——*

— ps389—

874 CO MM ENT. I1N ci è vitro quod apud illos multum eſt,& facilè effoditur, circumdant: in cuius medio mortuus interlucet, nihil odoris ingrati aut fœtidi exhibens Hunc cippũ propinqui intra ædes annum tenent, offerentes ei omnium rerum primitias, hoſtiaſque: anno exacto, efferunt, circaque vrbẽ ſtatuut. Lyeurgus vo- Veruùm nibil ad hanc opinionem vel m uniendam, vel illuſtrandam aut ²2 luit ſepęlirs firmius, aut luculentius adferri poteſt, quàm inſtitutum Lycurgi legiſla- mortuos mtra toris, conceſſu omnium, prouidentiſſimi cautiſſimique. Is, vr in Lycurgo

ciuitatem, G.. prope templa. tradit Plutarchus, omnem circa mortuos ſuperſtitionem ſuſtulit,& ſepe-

liri mortuos in vrbe, eorumque ſepulcra prope templa eſſe minimè ve- tuit, vt eorum aſpectus condocefaceręt iuuenes: non timere mortem, nec putare, inquinari homines, qui vel mortuum corpus côringerent, vel pet ſepulcta tranſirent;& vt recordatione virtutum, rerumqueè à claris viris quorum ſepulera intuebantur, geſtarum, ad eorum imitationem inciaré- tur. Hanc Lycurgi de condendis corporibus ſententiam, legêmque vete- ribus Chriſtianis placuiſſe certum eſt, qui mortuos intra viuorum domi- cilia condi terra, piè inſtituerunt, non quemlibet promiſcuè ad vſum ſ- pulturæ locum deligentes, ſed aream conſecrato templo vicinam, quem locum vocabulo Græco, appellarunt œmeterium, nimirum voce fidei ac pietatis plena, reſurrectionis videlicet ſpem teſtificante; declarantéque Dei omnipotentiam, qui tanta facilitate poſſit mortuos ad vitam reuo- care, quanta poteſt quilibet noſtrum, excitare dormientem. Cœptũ vero eſſe iam ante Auguſtini tempora fidelium defunctorum corpora inferii templis& prope Martyrum monumenta condi, vt Eccleſiæ precibus& ſacrificijs, martyrùmque ſuffragijs mortui apud Deum iuuarentur, docet Auguſi. ipſemet Auguſtinus in capite quarto eius libri quem de cura pro mortuis agenda conſcripſit.

Quibus ille reſpondit, Nolite timere: Num Dei poſſumusre- b ſiſtere volũtati? vos cogitaſtis de me malum ſed Deus ver tit illud in bonum.

VERS. 9.& 20.

IlpETVR his verbis Ioſeph excuſare voluiſſe quod fratres„ 6 eius aduerſum ipſum fecerant, quaſi non id ex eorum male-“ A uolentia& malignitate profectum eſſet, ſed potiſſimum er Dei voluntate ac decrero accidiſſet;ac proinde iniquum ell propter id ſuccenſere ſe illis quòd voluntate Dei, cui reſiſti non pote⸗ conſtitutum eſſetpræſertim verò cùm id& ad ingentem ſibi digtis atque gloriam,& ad illorum incolumitatem ac ſalutem profeciſſ Fr pnde reflua- detur, inquam, hac oratione Ioſeph, ſcelus illud fratrum eius, alioqu i do vel prau uiſſimum, non tantùm eleuari, ſed etiã excuſari. Verùm multo ſecuselle nas eorum quæ videtur. Rectitudo enim& prauitas alicuius facti ſpectari atque æſtimant ab homune f debet ex conſilio ac voluntate faciẽtis: non auté ex eo quod factũ ipſum, Siene deinde, per accidens, id eſt præter mentẽ& voluntatẽ facientis cõfecuti Gen · 37. eſt. Certũ autẽ eſt, fratres Ioſeph peruerſo animo, peſſimòque evnfi . volullle

—+ AAN

—