llterina t 4, 9 1 tel quan- ampfe aſ icien- Teglmus. atex Ipſa nificanti. muia pa. LConnexa ang. uer. G exem- rII.,& gemende in oratuo- Kinckione M PV

parãdam, lenas, vel um fructu aputare, di jzus omnia ſtraq, uer- Lolio, ne-

r r ſic reßßon-

votiate ali-

E ſerunt oaiunt, do aur. N l- icatus eſt, gille in Pla on deæbita- tgenera in eyter tra- rilt, Em- Vpcrates, coluerunt, qui nobis gauitq ul giſima in- yripemudi ditus, ad

uicGudm

honeſtum

4 7 9 lat 1&

AA. me huius denim pro- s N erem 1— mefbid àne nomit 4

—

NVNCVPATOR A. niv. At, Ac boni, qualis& quanti uiris maximi uidelicet omnium quot ſunt, quotq fuerelut uerò Ca tullus poeta lepidißimus,& Ciceronus coæuus dixit) quotq́;, poſt alqs erunt in anuis, oratoris, höc e3t philoſophi, iuriſconſulti, atq, omnium artium mæximarum peritißimi ſic enin& iſe,& Quintilia nus oratorls nomen intelligendum eſſe docuerunt. Eum auté talem fuiſſe, qualem diximus, haud erit mibhi longa oratione demonſtrandi. Ina enimpro Cecinnaæ oratioſut alias taceam)& Topica ad Tre batium luriſconſultum, oſtendüt, qualus, quantusq; in luris ciuilis prudentia fuerit Cicero. Aio uti- nam i liber extaret, quem Gellius, ab eo ſcriptum de lure cinili in artem redigendo afhrmat: minur enim in iure cognoſcendo laboraremus. Quam uerò in omni philoſõphiæ parte uerſatus, extiterit Cice

ro, loci difhicillimi ab eo doct?, copioſeq; tractati teſtantur. Annon cademici libri, de Natura deo-

rum de ꝰniuerſitate, Tuſculana item bona ex parte diſputationes, illius eximiam quandam in pbyſi- cus, atg; in naturæ obſcuritate cognitionem præ ſ ferunti Fam deinde partem naæ de onni rationé m rum, rerunmc; publicarum rectione tractat: nönne ſplendide atq; diſtinctè tribus libris do Legibus, de Somnio Scipioninam de Republica ſex ili Aiuini libri, quorum fragmẽtum eſt Scipionus ſomnium, nõ tam tempori, quam hominum ſegnitie& inertia periſſe uidentur] totidem de oh, Rabeud. Amicitia, desenectute, Paradoxuw, ex Orationib item ſuis tã multisr& Epiſtolus efi perjecutus: Qaid dicam de Quæſtionibus illis omnium difhcillimu& obſcurißimus, de Finibus bonorum& malorii, do Diuinatioue, de Fato: quas quaſtiones Cicero ſic explicauit, ſic diuina illa eloquentia illuſtrauite ut in- ter omnes philoſophos tanquam honorarius arbiter ueniſſe uideatur. Nihil hic dicam de Math'ema- ticis, quorum expréeſſa ueſtigia in omnibus eius monumentuir plurima extant: nibil de ratione diſſeren di, in qua una ita uidetur excelluiſſe, ut omnes tum Græcos(Ariſtotelem ſémper excipio)tum Lati- nos longè ſuperarit. Nam cum diſſerendi ratiorhetoricam& dialecticam complectatur, de illaprio- renemo eſi qui neſciat, tot&tanta adiumenta ornamentaq; dicendi, quantadà nullo preterea alio in oratorum regnum ab eoéſſe importatæ De altera uero, ſi ex ipſius diſputationibus&kauſis, quas tra- ktawit(quod uerius certiusq; iudiciu&ft) quam ex præceptu artuiq; deſcriptione inaicare uoluerimuu,

neceſſé habebimus fatert, ilum in dialecticis, omniq; Aiſputanai rationc fuiſſé peritißimum. Saan-

