——

Locus Pauli B Pauf ad Hebr. cap. auts

———————————]———————— ͤõõtõAmm———ÿmäÿäůäůöä——ñ⁰ ⁴———

52 COMMENTARIORVM principes ſingularum tribuum; quos paulò inft⸗ in 8 7 11 1 capite e- juſdem libri proditum eſt, obtuliſle victimas& acr 1 ca e Deo. Atque hunc locum explanans Caietanus, abiecta dubitatione„ quam præ ſe tulerat in libro Geneſis, vt diximus, ſine cunctatione diſceſſit in hanc communem ſententiam. Similis, inquit proteſtatio fit ad Sacerdotes, qui illo in tempore erant primogeniti: ne Sacerdotes putarent ſe exemptos conteſtationi quæ fiebat populo. Et facta eſt ſpecialiter mentio ſacerdotũ, eo, quòd ipſi, vtpote ſacrificantes Deo, eſſent bropinqui Deo,& hinc occa- ſionem ſfiduciæ aſcendendi in montem aſſumere poterãt. Hæc Caietanus. Oleaſter quoque eundem locum Exodi tractans, tranſit ad hanc ſenten- tiam communem; ſic enim ſcribit: ſed cum nondum eſſent ſacerdotes in- ſtituti à Deo;dubium eſt, qui fuerint illi ſacerdotes. Hebræi dicunt eſſe primogenitos filiorum Iſracl, qui tunc ſacerdotio fungebantur. Dictio Hebræa( Cohen)non modo ſacerdotem ſignificat, ſed etiam principem) quare poſſet ibi loco ſacerdotum, verti principes. Sed quia proximè addi- tur, qu appropinquant Domino videtur ſermo eſſe de ſacerdotibus. Legi- mus infra cap. 24:pueros principum populi Iſraẽl, obruliſſe Domino ho- locauſta& ſacrificia pacifica. Vnde videtur acceptanda illa Hebræorum traditio. Hactenus bene Oleaſter. Verũm extemplò reſiliens ex hac opi- nione, ſubdit: Mihi tamen iſta traditio non plenè ſatisfacit:& ideò credi- derim, iam tum fuiſſe ſacerdotes inſtitutos, licer Scriprura id poſtea com- memoret. Manifeſtè enim conuincirur, Scripturam ſæpius non ſeruare or dinem rerum geſtarum, vt infra cap. 24. oſtendemus. Sic Oleaſter. At- enim, ante datam legem Moſis, fuiſſe tunc Aaronicum ſacerdotium con- ſtitutum, nec verum eſt, nec veriſimile, ſed contra omnium Hebræorum iura, Chriſtianorumque Doctorum ſententiam, contra ſacram Scriptu- ram,& contra ipſam rationem; quod quidem, ſi id nunc ageretur, multis & firmis rationibus probare poſſem. Alrera ratio probandi hanc communem ſententiam, ducta eſt ex verbis li. Sic enim ille ſcribir in cap. 1 2. epiſtolæ ad Hebræos: Ne quis ſit Fornicator aut profanus:i Eſau, qui propter vnam eſcam vendidit primogenita ſua. lllud(fornicator) non pertinet ad Eſau; non enim talis flagitij arguit eum ſcriptura:ſed refertur. ad id quod paulò antè dixerat Paulus, ſancti- moniam eſſe colendã, Sine qua nemo videbit Deum. Illud verò(profanus) propriè ſpectat ad Eſau. Sed cur is appellatur profanus: nempe⸗ quia ven- didit primogenituram, quadam ex parte ſacram& ſpiritualem„cui vide- licet adiunctum erat ſacerdorium. Si enim Primogenitura res fuiſſet om-

nino corporalis,& ſecularis, propter eius venditionem, non debuiſſet ap-

Quid inseri- pellari profanus, ſed vel prodigus, vel intemperans, vel inſipiens. Sanèvox

— 2.... ptura ſigniß. ipſa, profanus, cum in perſona quapiam dicitur, ſignificat hominem non cet, Profanus, inir 8

iatum ſacris, remotum à ſacris, expertem ſacrorum,& irreligioſum. Cuius vocis antitheta, ſunt, ſanctum, ſacrum,& Religioſum. Et hoc ani-

Locus Leuit. maduertere eſt in ſacra Scriptura. Etenim Leuit. 10. ſic legitur: Vit habea-

tis ſcientiam daiſcernendi inter ſanttum& profanum. Et cap. 1 9. Si quis poſt biduum comederit ex ea profanus erit,& impietatis eus: portabitque iniquita-

tn1

—

em aam,9i mo ſecun Auariame in vürno cihum un tantunſt luulgi raldhl hriklc dnud H

an ylt

ſrrentom t icun tuatmide dun omn . didert. do Nloti lanu die remmi g erca wwöüdtd u a detb Ibint Ei quam bic tehie btet quan eiuslocil denitorae ni ade hendten menn lntel