orationc deterret!

Jerrim

14 85=XT

quiſſet, Romæd; alteram duxiſſet, neq; nuncium priori re- miſiſſet, mortuus ́; eſſet inteſtatò,& ex utraq; filius natus eſſet, mediocris'ne res in controuerſiam adducta eſt?

VXOKRIV S,, um. Offl. 64 a, In arbitrio rei uxoriæ hæc uerba maximè excellunt: melius, æquius.& Top.

Litera uaſtior. Ora. au a, Verba ſæpe contrahuntur, non uſus cauſa, ſed aurium. Quomodo enim ue- 2 ſter Axilla ala factus eſt, niſi fuga literæ uaſtioris? quam literam etiam è maxillis, è taxillis,& uexil lo,& paxillo conſuetudo elegans Latini ſermonis euellit. Eadem litera in numeris ſignificat decem: quæ ſi præpona tur literæ uel C, uel D, aut L, aut M, decẽ detrahir& tollit, hoc modo XL. pro quadraginta. XANTIPPE. Hic eſt enim ille uultus ſemper idem, quẽ di- citur Xantippe prædicare ſolita in uiro ſuo fuiſſe Socrate, eodem uultu ſemper ſe uidiſſe exeuntem illũ domo& re- uertentem, z. Tuſc. XENIV S,, um. hoſpitalis. Xeniæ balneæ, pro Cæl. 50 b. XENOCRATES. de cuius integritare Atti. n a. Ac primo ab ipſo Platone Ariſtoteles& Xenocrates, quorum alter Pe ripateticorum, alter Academiæ nomen obtinuit, 3. de Ora. Nam Speufippus Platonis ſororis filius,& Xenocrates, qui Platonem audierat,& qui Xenocratem Polemo& Crator, nihil ab Ariſtotele, qui unà audierat Platonem, magnopere

diſſenſit, copia fortaſſe& uarietate dicendi pares non fue-

runt, de Or. Nec uerò eius(Ariſtotelis) condiſcipulus Xeno crates in hoc genere prudentior, in cuius libris, qui ſunt de Natura deor. nulla ſpecies diuina deſcribitur, 1. de Nat. Xe- nocrates, cùm legati ab Alexandro quinquaginta ei talen- ta attuliſſent, quæ erat pecunia temporibus illis, Athenis præſertim, maxima, adduxit legatos ad cœnam in Acade- miam: ijs appoſuit tantum quod ſaris eſſet, nullo appara- tu. Cùm poſtridie rogarent eũ, cui numerari iuberet, Quid? uos heſterna, inquit, cœnula non intellexiſtis, me pecunia nõ egere? quos cùęm triſtiores uidiſſet, XXX. minas acce- pit, ne aſpernari regis liberalitatem uideretur, Tuſc. ꝗ. lib. 5.Xenocrates animi figuram,& quafi corpus negauit eſſe,

uerum numerum dixit eſſe, ut iam Pythagoræ uiſum erat,

cuius uis in natura maxima eſſet, Tuſcu. q. lib. 1. Xenocrates & ſuperiores animum(corporis expertem) eſſe dixerũt, Ac. q. ed.i. lib. 2. Quæ mihi res multò honorificentior uiſa eſt,

quaàm aut illa quum iurare tui ciues Xenocratem teſtimo-

nium dicentem prohibuerunt, ad Atti. lib. 1. 1u. Quid igitur aut hunc prohibet, aut etiam Xenocratem illum grauiſsi- mum philoſophorum exaggerantem tantopere uirtutem, X extenuantem cætera,& abijcientem, in uirtute non bea- tam mo dò uiram, ſed etiam beatiſsimam ponere, Tuſc. Cõ

traq́; patrẽ eius, illũ qui Tib. Gracchi conatus perditos uin dicauit, nullã comitatè habuiſſe ſermonis, nec nõ Xenocra-

tem quidẽ ſeueriſs i mũ philoſophofum, ob eam rem ipſam

magnum& clarũ fuiſſe, Offi. Nam cũ reliquiſſet duos præ- ſtantiſsimos ſtudio atq; doctrina, Xeno cratem Chalcedo- nium,& Ariſtotelem Stagiritem, 1 Ac. De Platone.

