nler

4 eg .

Wnd

inonz

8 * m 10 Y al * 4 u 1 8Wn 3 1 8 A kerd 1 . 3 LA A△ em 1. 11 T d 9 ienea„ do- d tqumonmin e K. noc b 1 — Ahm 8 dcrn d 4 4 1 3 3 AA r. 8 4⁴ e A„„ 8— 4

. 4 48 e cre me y 4 8 4 ARdr. rancdrt 1 H 6 7 1 8 4 N 4 COoan 7 n 4 o“ 5 Maen aum 8 1 1 ro tmldnaen 4

* 4 3 „ mekr A 4 1

4 4 4¼ E——·-—

+

GENE SIS CA bp. XIIL. I x. 875

voluiſſe eum occidere,& in ciſternam deieciſſe, atque in finem véẽdidiſ= ſe Iſmaelitis, ſcilicet id cupientes& agentes vt is velè medio tolleretur. vel certè ad præmõſtratam ei per ſomnia fœlicitatem,(quæ res eorũ if. uidiæ& odij in ipſum cauſa fuit) nullo modo peruenire poſſet. Neque Deus ad id faciendum eos vel coegit vel incitauit: in ipſis fuit& facere& non facere;& ad faciendum propria voluntate adducti ſunt. Quod autẽ mala quæ machinati ſunt Ioſepho, in eius dignitatem& gloriam Deus cõuerteritzid non eorum virturis& prudentiæ fuit, ſed diuinæ bonitatis & potentiæ: cuius eſt, ex quamlibet magnis malis,& poſſe& velle ma- xima bona elicere: quemadmodũ ex proditione ac venditione ludæ& lu dæorum parricidio, ſummam Chriſti gloriam,& optatiſſimam humani generis liberratem, ac ſalutem extulit. Veriſſima quippe illa eſt de Dei prouidentia Boetij ſententia: Sola, inquit, eſt diuina vis, cui mala quoque bo- na ſint: cùm eis competenter vtendo, alicuius boni elicit effectum. Ordo enim quidam cuncta complectitur, vt quodab aſſignata ordinis atione diſceſſerit, hoc idem, licèt in alium, tamen ordinem relabatum, ne quid in regno prouidentiæ liceartemeritati.

Affine eſt huic noſtræ interpretationi, quòd Kupertus hæc ipſa verba Ioſeph tractans libro ix. Commentariorum in Geneſim, capite xlij. ſic ait, Ingenitæ clementiæ laus eſt Ioſeph, quòd auditis verbis fratrum ſuorum humiliter& dolenter veniam ſceleri ab ipſis commiſſo implorã- tium, non ſolùm eis ignouerit;verùm etiam dolorem& fletum cum illis communicauerit. Sanctiſſimum profectò remiſſionis genus hoc eſt, ijs qui peccauerunt, non flentibus, ſed tantùm confitentibus, ſolum flere il-

lum qui peocatis offenſus indulget;& orantibus pro indulgentia, pias quoque reddere lacrymas cum venia. Attamen vbi mulcet pietas, illic pa- riter pungit veritas; ne ſic de remiſſione eius qui læſus eſt, fratres gaudeãt vt à ſollicitudine iudicij Dei mentis oculos claudant: Nolite, inquit, me- muere: num Dei poſſumus reſiſtere voluntatie Hoc planè pietatis eſt. Sed quod ſubdit: Vos cagiſtaſtis de me malum,& Deus vertit illud in bonam: hoc aſpe- ræ veritatis eſt. Vtile omnibus qui præſunt hinc exemplum ſumendum

eſtvt citò quide m in ſe peccantibus remittant,&& inſuper bona pro malis

.1 X... 82„.AX 8 2 retribuant, verùm de iudicio Dei peccatores niminm ſecuros eſſe non ſinant. e.

25 Certerum ſentétia illa, Num Dei poſſumus reſiſtere voluntati'multo aliter

videtur eſſe in Hebræo, quam tamen variè admodum in Latinum ſermo- Varietas Fe-

nem conuerterunt interpretes. quidam ſic: quoniam nonne ſub Deo agorid eſt, Si Deus qui dominus eſt, ignoſcit delinquentibus, quanto magis ego ſeruus eius ſub poteſtate eius cõſtitutus, vobis debeo ignoſcere? Alij hoc modo, quod ſi in loco Dei ego? quaſi dicat, An ſum ego Deus vt debeã ignoſ cere?ſi quid peccaſtis, veniam à Deo petire, cuius eſt peccata condonare.

Alij verò ita: ni pro Deo ego fum, vel vice Deisid eſt, Num Deus ego ſum,

t potuerim diſpoſitionẽ& ordinẽè rerũ inuertere,& quod cõſtitutũ erat vt fierer impedire ne fieret. Et hæc lectio ſatis cõgruit cũ noſtra Latina

ᷣ

flſ 2

ctionis Heb.

quæ habet: Ni De: paſſumus reſaſtere volutatis Caietanus hãc ſecutus lectio Caietan.