quam ſirhetoricos ipſius libros uarios& abſölutos(réſpondet enim rhetorica, ut Ariftoteles ait, ex al terzparte alectice,æd fere ſmilu cius eftniu quddcopiam&ornamentadicendirbetorita diltti cæ adiungit)& librum Topiclrum diligenter ewoluerimus: quod dico, ex ipſius etiam de Arte præce- ptls uerum Iſſé comperiemus. Quo magu mirum uideatur, in tant acuiu. g⸗ 2ο 2 locorum copia, qui ab hoc diuino uiro,tanta uerborum& ſentétiarum ubertate& lucetractati explicatiq; ſunt: nosad- huc tam infantes& penè mutos eſé, ut uix triæ uerba ſine orationas aut ſermonus aliquo uitio, poſi-

mus uel ſeribere, uelproferre. Quod ideo ſu, quiaz ad huno hominem rarò nimuvsr aiuertimus, non ſepe cum co colloquimur, ut ex eius ſuauißimo caſtißimoq; ſermone facultatem aliquã ſaltem tolerabilem

dicendi arq intelligendi nobis comparemus: cum infantißimuis aut& inquinatißimus aßiiduè uerſa- mur. quo fit, ut ſimiles eorum euadam us. Sed Hec querela longius hoc loco mihi perſequenda non eft, ne quus fort mecum iudiciodzmni iniuria litem conteſtetur. Qubd tamen mihi uerendi non éſſet, præ- ſertim te patrono, qui tam lon gè ab iſtorum abes infantia, quam ilii àdiuina Ciceronis abſunt elaqus tia: quiq; qua iurbs peritia polles, rationes inuenerts, quibus clientem tuum non modoò à calumnia uin- dices, ſed etiam aduerſarq;s(liqui fortè erunt, qui hæc nqſtrareprebendant] calumniæ mulcttam lege Memmia, uel(ut QMartianus iuriſconſultus uocat Rhemmia irrogari facias. Vt autem ebreuertar,

umde digreſſus ſunn tibi An ERBACHI bumaniſßäme, he meæ ſemeſires uigiliæ, meiq; in hocam

plißimocampo ſuſcepti labores erant dicandi, primum, quia null honeſtius aut melius(ut antè dixi) cõmittitur& coniungitur Orator, quam luriſconſultordeindeetiam, ut animi mei erga te grati teſli- moniumuel qualecunq; haberes: poſtremò, quo tu, qui omnibus cauere adtuum patrocinium, quaſt in portum tutißimum confugientibus ſõles: mihi quog, meisc; lucubrationibus& laboribus caucas, tuo ſapientißima ac ſelicißimo patrocinio, quo dpotes, utrung, tuearls. Tu fortunis quantæ homini mode- rato, nec inſinitas opes appetenti ſatis ſunt, abundas: tu honoribus inter ciues tuos, tu in hac præclara eruditaq Academiain iuris ciuili& legum interpretatione, aljsc; muneribus fiorentißimus& es Etaberueta miſerorum refugium atqq; ſolatium: tu doctißimorum uirorum,& principum amicitis &clientelis nobilitatus, fores. Namuerum&ſſe quod Craſſus apud Ciceronem dixit, Teſtis eit ianua tua& usſtibulum, quod non aliter qudàm Scauole iltus, maxima quotidie frequentia ciuium ac ſum- morum hominum ſplendore, celebratur. Eit enim(inquit, ſine dubio domus luriſconſulti, totius oracu

lum cuuitatis. Quamobrem, mi patrone optime, te hic rogarem, ut hæc noſtra libentiauimo acciperes,

niſcirem te ea frontäs hilaritate huinſmodi munera accepturum&ſſe, qus ea quæ tibigratißima ac in cundiſtima ſunt, ſoles accipere. Quõdin tuonomine apparent, non dubitoomnibus qui ubig ſant, ueriiuru germanaq; orationis Latinæſtudigſis iucundio- b ra&gratiora fore. Baſilee, MD XLVIII. menſée Februario.

.& 7 MARIVS