XENOPHAN ES.Et quàm nõ multũ(diſſenſerũt) à Plato

ne Megarici, quorũ fuit nobilis diſciplina: cuius, ut ſcriptũ uideo, princeps Xenophanes, quéẽ modò nominaui, 2 Ac. Xe nophanes unũ(uulr) eſſe omnia, neq; id eſſe mutabile,& id eſſe Deũ, neq; natum unquam,& ſempiternũ,& congloba- ta figura, Ac. q. ed. i. lib. 2. Tum Xenophanes, qui mente ad- iuncta, omne præterea quod eſſet infinitum Deum uoluit eſſe, de ipſa mente irem reprehenditur, ut cæteri, i de Nat. XENOPHO N, t. Or. 19 9 b, Xenophõ, cuius ſermo eſt mel- le dulcior, ſed è forenſi ſtrepitu remotiſsimus.& 202 b, Xe- nophontis uoce Muſas quaſi locutas ferunt. Xenophon So craticus(qui uir& quantus in ea militia, qua cũ Cyro mi- nore perfunctus eſt) ſua ſcribit ſomnia, quorum exitus mi rabiles cxtiterunt. Mentiri Xen ophontem, an delirare dice- mus, ide Diu. Deniq; etiam à philoſophia profectus prin- ceps Xenophon Socraricus ille, pôſt ab Ariſtotele Calliſthe nes comes Alexandri, ſcripſit hiſtoriam:& hic quidem rhe- torico penè more, ille autem ſuperior leniore quodam ſo- no eſt uſus:& qui illum impetum oratoris non habeat, ue- hemens fortaſſe minus, ſed aliquanto tamè eſt, ut mihi qui- dem uiderur, dulcior, 2 de Or. Inſtituit Xenophõ Ageſilaũ, 3 de Or. Vincunt tamen artificio beneuolentiæ colligendę, qui neq, Cyrum Xenophontis, neq; Ageſilaum nouerinr, ¹ ad Qu. Fr. Vnus enim Xenophontis libellus in eo rege lau- dando facils oës imagines omnium, ſtatuas; ſuperauit, 5 Fam. de Ageſilao loquẽs: Multas ad res perutiles Xenophõ- tis libri ſunt, quos legite quæſo ſtudioſè, ut facitis. Quàm copioſè ab eo agricultura laudatur in eo libro, qui eſt de tuenda re familiari, qui Oeconomicus inſcribitur, de Se. Po cula, ſicut in ſympoſio Xeno phontis eſt, minuta atq; roran

8 5 ₰ 8

b Z. FE 1486 tia, de Sen. Apud Xenophontem quærit Socrates unde ani-- mant arripuerimus, fi nulla fuerit in mundo, 3 de N. Cyrus ille à Xenophonte non ad hiſtorię fidem ſcriptus, ſed ad ef- figiem iuſti imperij: cuius ſumma grauitas ab illo philoſo- pho cum ſingulari comitate coniungitur: quos quidem li- bros non fine cauſa noſter ille Africanus de manibus pone re non ſolebat. Nullũ eſt enim prætermiſſum in his officiũ diligentis& moderati imperij, ad Qu. Fr.

XENOPHONTEIVS,a. Gratiamq́ illé, de qua ſuauiſ-

ſimè quodã in proœmio ſcripſiſti, à quo te flecti nõ magis potuiſſe demonſtras, quàm Herculem Xenophonteium il- lum à Voluptate,s Fam. Tum facillimè ex eo libro, quẽ de conſulatu,& de rebus geſtis ſuis conſcriptum molli& Xe- nophonteio genere ſermonis miſit ad A. Furium poetã fa- miliarem ſuum, de Clar. 176 b.

XENOPHONTIV S,,um. Epiſt. 67 b, Herculem Xeno- phontium ferunt,&c. XERXES.Nam Xerxes quidé referrus omnibus præmijs, do

nisq; fortunæ, non equitatu, non pedeſtribus copijs, nõ na. uium multitudine, non infinito pondere auri contentus, præmium propoſuit, qui inuenifſet nouam uoluptatẽ, qua ipſe non fuit contentus, Puſcu. q. lib.. Nec ſequor Magos Perſarum, quibus authoribus Xerxes inflammaſſe templa Græciæ dicitur, quòd parietibus includerent deos, quibus omnia deberent eſſe patientia ac libera, 2 de Leg. Non ma nibus, ut Xerxes, ſed rationibus deorum immortalium té- pla& aras euerterit, de Na. deor. i.

XNYSTVS, tz. porticus. de Cl. 169 b, Cũ inambularem in xy-

ſto,& eſſem ocioſus domi. de Opt. 243 a, Spaciari in xyſto. Aca. 3 b, Cum pauca in xyſto locuti eſſemus, tum eodem in ſpacio conſedimus. At.⸗ 2 Syaunaſium xyſtus qz.

