteſt, ipſa fibi b nita

tüen ſolläüen n uhesſen anc abna br en in nian, 65 dutboſtäd r dn ißnelrrrüc it e Fn Dh gitne pnetcnr, ntn Fantmale

n frr enon nn te kgaö ſif tit Nma ſer ſsgaatin 44 teur ere u

9 2 lnr duſß

—

—=——

—

— — —

— —