Or. z12 a, Purrum ſemper Ennius, nuſquã Pyrrhum: ut patefecerunt Fruges, non Phryges, ipfius anti- qui declarant libri. nec enim Græcam literã ad- hibebant. nunc autem etiam duas,& cum Phry- gum,& cum Phrygibus dicendum eſſer, abſurdum erat aut tantum barbaris caſibat Græcam literam adhibere, aut re- cto caſu ſolùm Græcè loqui. tamen& Phryges& Pyrrhum aurium cauſa dicimus. At. 56 a, P. Sulla, pro P. Sylla.

— AL EVCVS.Zaleucum quis leges Locris ſcripſiſ-

³⁴ „ ſe non dixit? 6. ad Attic. Quod idem& Zaleucũ

565& Charondam feciſſe uideo: quum quidem illi 9)

non ſtudij& delectationis, ſed reipub. cauſa le-

ges ciuitatibus fuis ſeripſerunt, ꝛ de Leg. 2ZELOTYPIA,piæ. obtrectatio, quam intelligi zelotypiam

uolo, eſt ægritudo ex eo, quod alter potiatur eo, quodille

ipſe concupierit. Atticum 162 a, Offenſio noſtra, quæ magis

Aorvaia mea, quàm ab iniuria nata eſt.

2Z. ENO, onu. Ac. 33 b, Zeno qui inuẽtor& princeps Stoicorũ

fuit.& de eodè 36 a, Iam Polemonè adiuuerunrt aſsiduè Ze no& Arcefilas. Sed Zeno cũ Arceſilã anteiret ætate, ualdeq; ſubtiliter diſſereret,& peracutè moueretur, corrigere cona

tus eſt diſciplinã, Ac. q. ed. 2. lib. i. Et ſi Zeno Cittiæus, adue

na quidã& ignobilis, uerborũ opifex, inſinuaſſe ſe in anti- quã philo ſophiã uidetur, Tu. q. li.. Zeno Eleates perpeſſus eſt omnia potius, quàm cõſcios delẽdæ tyrannidis indica- ret, Tuſ. q. li. 2. Zeno ad uiſa quaſi accepta ſenſib. aſſenſionẽ adiungit animo rũ, Ac. q. ed. 2. li.i. Zeno ijs ſolũ uiſis adiun- gebat fidẽ, quę propriã quandã haberẽt declarationẽ earũ rerũ, quæ uidẽtur, Ac. ed. 2. lib. 1. Zeno quòd ſuã, quòd pro- priã ſpeciẽ habeat, cur appetẽdũ ſit, id ſolũ bonũ appellar, de Fi. li. 4. Zeno arbitrabatur omniũ perturbationũ matrè eſſe immoderatã quandam intẽperantiam, Ac. ed. 2. li. 1. Ze- no arbitrabatur nihil quicquã effici poſſe à natura corpo- ris experte, Ac. q. ed. 2. lib. i. Zeno autem(ut iam ad ueſtros Balbe ueniam) naturalè legè diuinã eſſe cenſet, eamꝗ; uim obtinere recta imperantè, prohibentéq́; contraria, ide Na. Zeno cõprehenfionẽé inter ſcientiã& inſcientiã collocabat, eamꝗ; neq; in rectis, neq; in prauis numerabat, Aca. q. ed. 2. lib. i. Zeno ſenſus iunctos eſſe cenſuit è quadã quaſi impul ſione oblata extrinſecus, Aca. q. ed. 2. lib. i. Zeno nihil cẽſuit deeſſe uirtuti, Ac. q. ed. 1.li. z. Zeno ꝗd aut efficeret aliquid aut quod efficeretur, cẽſuit nõ poſſe nõ eſſe corpus, Aca. q. ed. 2. li.i. Zeno nõ tã rebus, quàm uocabulis ueteris Acade- miæ diſciplinã cõmutauit, Aca. q. ed. 2. lib. 1. Zeno, quaſi cor poris ſimus expertes, animum ſolum complectitur, Acade. q. ed. i. lib. 2. Zeno ita concludit, Quod ratione utitur me- lius eſt, quàm id quod ratione non utitur: nihil aurem mundo melius: ratione igitur mundus utitur, 3 de Nat. Ze no, cùm ægritudinem definit, opinionẽ mali præſentis re- centẽ, uerbũ(recens) ſic interpreratur, ut non tantùm illud recens eſſe uelit, quod paulo antè acciderit: ſed quàm diu in illo